| TOOKTA's profileK A L I K A P O OBlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
November 25 BLOG~ME No.113ไม่ได้อัพมานานมากๆ เลยใช่ไหม
//ใช่ = = (ถามเองตอบเองเพื่อ? ,,ฮ่าๆๆ) เปลี่ยนแนวอัพไดน้อยๆ ข้อมูลเยอะๆ ซะหน่อย
เปลี่ยนให้เป็นแบบเก่าที่เราเคยอัพ .. วันๆ ชีวิตก็ผ่านไปเรื่อยๆ ,,มีหลายเรื่องที่เกิดขึ้น
จนถึงคอนเซ็ปเดิม || ลืมนั่นเอง
เอาเป็นว่า ...
เรื่องครอบครัว ก็ดี เรื่องความรัก ก็ดีมั้ง เรื่องเพื่อน ก็คงดีแหละ เรื่องเรียน ก็โอเค ก็ถือว่า ชีวิตเหมือนชาวบ้านทั่วไปและ = ="
ใกล้จะตอน SJ ขึ้นทุกทีแล้ววว ว*
เดี๋ยวนี้เราเริ่มปลงกับเกาหลีแล้วแหละ ,,เนื่องจาก.. (การบ้านอันมหึมา) .....................................................................................................
♥ รักคุณพ่อ
♥ รักคุณแม่ ♥ รักคุณพี่ ♥ รักคุณแฟน ♥ รักคุณเพื่อน ♥ รักคุณชินดง ♥ รักคุณอูยอง ♥ รักคุณอนยู (หายไวๆ น้า) October 20 BLOG~ME No.112 ตุ๊กตาไม่ได้มาอัพนานเลย เพราะไม่มีเวลา+ขี้เกียจนั่นเอง เจอเรื่องเยอะแยะเต็มไปหมด เพราะเวลาผ่านไปเร็วมาก ปิดเทอมมาวันหน้านี่ก็เปิดแล้ว ระหว่างปิดเทอมสิ่งที่น่าสนใจมีอยู่สามอย่างก็คือการสอบแกทแพท การไปดูหนัง และงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่จัดที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์เหมือนเคย เล่าเรื่องแกทแพทก่อน เราไปสอบที่วัดราชโอรสฯ แกทภาษาไทย ถือว่าก็ได้อยู่ แกทภาษาอังกฤษแทบทรุด ส่วนแพทคณิตศาสตร์ ขอบอกได้อย่างตามตรงว่า มั่นใจหนึ่งข้อ ที่เหลือ "มั่ว" เข้าใจคำว่ามั่วทุกข้อก็วันนี้นี่เอง แล้วพอกลับมา เราก็ติดตามข่าวที่บอร์ด Dek-d แล้วเราก็นอนดึกมากเดี๋ยวนี้ ทำให้เราไปเจอกระทู้นึง ตามหาเตย(เขียนชื่อจริง) เราก็เลยเข้าไปแล้วบอกว่ารู้จัก พอคุยกันไปสักพักคือ ไอจขกท.เนี้ย มันสอนที่เดิมกับเราและเพื่อนๆ แต่มันสอบห้องเดียวกับเตย แล้วมันเห็นเตยมันก็ชอบ มันเลยอยากคุยด้วย แต่ตอนนี้ไม่ค่อยได้คุยกันแล้ว เพราะว่ามันรู้ว่าเตยมีแฟนแล้ว เอิ๊กๆ แต่ก็นับถือเลยเรื่องความกล้าเสี่ยง เพราะการหาใครคนนึงในเน็ต เป็นสิ่งที่หายากมากๆ ต่อมาเรื่องดูหนัง เราไปกันสี่คนรวมเราด้วย นั่นก็คือ พี่บอล เพ้นท์ เรา แล้วก็เบส ดูเรื่องรถไฟฟ้ามาหานะเธอ ตอนแรกเพ้นบอกว่า จะไม่ดูแล้ว เพราะมันนึกถึงเปรียวด้วยแหละ แต่เราคะยั้นคะยอ เพ้นก็เลยดูหน่อยแล้วกัน ตอนดูขอบอกว่า เพ้นอยู่ข้างเรา เราก็อยู่ข้างเพ้นและเบส เบสก็อยู่ข้างเรา เหมือนว่าไม่รู้จักพี่บอลเลยอ่ะ ก็สงสารอยู่ แต่พี่เขาดูเก็บตัวเอง พอดูเสร็จเขาก็รีบกลับ ก็พี่เขาเป็นตาแดงเลยไม่อยากสุงสิงกับใครมั้ง -*- ตอนไปเจอปุ๋ยด้วย~ พอเราเพ้นเบสดูหนังเสร็จก็ไปนั่งกินสเวนเซ่นกันอีก แล้วเพ้นก็ซื้อ KFC ก่อนกลับบ้าน แล้วเราก็กลับบ้านกัน ต่อไปเรื่องงานหนังสือ เราไปกับปุ๋ยและนน รวมเราเลยเป็นสามคน สุดท้ายความใฝ่ฝันของเราว่าจะได้ H.A.C.K ก็ไม่ได้ เหตุเพราะ เหรียญบาทมันออกหัวในตอนสุดท้าย ก็เราเสี่ยงดวงไง ถ้าหัวซื้อ ก้อยไม่ซื้อ สรุปได้หัวคือซื้อ ต่อไปก็ถ้าหัวพ่อด่า ถ้าก้อยไม่ด่า ดันได้ก้อยอีก ดีใจๆๆ แล้วครั้งสุดท้าย แม่จะด่าไหม เลยโยนเหรียญอีก ออกหัวแม่จะด่า เพื่อความมั่นใจ เลยโยนอีกรอบ ก็ได้หัว เลยไม่ได้ซื้อเลย ตัดสินใจว่า งานครั้งหน้าค่อยซื้อทีเดียว พันกว่าๆ วันนี้เราเลยเสียไป 535.- แล้วตอนกลับรถติดมาก กว่าเราจะหารถเจอก็รอกันประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าๆ แล้วพอรถมาเราก็นั่งกันอยู่ในนั้น สองชั่วโมงครึ่ง โคตรปวดก้นเลยแหละ ,,ช่วงนี้กับเพื่อนก็ดี ไม่ได้ทะเลาะกัน กับเบสก็พยายามจะไม่ทะเลาะ ก็เลยไม่ได้เกิดเรื่องอะไร อาจจะเป็นเพราะเราหวังอะไรต่างๆ มากเกินไป อย่างน้อยใครจะไปเข้าใจหัวอกเราไปซะทุกอย่าง เราเลยปลงกับทุกๆ สิ่ง ทำให้ตอนนี้เราไม่คิดไรมากเท่าไหร่ เรื่องครอบครัวก็ดี เรื่องเรียนเราก็ขี้เกียจอ่ะ แต่ก็จะพยายามให้มากขึ้น คอน Super Show ของ Super Junior ครั้งที่สองที่จะเกิดขึ้นนี้ เราคงไม่ได้ไป ฝากชาว E.L.F ส่งกำลังใจไปให้ถึงอปป้าด้วยน้อ !~
สรุป - รักทุกๆ คนเสมอ !* September 22 BLOG~ME No.111 กรี๊ดกร๊าด ตุ๊กตามาอัพไดอารี่น้อยๆ ข้อมูลเยอะๆ ใหญ่ๆ แล้ววว ฮ่าๆๆ เมื่อวันศุกร์ที่ 18 กันยายน 2552 เป็นการสอบแสดงละครห้อง ฉันแสดงเป็นต้นไม้แหละ ^ ^ ต้นไม้ต้นนี้จะเป็นต้นไม้ที่น่ารักที่สุดไปเลยย ย* คิคิ ละครผ่านออกมาด้วยดี ทุกวันนี้ นั่งทำงานกันหัวปั่นเลย บางวิชาไม่ให้ส่งแล้ว บางวิชาหักคะแนน บางวิชาก็ยากเกินไป เครียดมากๆ เลย แต่ก็จะสอบล่ะ สู้ !! วันนี้โต้รุ่งกันไหมจ้ะ คิคิ ,,มาเรื่องเบสบ้าง วันนี้ครบ 3 สัปดาห์พอดี เราคุยกับมัน แทบจะหูติดโทรศัพท์ คือเกือบตลอดเวลาแล้วอ่ะ แล้ววันนี้ วันอังคารที่ 22 กันยายน 2552 มันมาเล่นบ้านเรา อ๊ะๆ เพ้นก็มาด้วย !!* ตอนแรกมันก็ไม่ค่อยพูดอ่ะ สักพักเริ่มเดินไปหยิบการ์ตูน สักพักเริ่มนอน พอดึกๆ หน่อยมานั่งเล่นหมากฮอสกับเพ้นท์เลย อิอิ เด็กตัวน้อยที่ว่าเทพหนักหนา แพ้เพ้นตั้ง 2-3 ครั้ง ฮ่าๆๆ (แต่เล่นเป็นสิบครั้ง) พอเพ้นจะกลับบ้าน ตอนนั้นเป็นเวลา 3 ทุ่ม เพราะฝนตกเลยไม่ได้กลับกัน เพ้นเดินออกไปแล้ว เบสไม่เดินออก แต่ยืนแล้วนะ เราก็ยืนคุยกับเบส คือแบบ อ๊างง~ ไม่อยากให้กลับเลยอ่ะ คิคิ สุดท้ายเราเลยบอกว่า แล้วไม่เดินตามเพ้นไปอ่ะ มันเลยเริ่มก้าวๆ นึง แต่มองเราตลอด เราก็มองมัน เอิ๊กๆ ต่างคนต่างเขิน สุดท้ายมันก็กลับไปกับเพ้นท์.. รักพ่อ รักแม่ รักพี่ รักเพื่อน รักแฟน รักนักร้องเกาหลี !* PS. เรามาฉลองบล็อคที่ 111 ดีไหมคะ คิคิ September 13 BLOG~ME No.110 ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว ไม่ว่างเลย ต้องนั่งทำงานที่ค้างๆ คาๆ ให้เสร็จ ไหนจะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายเทอมกับแกทแพทอีก เหนื่อยมากๆ วุ่นมากๆ แต่ก็นะ เราก็ทำตัวเองนี่หน่า !* เรื่องเพื่อนก็ดี เพ้นท์ อคติบ่อยกับเบส เตย อารมณ์เสียบ่อยเรื่องพี่ปอด์นแต่ปลื้มเตยตอนนึง ที่แบบนั่งสอบสุขศึกษา แล้วเตยมารอเราสอบคนเดียว คือเราไมได้หวังให้มารอนะ แต่คิดดูดิ ทุกคนออกไปหมดแล้ว แต่เตยมายืนข้างๆ เราอ่ะ แล้วรอจนกว่าเราจะทำข้อสอบเสร็จ นัท เห็นคู่นัท-ไก่แล้วอิจฉา จะหวานไปไหน นน งอนบ่อยมากๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าพวกเราจะไม่ง้อ แต่ถ้าเค้าอารมณ์ดี มันก็จะกลายเป็นเรื่องไม่ใหญ่หรอก ปุ๋ย เฮฮาเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่เราจะคุยกันน้อยก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้ ปุ๋ยก็เอาของขวัญให้บอม แบบเห็นแล้วเขินแทนเลยอ่ะ ฮ่าๆ ส่วนเรื่องต้น ตอนนี้หายไปเลย ก็ดีเหมือนกันอ่ะ พูดกันแล้วเหมือนจะพูดไม่รู้เรื่อง คุยแต่เรื่องลามก ทะลึ่งนิดหน่อยเรารับได้นะ แต่นี่แบบ อนาจารเลยมั้งเนี้ย ส่วนเรื่องจ้ำ เราไม่ได้เจอมาหลายวันแล้วอ่ะ มันลืมหน้าเราแล้วมั้งเนี้ย เอิ๊กๆๆ ต่อมาเรื่องเบส เจ้าของสัญลักษณ์คู่กับเรา TB (กระจ่างหรือยังคะ หลายๆ คน) หึหึ ก็เบสเป็นที่รักคนใหม่ของเรา เอิ๊กๆ บางครั้งเราอารมณ์เสีย แล้วเหมือนไประบายกับเบสอ่ะ เลยทะเลาะกันบ่อยมากๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งเป็นที่รักกันเอง แต่พอจะหวานก็หวานโคตรๆ อ่ะ = =+ ช่วงนี้คอมช้าได้ใจจริงๆ เลย ไม่รู้จะช้าอะไรนักหนา อยากได้คอมใหม่ๆๆๆๆ *0* ไม่รู้จะพูดอะไรดีล่ะ ช่วงนี้กำลังเรียนภาษาจีนจากแมคแมคอยู่ หึหึ ฉันจะพูดได้หลายภาษาแว้ววว ว ~ (สักแค่ไหน) -0- ,, บ้ายบาย !* รักพ่อ รักแม่ รักพี่สาวตุ๊กติ๊ก รักเพ้นท์ รักเตย รักปุ๋ย รักนัท รักนน รักเบส คิดถึงมีน คิดถึงจอย คิดถึง 3/1 รุ่น 17 นดร. คิดถึงอ.รจนา ที่ ศจ. รักอูยอง รักชินดง รักอนยู [Comeback please Jeabeom].. September 05 BLOG~ME No.109 คุณรู้จักเบสไหม? ผู้ชายที่กวนส้น.. ผู้ชายที่เป็นรุ่นน้องฝรั่งเศส ผู้ชายที่เป็นน้องรหัสเพื่อนเรา ผู้ชายที่เราบ้าได้ ผู้ชายคนนั้น ตอนนี้เป็นที่รักเราแล้ว 2 ก.ย. วันเดียวกันกับที่คบกับพี่แปีะวันแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้วเลย อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นเนอะ ช่วงนี้การบ้านเยอะมากเลย แทบไม่ค่อยได้ทำอะไรเลย ยุ่งอยู่แต่กับการบ้านทั้งนั้น เฮ้อๆ เหนื่อยนะเนี้ยย ถ้าทำทุกอย่างทันสอบล่ะก็ ฉันจะมีความสุขมากๆ เลยล่ะ ^ ^ เรื่องต้นอ่ะหรอ เราว่าเป็นแฟนปลอมกันมากกว่า แต่จะเป็นแฟนปลอมหรือจริงก็เหอะ เราจะเลิกแล้ว อิอิ แตกต่างกับเพ้น ที่ยังเก็บไว้เยอะมากมาย และนนที่ก็พยายามเก็บ(มั้ง) วันนี้ติน่ามาโรงเรียนด้วย แต่เราไม่ได้ดู -3- เพราะไปซ้อมเต้นกับเพื่อน อ้อ จะเล่าให้ฟัง เมื่อวันที่ 4 กันยายน 2552 เราไม่เจอเบสเลยช่วงเช้า พอจะเจอก็เจอตอนเที่ยง ซึ่งคาบต่อไปเราเรียนคอมอ่ะ มันเดินได้หลายทาง แต่เราจะเดินอ้อมหน่อย เพื่อไปเจอโต๊ะที่มันนั่ง พอไปถึง เราได้ยินเสียงผู้หญิงคนนึงอ่ะ ถามว่า "คนข้างๆ คนใส่แว่นชื่ออะไรหรอ" "บิ๊กป่ะ" เราก็มองหน้าเบส เบสก็ทำหน้างงๆ อ่ะ แล้วเหมือนรู้ว่าถามเบส เลยตอบไปว่า "เบส" พวกผู้หญิงพวกนั้นก็พูดชื่อนี้ใหญ่เลยว่า เบส เบส เบส อ่ะหรอ แล้วก็หัวเราะคิกคักกัน แต่เราเดินไปแล้ว เราไม่ได้มองหน้าผู้หญิงคนนั้นด้วย ไม่มองหน้าเบสด้วยตอนนั้น รีบเดินเลยอ่ะ สรุป มาคุยในเอ็ม พวกผู้หญิงพวกนั้นมาขอเบอร์เบส แต่เบสไม่มีโทรศัพท์เลยเดินหนี อะไรกันอ่ะ เฮ้อ! เบสบอกว่า อย่าโกรธเลย เบสไม่ได้ทำอะไรหนิ ถามมาก็จะตอบ แต่ไม่บอกอะไรมาก เบสพูดงี้ มันคืออะไรกันแน่อ่ะเนี้ย -*- เมื่อวานเราก็รอเบสตั้ง 5 ชั่วโมง ก็เบสบอกไปดูหนังตอน 2 ทุ่มกว่าๆ จะ 3 ทุ่มและ แล้วก็บอกว่า เดี๋ยวจะมาตอน 4 ทุ่ม เราก็รอๆๆ ยันตี2 ยังไม่ออนเลย เลยไปนอนบ้าง -- -- เดี๋ยววันพรุ่งนี้ก็ไปไหว้พระ 9 วัดและล่องเรือชมความงาม (หรอ) แล้ว เหอๆๆ~ เหนื่อยจริงๆ เลยงานเยอะ แต่ใกล้ปิดเทอมแล้ว! สู้ๆ !! August 23 BLOG~ME No.108"อยากมีคนรัก คนมีรักมันเป็นแบบไหน
คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่ อยากมีคนรัก คนคนนั้นเขาอยู่ที่ไหน
คนอย่างฉันต้องรออีกนานเท่าไหร่ กว่าจะเจอ คนที่ฝัน คนที่มาเติมให้ใจของฉันมันเต็มสักที" ฮุ๊ฮ่ะฮ่า ฮ่าๆๆ ตุ๊กตากลับมาแล้ว กร๊ากก! กลับมาพร้อมเรื่องวุ่นวาย ก็การบ้านอ่ะดิ เยอะเกินไปแล้วนะ คือมันเยอะมากๆๆ นอนดึกทุกวันเลย T T อาจารย์กลั่นแกล้ง โฮก!!!~ แต่เรื่องการบ้านก็เรื่องการบ้านนิเนอะ เราก็ทำอยู่ทุกวัน ถ้าเครียดก็ไม่ต้องทำ ถ้าไม่ทำก็ไม่ได้คะแนนเอง -*- นี่เรามาบ่นอะไรเนี้ย เอิ๊กๆ มาพูดเรื่องผู้ชายก่อน! -0- นี่ถ้าไม่มีเรื่องผู้ชายฉันกะจะไม่อัพไดเลยใช่ไหมเนี้ย -0- ก็เมื่อประมาณวันที่ 18 หรือ 19 เดือนสิงหาคมเนี้ยแหละ บังเอิ๊ญเราออนเอ็มตอนเช้า เพื่อฟังเพลงเล่น สักพักแป๊ะก็ออนก็คุยๆ กันตามปกติ แล้วสักพักมีเมลคนเก่าที่เราเคยลบไปแล้ว เด้งมาคุยกับเรา เราก็ถือคติว่า ถ้าคนเก่าที่เราเคยลบมาคุยกับเรา เราจะแอดใหม่ทุกคน คราวนี้เราก็แอด แล้วค่อยคุย ก็ทักทายกันตามปกติ รู้อายุ กับจังหวัด รู้ชั้นที่กำลังเรียนอะไรงี้ แล้วเราจะไปโรงเรียนแล้ว มันก็ขอเบอร์เรา เราก็ให้ คือแบบแต่ก่อนหวงมาก ตอนนี้ก็คิดแค่ว่า มันก็คือตัวเองอ่ะ ให้ไปบางคนไม่โทรมด้วยซ้ำก็ไม่เป็นอะไร บางคนโทรมาสักพักก็คงหายไปอยู่ดี คนนี้เลยให้ๆ ไป แล้วหลังจากนั้นทุกคืนเราก็คุยกัน เอิ๊กๆๆ คือแบบมันอยู่ม.3 อายุ 15 เราอยู่ ม.5 อายุ 16 ต่างกันมากมาย - -" แต่เพื่อนมันสามารถด่าเราว่าแก่ได้! โอเค จบเลย คนนี้ชื่อ ต้น เลวแอนด์ชั่วเกือบครบสูตรแล้ว จริงๆ แต่ก็คุยกับเราดีนะถึงแม้อาจจะมีพูดเล่นแต่ไม่รู้มันคิดจริงเปล่าอยู่บ้างนิดหน่อย แต่รวมๆ มันก็ไม่เคยพูด กุมึงกับเรา - -" แล้วแบบ มันบอกให้แกล้งเป็นแฟนเล่นๆ อะไรงี้ เราก็บอกว่าไม่รู้ แล้วแต่ ตามใจ มันก็เลยพูดๆ สักพักก็เปลี่ยนเรื่องเลย แต่จนทุกวันนี้มันก็ยังคุยกับเราเหมือนเราเป็นแฟนอ่ะ เหอๆ เราก็เข้าใจนะ ว่ามันอาจจะเล่นแบบเป็นแฟนปลอมๆ กับเรา เพราะมันก็เหมือนอยากมีแฟนมั้ง เราก็เสนาหอย แอบเหงาอยู่บ้าง! บ้างจริงๆ นะ!!! *-* นั่นแหละ พอคุยกัน แค่ 3-4 วัน ไม่น่าเชื่อว่าเราจะแบบ รู้สึกดีกับมันมากขึ้นกว่าวันแรกๆ ไม่ใช่รัก ไม่ใช่ชอบนะตอนนี้ อย่างน้อยก็คนสนิทอ่ะ เอิ๊กๆ แต่ก็รู้สึกดีกว่าคนสนิท จะเข้าใจดีไหมเนี้ยเรา (-0-) แล้วแบบมันบอกว่า ไม่ชอบถ่ายรูป เลยเอารูปให้ดูไม่ได้ เราเลยไม่ยอมเปิดรูปให้ต้นมันดู เพราะเหมือนเราเสียเปรียบ ทั้งๆ ที่มันอ่ะ หาจากในเน็ตแป๊บเดียวก็เจอรูปเราแล้ว แต่เราไม่สวยด้วยอ่ะประการเนี้ยเลยไม่อยากเปิดจริงๆ ถ้าสวยนี่เปิดอวดชาวบ้านเขาไปตั้งหลายคนนานแล้ว - - * หลังจากที่เราฟังและคุยกับมันมาเกือบทุกคืน ทั้งๆ ที่มันบอกว่า มันหน้าตาไม่หล่อ แต่เสียงมันหล่อไปงั้น เราก็พยายามหาเมลมันใน google สรุปว่า ขึ้นมาเว็บนึง เป็นเว็บชั่วอีกล่ะ - -* เลยไม่อยากสนใจ เข้าไปหา HI5 สรุปว่าเจอ !! เรากับมันเป็นเพื่อนกันแล้วด้วย สงสัยไม่รู้ตัวทั้งคู่ - - พอเข้าไปดูรูป ก็มีประมาณ 18 รูปมั้ง แต่รูปหน้าจริงๆ มีประมาณ 3 รูป รูปแรกชัดแจ๋ว ยิ้มร่าเข้ากล้อง รูปสองเก๊ก - - " (ดูดีตรงไหน) รูปที่สามไม่มองกล้อง เล่นกีตาร์อยู่ นั่งได้แบบ เด็กกะโปโลที่สูงๆ มาก เหอๆๆ สรุปคือ เราเห็นหน้าแล้ว แต่ไม่รู้ว่าใช่ต้นหรือเปล่า เพราะมันอาจจะเอารูปใครมาใส่ในไฮก็ได้ จริงม่ะ แต่ก็ถือว่าเห็นแล้ว ตอนแรกเราถามมันว่า อ้วนหรือผอม มันบอก ผอม เราเลยบอก สูงเท่าไหร่ มันก็บอกว่า 170 (-0-) โอ้วแม่เจ้า ฉันเตี้ย! กว่าเด็ก ม.3 ฮ่าๆๆ แต่ลืมถามว่าดดำหรือขาว เอิ๊กๆ เปลี่ยนเรื่องมั่ง ยาวและ แต่เรื่องอื่นก็ไม่ค่อยมีนะ ช่วงนี้วุ่นแต่กับงานทั้งนั้นเลย จะมีก็มีแต่เรื่องนนอ่ะ ที่ทั้งห้องเริ่มเขยิบหนีกันแล้ว กลุ่มเราก็ไม่ยอมคุยกับนน ส่วนคนอื่นๆ ก็ตามปกติอยู่แล้วคือไม่ชอบเล่นกับนน ตอนนี้นนเหมือนอยู่กับเพื่อนห้องอื่นมากกว่า จะว่ารู้สึกสงสารก็สงสารนะ ที่ไม่มีใครคุยกับมัน แต่ก็รู้สึก ไม่อยากคุยอยู่เหมือนกัน คืออยากช่วยแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง แต่ละคนก็บอกว่า มันไม่ใช่นิสัยแล้ว มันเป็นสันดานติดตัวมาอยู่แล้ว ตอนนี้มันเลยไม่มีคนคุยด้วยไง ก็นะ เราไม่อยากเครียดเรื่องนี้ ปล่อยให้เวลาจัดการไปแล้วกัน ว่าจะเป็นเหมือนแต่ก่อน หรือห่างออกไปเลย ช่วงนี้ปวดหลังมากๆ กำลังซ้อมเพลง Fire ซึ่งเราเป็นมินซี่ (มันจี) ฮ่าๆ ปวดหลังมากมาย ถึงช่วงบอกรักคนไปทั่วแล้วว กร๊ากก :: รักพ่อ รักแม่ รักพี่ รักชินดง รักอูยอง รักอนยู รักเพ้นท์ รักปุ๋ย รักเตย รักนัท รักมีน รักจอย รักคิน รักจ้ำ รักต้น รักทุกคนทั้งในฝันและชีวิตจริง รักเพื่อนๆ ชั้นประถม ชั้นมัธยมต้น ชั้นมัธยมปลาย รักเพื่อนๆ ที่เคยไปแข่งด้วย เช่น รองหรือสอง แกหายไปเลยนะย่ะ! รักคอมพิวเตอร์!! รักอินเตอร์เน็ต August 14 BLOG~ME No.107 ไม่ได้อัพไดนานเลย ,,มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะเต็มไปหมดอีกแล้ว คิคิ .. เริ่มที่เรื่องแรกเลยดีกว่า เรื่องชายร้อยยี่สิบของเรานั่นเอง สรุปแล้วชื่อ กรกฎ จ้ำคา (เขียนชื่อไม่กลัวถูกพาดพิงเลยฉัน) เอิ๊กๆๆ ไม่เป็นไร สเปซฉันดัง =.,= (มันน่าภูมิใจตรงไหนเนี้ย) สรุปว่า ชื่อ กรกฎ นามสกุล จ้ำคา มันก็ ค.จ. เหมือนเดิมน่ะแหละ ใช่ป่ะ ฮ่าๆๆ อยู่โรงเรียนเลิศพัฒนาศึกษา ตอนแรกเดาว่าน่าจะ ม.3 (เพราะโรงเรียนมันเรียนสูงสุดแค่ชั้น ม.3) แต่พอมาเจอวันนี้ ใส่ชุดลูกเสือ เพ้นท์เลยบอกว่า ไม่มีอินธนู ก็เป็นประถมดิ O_o!! ประถม โอ้ววว แม่เจ้า! สุดๆ อ่ะ - -" คิดไม่ถึงเลย ถ้านับจากวันนี้นะ เราเจอจ้ำมา 5 ครั้งแล้ว >0< วันที่ 27/7/52 , 28/7/52 , 4/8/52 , 10/8/52 , 13/8/52 น่าดีใจจริงๆ เจอบ่อย คิคิ แต่สองครั้งหลังเนี้ย รู้สึกจะไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ เพราะมีใครไม่รู้อ่ะ มาส่งจ้ำมาโรงเรียนตลอดเลย ไม่แน่ใจว่าเป็นพ่อไหม มีจับคอเสื้อให้ด้วยอ่ะ = = แต่จนแล้วจนรอด เราก็ยังไม่กล้าขอเมลล์ เฮ้อ~ แต่เจอหน้า ใจก็เต้นแล้วว~.. ต่อมาเรื่องคิน เอิ๊กๆๆ ทำไมมีแต่เรื่องผู้ชายเนี้ยเรา ก็ตอนนี้ไม่ค่อยสนใจคินแล้ว เพราะไม่ค่อยได้คุยกับคิน คุยก็ดูคุยเหมือนเบื่อๆ กันอ่ะ จะมีกระดี้กระด้าก็ตอนที่คินโทรมาหาเรา 23 นาทีกว่าๆ มันเป็นสายโทรศัพท์ที่ปลื้มมากๆ และพอวางสาย ก็กลับมาอารมณ์เฉยเหมือนเดิม .. - เราก็เป็นงี้ทุกทีอ่ะ ถ้าชอบใครอยู่ก็จะบ้าเลย แต่ถ้าชอบอีกคนแล้ว คนที่เราเคยชอบ หรือคนใดคนนึงอ่ะ เราก็จะเฉยเมยไปเลย คือเราเป็นพวก รักเดียวในเวลาเดียว คิคิ *0* ต่อไปเรื่องพี่ ,,พี่อยู่ที่ม.ดูมีความสุขดี (มั้ง) บางครั้งก็คิดถึงเสียงที่หนวกหู แต่ไม่เคยคิดถึงเสียงบ่นพี่เลย อิอิ ถ้าพี่มาเห็นบ้านเราตอนนี้ คงจะต้องร้องโอ้ววว และไล่ด่าตั้งแต่หน้าห้องยันหลังห้องเลย เหอๆๆ ส่วนพ่อกับแม่ก็ทำงาน หาเงิน นอนเร็ว เป็นปกติ เรื่องอิบอล อิโรคจิตนั่น มันก็มาเฉลยให้เพ้นท์ฟังว่า มันอยู่ ม. บัดซบมากๆ !!! ส่วน นน ตอนนี้ก็ขี้งอนอ่ะ ทั้งๆ ที่เค้ากับเพ้นท์ไม่ใช่พวกชอบง้อซะด้วยสิ -*- ตอนนี้นัทนิสัยดีขึ้นมากกว่าตอน ม.4 เยอะมาก เรียกได้ว่า เป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้เลย แต่เตยขอบอกว่า นิสัยแย่ลง ไม่ใช่ว่าเรานินทาหรืออะไรนะ ในไดอารี่นี้เราระบายความรู้สึกเรา เราก็เลยไม่ค่อยกลัวว่าใครจะคิดยังไง ก็เราไม่ได้แจ้งวานมาให้อ่านนี่หน่า กลับมาเรื่องเดิม = = ไม่รู้สิ ใครๆ ก็ดูออก ว่าเตยนิสัยแย่ลง เกือบทุกด้านได้เลยล่ะมั้ง จบๆ มาเรื่องเรียนบ้าง คะแนนกลางภาคออกมาแล้ว เราได้ที่ 9 ของห้อง ถือว่าดีแหละมั้ง แต่เราไม่ปลื้มอ่ะ T T เราอยากได้ดีกว่านี้อ่าาา า ,, ส่วนการบ้าน เยอะมากๆ นอนทีหลังเที่ยงคืนประจำเลย ไม่ใช่ว่าเสร็จด้วย ไม่เสร็จ! คือแบบงานเยอะมากๆๆๆๆๆๆ มากกว่าชั้นอื่นๆ ที่เราเคยเรียนมาเลย เฮ้อ เหนื่อยง่ะ! ช่วงนี้ไม่ได้สนใจเกาหลีเลย ทำแต่การบ้านๆๆๆ เหนื่อยใจ เหนื่อยกาย เหนื่อยสมองมากๆ ♪ รักพ่อ รักแม่ รักพี่ สนุกกับเพื่อน ชอบอูยอง ชอบชินดง ชอบจ้ำ ชอบ ... เครียดกับงาน! ♫ August 02 BLOG~ME No.106
ไปแข่งมาแล้ว ,,สำหรับกิจกรรม "07SHOW Cover Dance fever by cute press evory BB powder" ชื่อยาวเนอะ เหอๆๆ ก็หลังจากซ้อมมาหลายวัน เหนื่อยมากๆ ซ้อมมาตั้งหลายวัน แล้ววันที่ 1 สิงหาคม 2552 เราก็ได้ไปประกวดกัน! ที่เซ็นทรัลพลาซา แจ้งวัฒนะ ดูจากแผนที่อยู่นนเลยเชียว พอไปถึงแบบว่า ใหญ่โตมโหฬารมากมาย~ พอไปถึงก็เดินไปหน้างาน ไม่อยากจะเอ่ยเลยว่า ที่ซ้อมไปเมื่อวาน(กับส้นสูง)ทำให้วันนี้เราเดินแทบไมได้เลย รองเท้าก็หลวม ไหนจะเจ็บเท้าอีก สุดๆ อ่ะ ในวันนั้นเราได้ประกวดในทีมที่ 25 รู้สึกว่าจะมีมาสมัคร 100+ กว่าทีมเลย อ๋าา พอขึ้นเวทีแล้ว เราไม่อายแล้วแหละ จากครั้งแรกที่ลองแข่งดูอ่ะ ก็คือตอนที่ JYP มาจัดออดิชั่น แต่หลังจากขึ้นบ่อยๆ เข้า เวทีนี้ เราไม่อายเลยแหละ ในวันนี้เราเต้นแบบ ไม่ค่อยสนุกสนานอย่างที่เขบอกเลย รู้สึกเศร้าแทนเขเล็กน้อย แต่ก็ออกมาดีอ่ะ เพ้นท์มันซึมใหญ่เลย เราไม่อาย แต่เรายังไม่ถึงเต็มที่อ่ะ แต่คนอื่นเค้าไม่รู้นะ แต่ก็ ถ้าได้ก็จะดีใจมากๆๆๆ ถ้าไม่ได้ก็คงคิดว่า สิ่งที่เสียไปทั้งหมด มันทำให้เราไม่อายแล้ว ^^ เฮ้อออ แต่ก็อยากผ่านจัง แต่คนเก่งๆ เยอะแยะไปหมดเลย ตอนเต้นอ่ะ เราติดร้องไปหน่อย คิคิ แต่เราก็มองหน้าเบลล์นะ มองตลอดเลย เขาไม่ได้ทำหน้าเครียดอ่ะ แต่เขามองแบบเบื่อๆ เลยแหละ แต่นนบอกว่า เบลล์ก็ทำหน้าอย่างนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ยังดีอ่ะ ตอนจบเบลล์ปรบมือให้ รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แหะๆๆ ผู้ชายที่มาเต้นส่วนใหญ่ เป็นตุ๊ดทั้งนั้นเลยอ่ะ (นัทกับนนบอกมา) เฮ้อ ทั้งแท่งหายไปไหนหมดเนี้ย ตอนกลับบ้าน เราหลับไปเลยแหละ พอใกล้ถึงบ้าน ประมาณในซอยเราแล้ว เราก็ตื่น แล้วก็หันไปซบไหล่ยุทธแทน คนในรถก็ไม่ได้คิดอะไรนะ (เพื่อนอ่ะแหละ) ก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เห็นว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว ฮ่าๆ ๆ ในวันที่ 1 ถือว่าเราสนุกแล้วแหละ ได้ออกไปที่ที่ใหญ่และสวยขนาดนั้น ระบบก็ทันสมัยสุดๆ ได้เต้นให้คนอื่นดู ได้เจอดาราตั้งมากมาย เราไม่ควรมานั่งเสียใจกันเลย จริงไหม ^^ งานอื่นอีกเยอะแยะเลย ต่อเป็นคิวๆๆๆ เลยแหละ คิคิ เฮ้อ! รักทุกคน คิดถึงทุกคนนะ >< July 29 BLOG~ME No.105ฉันเจอรักใหม่อีกแล้ว ,,ตอนนี้ฉันเจ้าชู้หรอ (ไม่นะ) เค้าก็ว่าเค้าเป็นปกติ เค้าไม่ค่อยที่จะเดินไป อุ๊ย! คนนี้น่ารัก อุ๊ย ชอบคนนี้ เค้าไม่เคยนะ แต่,,ตั้งแต่เกิดมายันตอนนี้ มีผู้ชายที่เรารู้สึกแบบนั้น 2 คน โอ้วแม่เจ้า ขนาดดาราเรายังเห็นปูบไม่รักปั๊บเลย แต่กับสองคนนี้ แบบเห็นครั้งแรกผ่านๆ อ่ะ ก็รักแล้ว (เอากับเขาสิ เอิ๊กๆๆ) สองคนที่บอกก็คือ พ่อหนุ่มเพื่อนของเพื่อนที่ตอนนี้เรียนอยู่พานิชเชตุพล ที่หลงรัก WG เอามากๆ คินนั่นเอง! และหนุ่มน้อยอีกคน อยู่เลิศพัฒนาศึกษา ไม่รู้จักชื่อแต่เห็นนามสกุลแว๊บๆ ว่า ค้ำ... เลยเรียกว่า ค้ำ เหอๆๆ แล้วสองคนนี้ก็มีอะไรที่คล้ายคลึงกันหลายอย่างด้วย!! เล่าเลยถึงความแตกต่าง!!...,, ;}
เค้าเจอคินครั้งแรกที่รถเมล์สาย 120
เค้าเจอค้ำครั้งแรกที่รถเมลล์สาย 120 - เจอทั้งคู่ด้วยสาย 120 เหมือนกัน เค้าเจอคินครั้งแรก วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552
เค้าเจอค้ำครั้งแรก วันที่ 27 กรกฎาคม 2552 - เจอครั้งแรก วันที่ 27 เหมือนกัน คินนามสกุลว่า โคจร
ค้ำคลับคล้ายคลับคลาว่า ค้ำจุน - มีพยัญชนะนำด้วย ค. จ. เหมือนกัน~ เวลานินทาคิน คินจะเหลือบๆ มองด้วยหางตามาอยู่เป็นระยะๆ
เวลานินทาค้ำ ค้ำจะเหลือบๆ มองด้วยหางตามาอยู่เป็นระยะๆ - มองเราตอนนินทาเหมือนกัน (ทั้งๆ ที่พวกเราเนียน) แล้วก็มองด้านหางตา~ คินสูง 170+ cm
ค้ำสูงประมาณ 170+ cm - สูง 170+ เหมือนกัน (เราเตี้ยมากมาย) -*- คินอยู่ซอย 86
ค้ำอยู่ซอย 86 - ทั้งคู่อยู่ซอย 86 เหมือนกัน คินมีแก้มบวมมานิดหน่อย
ค้ำก็มีแก้มบวมมานิดหน่อย - ทั้งคู่มีแก้มอูมๆ มาเหมือนกัน~ แค่นี้ไหมเน้อ !?! ,,คงเท่านี้แหละมั้ง แต่ถือว่าเยอะแล้วแหละ ...แต่ที่ได้ไปค้นหามา ค้ำอ่ะเรียนอยู่โรงเรียนที่สอนเฉพาะ ป.1-ม.3 - -" แสดงว่าสูงๆ อย่างค้ำน่าจะเรียน ม.3 เหมือนเรากินเด็กยังไงไม่รู้ เอิ๊กๆๆ เมื่อวันที่ 27 เราเจอเพื่อนเก่าตอนประถมเป็นกระเป๋ารถเมล์ ทำให้เราไม่ต้องเสียตังค์ค่ารถ เพื่อนไม่คิด แล้วพอวันที่ 29 เราก็ไม่เสียตังค์ตอนขาไปโรงเรียน เพราะเรานั่งรถเมล์คันเดิมกับที่เพื่อนเราเป็นกระเป๋า เอิ๊กๆๆๆ เอ๊อๆ ลืมเล่าให้ฟัง ก็เมื่อวันจันทร์ที่ 27 ก.ค. อ่ะ เจอค้ำตอนกลับบ้านไง วันนั้นเป็นสำเพ็ง ไปแบบมั่วๆ กลับแบบมั่วๆ เอิ๊กๆๆ แล้วระหว่างขากลับ พอใกล้ที่จะถึงโรงเรียนเรา ก็มีผู้ชายคนหนึ่ง (ค้ำน่ะแหละ) มายืมอยู่ข้างเรา เราแบบ ถูกชะตาอ่ะ ตั้งแต่ขึ้นรถมาเลย แล้วเราอ่ะ ยืนอยู่ตรงเสากลางของประตูรถเมลล์ 2 ประตู ก็คือบางครั้งจะตกออกนอกรถด้วยซ้ำ เหอๆๆ แล้วพอคนลงรถจากด้านใน ก็ต้องเบียดคนด้านหน้าใช่ป่ะล่ะ ทำให้ค้ำอ่ะ ต้องมายืมชิดเรายิ่งกว่าเดิม แล้วมันไม่ไปข้างหน้าอย่างเดียว หรือไปข้างหลังอย่างเดียวนะ มันหันข้างนิดๆ อ่ะ เอาหลังไว้ตรงไหล่ลง แล้วก็เอาหน้าไว้อีกทาง พอที่เค้าจะเห็นหน้าได้ คือแบบ พอรถเบรกที หรือคนออกจากรถที มันก็จะเหมือนเราซบอกค้ำอ่ะ คือเป็นแบบนั้นจริงๆ แล้วแบบ เราเขินอ่ะ ฮ่าๆๆ พอคนน้อยจนนั่งได้ เราก็นั่งกัน จนเราลง เราก็มองหน้าค้ำเป็นครั้งสุดท้ายด้วย เอิ๊กๆๆ แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น โอ้วแม่เจ้ามากๆ เลย คือพอวันอังคารที่ 28 อ่ะ ตอนเช้าเรานั่งรถมาโรงเรียน แล้วค้ำก็อยู่บนรถคันเดียวกันกับเราอีกแล้ว กรี๊ดมากมาย (เพ้นท์บอกว่า ครั้งแรกเรียกว่าความบังเอิญ แต่ครั้งที่สองเรียกว่า พรหมลิขิต ก๊ากก) ก็ตอนแรกอ่ะ เรายืนห่างจากค้ำประมาณ 4-5 คน เราก็พยายามที่จะหาที่ว่างไปหาค้ำให้ได้ จนกะที่ทางไปสักพัก เราก็ได้เกือบยืนข้างค้ำแล้ว แต่มีผู้หญิงคนนึงขั้นอยู่ พอถึงปิ่นทองปุ๊บ คนนั้นลง ทำให้เรากับค้ำอยู่ข้างๆ กัน แต่เว้นห่างไว้ตัวประมาณ คนนึงหันข้างอ่ะ แล้วเราก็แบบ ใกล้ถึงโรงเรียนแล้ว ขอเมลล์ไม่ทันแน่ๆ เลย สักพัก รถมันติดให้ เราเลยรวบรวมสติ สมาธิ สัมปัสชัญญะ ทั้งหมด จะขอ แต่รวบรวมนานไปหน่อย ทำให้รถขยับ แงๆๆๆๆ แล้วพอลงรถอ่ะ เราก็ต้องเดินผ่านหน้าค้ำ ดูเมือนค้ำจะจ้องเราด้วย ประมาณว่า "เคยเห็นแกอ่ะ" อะไรประมาณนี้ เราเดินแบบเขินๆ เลยทั้งๆ ที่เราไม่รู้เรื่อง ว่าเขามองเราแบบที่เราคิดหรือเปล่า ทั้งวันเนี้ย คิดถึงแต่กับคินและค้ำ ฮ่าๆๆ อ๊อ เมื่อวันที่ 27 เหมือนกัน เป็นวันที่เราเจอคินครบรอบ 150 วัน เราก็นั่งทำเว็บเพจให้คิน 2 ชั่วโมง แก้เล็กๆ น้อยๆ อ่ะ ออกมาก็ดูดี พอให้ปุ๊บ คินตอบมาว่า "ใจนะ" แล้วก็เงียบ จบเลยพูดแค่เนี้ย -0- ~ อีกไม่กี่วันเราก็ต้องไปแข่งเต้นแล้ว พวกเราจะทำได้ไหมนะ สาธุขอให้ได้ด้วยเถอะ ดิฉันพยายามกับสิ่งนี้มากๆๆๆๆ !!!! July 08 BLOG~ME No.104
ลืมเล่าเรื่องรับน้องวันศุกร์ที่ 19 มิถุนายนเลย แต่ลืมแล้วว งานก็ สนุกบ้างไม่สนุกบ้าง ได้ร้องไห้กลับบ้านบ้าง เหอๆๆ ช่างมันๆๆ ผ่านไปแล้วๆ เรามาเล่าเรื่อง งานวันจันทร์ ที่6 กรกฎาคม 2552 กันดีกว่า เป็นงานที่เหนื่อยโคตร และสุขโคตร ฮ่าๆๆ แบบว่า เราไปถึงสยามตอน 10.45 เราก็นั่งรอไปเรื่อยๆ จน 14.30 พี่ทีมงานฮานามิปล่อยให้เราเข้าไปในกรงที่เขาเตรียมไว้สำหรับคนไม่มีบัตร VIP เราก็เข้าไปยืน ได้อยู่แถวๆ หน้าเลย แล้วสักพักประมาณ 14.40 ฝนเริ่มตก ตก ตก แล้วก็แรงขึ้นเรื่อยๆๆๆ จนแรงมากๆๆๆๆ แรงตลอด ไม่มีผ่อนเบาเลย ลมก็มา พวกชาว HOTTEST รวมถึงเราด้วยที่เป็นหนึ่งในนั้น ยืนตากฝนรอ 2PM มือเปื่อย เท้าเปื่อย ขาสั่น ตัวสั่น พูดกันแทบไม่รู้เรื่องด้วย เพราะปากสั่น แบบหนาวสุดๆๆ เลยอ่ะ หิวก็หิวไม่ได้กินอะไรเลย สรุปแล้ว งานดีเลย์ออกไป จากที่บอกจะมาตอน 1ทุ่มกว่าๆ กลับกลายเป็นมาตอน 3ทุ่มกว่าๆ แบบโห เรานี่ทำเพื่ออูยองขนาดนี้เลยหรอ แอบภูมิใจนิดๆ สรุปเรารอ 2PM ทั้งหมด11ชั่วโมง นั่นคือยืนตากฝนอีก 5-6 ชั่วโมง แล้วเราไออยู่แล้วด้วยอ่ะ ทั้งตากฝน ทั้งกรี๊ด กลับบ้านมาหมดสภาพเลย แต่อูยองน่ารักมากๆ ตอนนี้คิดถึงอูยองอปป้าจังเลย ถือว่าคุ้มนะ ได้ดู Live สดๆ ที่ 2PM เต้นให้ดูกันสดๆ ที่ต่างประเทศนั่นคือที่ไทยที่เดียว นอกจากเกาหลีแล้วอ่ะ สุดยอดเลย 2PM จ๋าา เพลงแรกเปิดมาเลยคือ Again&Again อังกอร์ดังมากๆๆ เราก็ช่วยร้อง แบบสุดๆ เลย hottest เนี้ย เพลงต่อไปก็คือเพลง only you อูยองโคตรน่ารักเลย เพลงนี้ แล้วก็ตามด้วย I hate you กรี๊ดกร๊าดดดดดดดดด สุดๆ แล้วก็ตบท้ายด้วย 10/10 อูยองน่ารักอีกแล้ว ฮ่าๆๆ แล้วก็มีพูดภาษาไทยคนละประโยค แล้วก็อูยองพูดอังกฤษนิดนึง แล้วก็บ้ายบาย ลากัน แบบ ตายแล้ว ฉันเพ้อไปแล้ว อูยองของฉัน!! น่ารักไปไหนเนี้ยย ตัวจริงๆ สุดยอด แฟนคลับของแทค แจบอม จุณซู ท่านเจย์ ต่างพูดข้างหูเราว่า อูยองน่ารักกว่าในรูปมาก เอิ๊กๆ ของเค้าดีจริงๆ >< พอจบงานแล้ว บางคนก็ไปตามส่งที่รถ ไปส่งที่ดุสิต แต่เราโดนแม่ว่าแล้ว เลยกลับบ้าน และนั่นแหละ เรากลับบ้านพร้อมเพ้นท์ และ คิน! คินเปลี่ยนไปเยอะอ่ะ เกี่ยวกับหน้าตาและทรงผม หรือเพราะเราไม่เจอคินมา 4เดือนกว่าๆ เกือบจะ 5 เดือนอยู่แล้ว ได้รูปเดี่ยวคินมาแล้ว 2 รูป และรูปคู่กับเราอีก 1 รูป แต่เราไม่สวย จะไม่โชว์ เหอๆๆ แบบหน้านี่ เพลียไปหมดแล้ว อย่างเหนื่อยอ่ะ ตอนนั่งแท็กซี่ เรานั่งข้างคินแหละ รู้สึกดีใจ.. เราได้อยู่ใกล้คินอีกแล้ว เราเคยอ่านในหนังสือที่สอนผู้ชายให้จีบผู้หญิงติดอะไรประมาณนี้ เขาบอกกันว่า เดี๋ยวนี้ผู้หญิงชอบคนที่นิสัยเป็นอันดับหนึ่ง แต่พวกผู้หญิงก็อยากได้แฟนหล่อเหมือนกัน นั่นคือ ถ้าถามว่าหลังจากที่เห็นคินวันนั้นแล้ว ยังรู้สึกชอบคินเหมือนเดิมไหม ตอบว่า ใช่ เรายังชอบคินเหมือนเดิม แต่ก็อยากได้ทรงผมเดิมเหมือนที่เจอกันวันแรกมากกว่า มันดูดีกว่านี้มากๆๆๆ เพ้นท์ก็บอกว่า มันไม่มีทางเลือกหนิ เรียน ร.ด. ,,นั่นสิเนอะ สรุปวันนั้นเพ้นท์มานอนค้างที่บ้านเรา แล้วแบบ มึนๆ ไงไม่รู้ - -" ณ ตอนนี้ เรารักทุกคนนะคะ ^^ ตอนนี้รักอูยองมากกว่าชินดงแล้วล่ะสิ แต่ชินดงก็รักมากๆ อยู่ดี อิอิ ฉันร๊ากทุกคน~~~~~~~~~~~~~,, June 17 BLOG~ME No.103 วันพุธที่ 17 มิถุนายน 2552 ,,วันนี้เรารับน้องแหละ ไม่น่าเชื่ออ่ะ จากที่เพ้นท์ได้น้องรหัสคือ ไอซ์ น้องคนที่ผู้หญิงเกือบทั้งห้องอยากเป็นพี่รหัส นั่นแหละ แล้วเราไม่มีน้องรหัสไง เขาเลยให้น้องๆ จับเพิ่ม ซึ่งจะให้ผู้ชายจับเท่านั้น แล้วตอนแรกอ่ะ ห้องเรากะจะแบบใครไม่มีน้องรหัส เลือกเองได้ เราก็หยอกเอ๋ยว่า จะเลือกน้องไอซ์ เพราะอยู่กับเพ้นท์ เหอๆๆๆ แต่วันนี้ ไม่น่าเชื่อ!!! เราได้เป็นพี่รหัสน้องไอซ์จริงๆ คนที่จับได้ของเรารอบที่สองคือน้องไอซ์ แบบอย่างฟลุ๊คอ่ะ (พูดถึงฟลุ๊ค) แอบงอนพี่ฟลุ๊ค พี่ฟลุ๊คหลีคนเยอะเกินไปอ่ะ แบบเราก็นึกว่าเล่นๆ แบบแซวคนไปทั่วงี้ แต่นี่แบบ ไม่รู้ดิ ก็เป็นแบบที่เราบอกแหละ แต่พอเจอสถานะจริง มันพูดไม่ออกเลย - -" วันนี้เรียนกับอาจารย์ก้องเกียรติ เขาก็สอนๆ แล้วก็หลีๆคนไปทั่วเหมือนเดิม พอตอนเลิกเรียน เพ้นท์มาเล่าให้เราฟังแบบไม่กล้าเล่าให้เค้าฟังอ่ะ กลัวเค้าเสียใจอะไรประมาณนี้ เราก็ขยั้นขยอ จนเพ้นท์เล่าว่า นนบอกว่าจะรีบไปรับน้อง จารย์ก็บอก ไปรับทำไม น้องเขากลับเองได้ ไปกินข้าวบ้านอาจารย์ดีกว่า ประมาณนี้มั้ง ได้ยินแล้วแบบ ไม่รู้ดิ มันผิดคาด หรือไงอ่ะ เสียใจ หรือเปล่า ไม่รู้ดิ งอนน่ะแหละมั้ง ทั้งๆ ที่เราปลื้มเฉยๆ แล้วก็เป็น ครูกับนักเรียนด้วยซ้ำ (กลับมาเรื่องไอซ์) เรารอไอซ์เต้นท่าไก่ย่าง แค่ไก่ย่างอ่ะ น้องเขาไม่เต้นสักที รอตั้งแต่4โมงครึ่งถึง6โมงเย็นเลย (บอกไปยัง?) นั่นแหละ จนพวกเราจะกลับบ้านกันจริงๆ ล่ะ เลยบอกว่า ถ่ายรูปหน่อย ก็ได้รูปคู่เรา แล้วก็เพ้นท์ถ่ายไอซ์อีก 2-3 รูป แล้วก็กลับกัน เซ็งๆ อ่ะ ไมได้ส่งแบรนด์อีกแล้ว เสียวไม่ทัน 50 คนจังเลย T^T แงๆๆ หนูอยากมีรูปขึ้นเว็บแล้วน้าาาา~ อ่อ ลืมเล่า เมื่อวันสองวันที่แล้ว เตยมันมีโรคจิตมาคุยด้วย มันเลยมาแพร่ให้เค้า - -" ของเตยเปิดแค่กางเกงใน ของเราเปิดเจอทุกสิ่งทุกอย่างเลย -0- แต่เราซื่อ ฮ่าๆๆ แบบ เราดูมันก็ไม่มีอะไรเกิดอ่ะ เราก็เฉยๆ เหมือนกำลังเรียนสุขศึกษาอยู่ เหอๆๆ อ๊อ วันนี้อาจารย์เปิดวีซีดีอธิบายโรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ให้ดู เขาก็เอารูปต่างๆ ที่มีกิจกรรมมา เออๆ แล้วมันก็มีกิจกรรมกีฬาสี จารย์เอารูปคนถือป้านสีแดงมาแค่คนเดียว (นั่นคือพี่เราเอง) จารย์บอกคนอื่นๆ ไม่ยิ้มเลย มันไม่สดใส ถ้าไม่สวยแล้วยิ้มมันก็จะดูดี เห็นยิ้มคนเดียว อาจารย์เลยถ่ายคนเดียว เอิ๊กๆๆ งี้แหละ มีน้องหน้าตาดี ฮ่าๆๆ ช่วงนี้ หลงรักอูยองมากๆๆ รักพ่อ รักแม่ รักพี่ รักบ้าน รักเพื่อน รักคิน ปลื้มพี่ฟลุ๊ค รักชินดง รักอูยอง รักอนยู รักทุกคนที่มอบความรักให้แก่ฉัน ^^ June 14 BLOG~ME No.102 ชีวิตหนอ ,,ชีวิต ทำไมมันช่างซับซ้อนอย่างงี้เนี้ย เฮ้อ แล้วทำไมเราขี้เกียจขนาดนี้เนี้ย เมื่อไหร่นิสัยขี้เกียจ จะหายไปซะทีน้าา ช่วงนี้จะพูดเรื่องอะไรก่อนดี เรื่องครอบครัวแล้วกัน ขอโทษๆๆๆ ขอโทษนะจ้ะพ่อกับแม่ ที่หนูทำตัวติดคอมมากเกินไป ที่หนูทำตัวหงุดหงิด ในบางครั้ง ที่หนูไม่ค่อยไปช่วยพ่อแม่ทำกับข้าว หนูขอโทษ แต่หนูไม่รู้จะปรับปรุงตัวยังไง หนูขี้เกียจ หนูมันไอ้ลูกขี้เกียจ ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่หนูขี้เกียมากๆๆๆ หนูจะพยายามไปช่วยงานนะจ้ะ T T วันนี้วันอาทิตย์ที่ 14 มิถุนายน 2552 พี่กลับเพชรบุรีอีกแล้ว หลังจากที่พี่มากรุงเทพ มาเยี่ยมบ้านเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา พ่อกับแม่ต้อนรับอย่างดี พาไปซื้อขนม ของกิน ของใช้ และโน๊ตบุ๊คให้เป็นของขวัญเรียบร้อย ก็เข้าใจนะ ว่าพี่หายไปนาน พอมาพ่อกับแม่ก็เลยคิดถึง ก็เลยไม่ค่อยฟังที่เราพูดเป็นส่วนใหญ่ งี้แหละ เด็กถึงมีปัญหา ขาดความอบอุ่น เหอะ~ แต่จะบอกพี่ว่า พี่ตุ๊กติ๊กยังไงก็เป็นพี่สาวของน้องตุ๊กตาเสมอ และตลอดไป! ถึงแม้จะดูเหมือนพี่รักคนอื่นมากกว่าน้องก็ตาม* ไม่น่าเชื่อเลย ว่าตอนนี้เรากำลังร้องไห้ ฮ่าๆๆ ยิ้มตอนที่ร้องไห้ ตลกดีเนอะ เคยแต่ร้องไห้เพราะเกลียดพี่มาตลอดชีวิต ครั้งนี้กลับต้องร้องไห้เพราะคิดถึงพี่ หรือเพราะเพลง 1000years ที่เปิดกรอกหูอยู่ ถ้าพี่อยู่เพชรบุรี แล้วนานๆๆๆทีมา จะไม่เป็นไรเลย เพราะเราจะชินไปเอง พี่มาทำไมนะช่วงนี้ จบ มาต่อเรื่องเพื่อนแล้วกัน ทะเลาะกัน! จบเลยคำนี้ แบบช่วงนี้ไม่ไหวจะเคลียร์อ่ะ เมื่อวันพุธ พฤหัส ศุกร์ เพ้นท์ไม่มา โดนพ่อกักบริเวณเรื่องจะย้ายบ้าน ตอนนี้ได้อยู่บ้านแก้วแล้ว ก่อนไปพ่อเพ้นท์ก็ กระทืบ ตบ ต่อย จิกหัว ด่า ว่า สารพัด เฮ้อ ตาเพ้นท์บวมเลย แต่!! ที่โรงเรียน ขณะที่เพ้นท์ไม่มา ตุ๊กตาต้องรับศึกหนัก นัทกับเตยเข้าขากันดีเกินเหตุ เราพูดอ้อมๆ หน่อย แต่มันไม่ใช่เรื่องจริง เราพูดสมมุติบทบาทกับนนอ่ะ นัทกับเตยก็หัวเราะใหญ่เลย นึกว่าเราด่านนจริงๆ อะไรงี้ คือแบบ ไม่เข้าใจอ่ะ จะเกลียดกันทำไม เพื่อรในกลุ่มเดียวกัน เราเลยเดินกับเอ๋ย กับนน แล้วตอนนี้เอ๋ยก็ไปเดินกับนัทกับเตยเรียบร้อยแล้ว ทิ้งนนมาอยู่กับเรา เราก็ไม่อยากทอดทิ้ง ก็เลยเดินด้วย แต่นนอ่ะ พูดคตำว่า "เพ้นท์น่าจะมาโรงเรียนได้แล้ว ไม่มีใครคุยด้วยเลย" บ่อยมากๆๆๆๆ เหมือนเราไม่มีตัวตน เหมือนเรามาเดินข้างๆ เฉยๆ เหมือนเรามีความสำคัญต่อกลุ่มแค่รายงาน โครงงาน เพาเวอร์พอยน์ และอีกมากมายยยยยยย!! ที่ไม่รู้จะสรรหาอะไรให้พวกเพื่อนได้อีก เรามีประโยชน์แค่นี้เองหรอ ตอนนี้นนก็คิดว่าตัวเองอยู่ตัวคนเดียว โดนทุกคนเกลียด นัทก็เกลียดนนอยู่แล้ว เตยก็เริ่มเกลียด เอ๋ยก็เริ่มเกลียด เชื่อม่ะ 3วันมานี่ เราอยากได้เพ้นท์ที่สุด เพ้นท์มักจะเหมือนเรา ตรงที่เป็นคนกลาง เราอยากคุยกับเพ้นท์ ปรึกษาเพ้นท์ว่าจะทำยังไงดี อยู่ 3 วันนี้เหมือนอยู่กับนรกชัดๆ ความเกลียดมันแผ่ซ่าน ทำไมต้องทะเลาะกันด้วยอ่ะ กลุ่มเรา 7 คน T2P2N2A ต้องอยู่ด้วยกันดิ จะแตกแยกหรอ (T T P P N N A) จะแตกแยกอย่างงี้หรอ จบเรื่องเพื่อน! ต่อเรื่องคินแล้วกัน ช่วงนี้เราเหมือนแป๊ะเลย แล้วคินก็เหมือนเตย ไม่รู้ว่าเพราะคินยุ่ง หรือว่าคินเปลี่ยนไปเหมือนเตย ไม่รู้ว่าเพ้นท์บอกคินไป แล้วคินคิดจริงหรือเปล่า ถึงทำตัวห่างแบบนี้ ไม่ค่อยได้คุยกับเรา ถามคำตอบคำ แต่ก็นะ เราเป็นคนแบบนี้ทำให้คนอื่นมองเราแย่เปล่าๆๆๆ ก็เราอ่ะ เรานะ ไม่อยากมีแฟน! แต่อยากมีความรัก อยากรักคนอื่น อยากให้คนอื่นรักเรา แค่นี้! พอ ,,จะมีใครไหม ที่ตรงตามที่เราคิดได้ บอกคิดถึงเราทุกวัน โดยที่ไม่ต้องเป็นแฟนกัน~ จบ มาต่อเรื่องอาจารย์ก้องเกียรติมั่ง พี่ฟลุ๊คนั่นเอง จารย์เขานิสัยดีดีอ่ะ เราพยายามคุยกับอาจารย์เหมือนพี่น้องให้มากที่สุด เพราะเรา อยากจะมีที่ปรึกษา มีที่คุยเล่น แต่อาจารย์ก็คืออาจารย์ อาจารย์ก็ยังแทนตัวเองว่า "จาร" อยู่วันยังค่ำ เราคงจะล่วงเกินมากเกินไป คนเป็นอาจารย์ จะมาสนิทกับนักเรียนเพื่ออะไร นอกจากสอนหนังสือ~!! แต่ก็ขอบคุณอาจารย์นะคะ ขอบคุณที่คุยกับเด็กคนนี้ ยอมไม่โกรธ เวลาหนูทำตัว "เล่นแล้วลาม" หนูพยายามระษาอาการระยะห่างระหว่างอาจารย์กับศิษย์อยู่เสมอค่ะ ^^" เพื่อนๆ ก็ชอบล้อเรา ว่าเราชอบอาจารย์ เหอๆๆ นี่ล่ะน้า วัยรุ่นปลื้มใครก็เห็นว่าเป็นชอบไปซะหมด พรุ่งนี้หยุด ทั้งโรงเรียน อาจารย์ประชุมกัน เพื่อนจะมาบ้าน เฮ้อ..
บ้านเราจะแตกไหม? June 07 BLOG~ME No.101
ตุ๊กตามาอัพอีกแล้ว (= =") ช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นเยอะนะ แต่จำไม่ได้เลย อ๊อ เมื่อคืนอ่ะ ฝันว่าเกือบโดนฆ่า แล้วไม่มีใครเชื่ออ่ะ เพราะว่าคนที่ฆ่าในฝันบอกว่าเป็นญาติๆ กัน -*- ไม่รู้ไปเป็นเมื่อไหร่ อยู่ดีดีเราก็ฝันอ่ะ แล้วก็สะดุ้งตื่นตอนประมาณ ตีกว่าๆ แบบร้องไห้เลยอ่ะ ร้องแบบน้ำตาเนี้ยแฉะหมอนไปหมดเลย - -" ดูมันเวอร์เนอะ แต่ฉันเด็กเซ้นนี่หน่า~ อ๊อ เพ้นท์มันยืมโทรศัพท์เราส่ง สมส.หาคินด้วยแหละ เราไปแอบอ่าน เพ้นท์ก็อธิบายอีกอย่าง เพ้นท์บอกว่า หลอกคินมันเฉยๆ แต่ดูคำพูดดิ ถ้าเราเป็นเพ้นท์ แล้วคิดจะหลอกคินเฉยๆ นะ ก็คงเขียนแค่ว่า ตามันชอบคินมากเลยนะ แต่น้อยกว่าเพ้นท์นิดนึง นั่นแหละ แต่เพ้นท์เขียนต่อไปว่า ดีใจอ่ะดิมีผู้หญิงมาชอบตั้ง2คน ประโยคนี้ ถ้าเราชอบคินแล้วเพื่อนเราก็ชอบคินนะ เราก็จะเขียนแบบนี้ พูดไปงงป่ะ แบบนะ ประโยคนี้มันเหมือนเป็นเรื่องจริงมากกว่า แต่ถ้าเพ้นท์พูดแล้วรู้สึกดี เราก็จะฟังประโยคนี้ไว้ ทั้งที่ในใจคิดอีกแบบ แต่ก็ไม่ได้ระแวงอะไรนะ เข้าใจม่ะ (T T) ฉันตกภาษาไทยแน่เลย พูดจาวกไปวนมา -0- ตอนนี้นะ เรารู้สึกแปลกๆ เลย ไม่กล้าคุยกับคินไปเลยล่ะ -*- เมื่อวันศุกร์ เรียนคอม เราก็เปิด mv It's you ดู แล้วกรี๊ดๆๆๆ อาจารย์เดินมาเอานิ้วเข้าปากเราเลย ให้เราหยุดกรี๊ด เหอๆๆ แล้วก็เอามือไปเช็ดน้ำลายที่เสื้อไอตาล เอิ๊กๆๆ อาจารย์คนน้เราว่า สอนดีนะ (แต่ช้าไปหน่อย) เขาสอนให้น่าเกรงขามแบบไม่เกรงขามอ่ะ -0- สอนให้นักเรียนเชื่อฟังแบบไม่ให้นักเรียนเกลียดเขาอ่ะ อิอิ ...,,เฮ้อ พอขึ้น ม.5 มา เรารู้สึกว่าเราได้รับความรู้เยอะขึ้นเลยล่ะ แบบเหมือนเราตั้งใจเรียนขึ้น แต่การบ้านเราก็ขี้เกียจเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าจะหายไหมเนี้ย โรคขี้เกียจเนี้ย (- -) May 31 BLOG~ME No.100
วันพุธ ที่ 27 พฤษภาคม 2552 ,,วันนี้เราคุย m กับเพ้นท์ กับคิน กับแป๊ะ แล้วแบบ น้อยใจสุดๆ เลยอ่ะ ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจเราเลย เวลาคุยกัน คุยกันตั้ง 4 คน แต่ในห้องคุยโต้ตอบกัน 2 คน(เพ้นท์ คิน) ส่วนแป๊ะ กับตุ๊กตา พูดอะไรไปก็ไม่มีใครสนใจ -3- May 23 BLOG~ME No.99
โรงเรียน .. ตุ๊กตาได้พบกับคำนี้อีกแล้ววว ฮ่าๆๆ April 27 BLOG~ME No.98
วันที่ 25 เมษายน 2552 ,,วันเกิดนางสาวดาริกา ฝ่ายสิงห์ หรือ ตุ๊กตานั่นเอง ไม่บอกก็ต้องรู้กันโดยทั่วหน้าคือ เราตื่นเต้นกับวันเกิดเหมือนเคย และดูเหมือนเราจะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ฮ่าๆ เราตื่นเต้นกับวันเกิดของเรา แต่เราไม่ตื่นเต้นกับงานวันเกิดของเราแล้ว คิคิ แล้วก็เช่นเคยเหมือนกัน เมื่อถึงวันเกิดเรา เราก็จะนั่งรับเค้าท์ดาวน์ใน M ตามปกติ พี่เราก็จะเป็นคนเตือนพ่อแม่เรื่องวันเกิด เพราะรำคาญเราเค้าดาวน์ ฮ่าๆๆ ส่วนพ่อกับแม่ก็จำวันเกิดเราไม่ได้ เพราะทำงานหนัก เป็นแบบนี้ทุกปีเลยสิหน่า คิคิ สุดท้าย เราก็ได้กินเค้ก เป็นเค้กรูปโดเรมอน เอิ๊กๆ มีแต่เยลลี่ ฮ่าๆๆ แล้วเราก็มาดู แจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดาต่อ เรื่องนี้เป็นอะไรที่ชอบมากๆๆ อั้มเล่นได้โะมากๆ อ่ะ น่ารักมากๆ ไม่ห่วงสวยเลย สุดเหวี้ยงสุดๆ คิคิ ส่วนพี่เป้ก็เล่นได้เซอร์ มาดคุณชาย ได้ใจสุดๆ เนื้อเรื่องก็สนุก ไม่เครียด ติดเลยทีเดียวเรา ฮ่าๆๆ วันที่ 26 เมษายน 2552 ,,วันนี้เราทะเลาะกับยุทธแหละ ไม่เรียกว่าทะเลาะมั้ง เรียกว่าตัดพ้อกันดีกว่า ผลสุดท้ายก็เป็นไปได้ด้วยดี ฮ่าๆๆ เนื่องจาก เราแค่ระบายออกมาเฉยๆ แต่เราไม่ได้หวังอะไรกับยุทธเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ใจตอนนี้น่ะ อยากเรียนเยอะๆๆๆ ถ้าถามว่าอยากมีแฟนไหม ตอนนี้ไม่อยากมี ถ้าถามว่า ต้องมีให้ได้ล่ะ อยากมีช่วงไหน ก็ต้องบอกว่า ช่วงเดือนมกรา กุมภา ปีหน้ามั้ง นั่นแหละ ใช่เลย ฮี่ๆ ยุทธมันบอกว่า เหนื่อยที่จะตามแล้ว อยากให้คนอื่นตามมันมั่ง แต่เราคิดว่า ตามคนอื่นอ่ะ ก็เหนื่อยอย่างที่มันบอก แต่คนอื่นตาม มันก็น่ารำคาญจะตายไป! สงสัยยุทธอยู่ในหมู่คนส่วนน้อยมั้ง เหอๆๆ อยากจะบอกว่า รักชินดงฮีที่สุดแล้ว! นอกจากญาติแล้วอ่ะ เราก็รักเพื่อนๆ แล้วก็รักชินดงฮีที่สุด !!! April 12 BLOG~ME No.97 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! หงุดหงิดโว้ยยยยยย!!~ ทั้งๆ ที่พี่ก็แย่งเราเล่นคอมหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ก็ยังหงุดหงิดเหมือนเดิม ไม่เคยชินเล้ยยย!! เราระบายออกมาโดยการกรี๊ดแบบไม่มีเสียงอีกแล้ว แล้วเราก็ร้องไห้อีกแล้ว ร้องไห้เพราะพี่ทำนิสัยแบบนี้อีกแล้ว!!! โอ๊ยๆๆ พอได้แล้ว สงบสติอารมณ์ สงบสติอารมณ์ สงบสติอารมณ์ ไม่งั้นเราจะเป็นผู้อัจฉริยะได้ไง โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า! ( - - ) จบ!! เมื่อวาน นั่นคือวันที่ 11 เมษายน 2552 เราไปประตูน้ำมา ไม่ใช่แค่ประตูน้ำหรอก แต่มันรวมไปถึง สยามดิส สยามเซ็นเตอร์ แล้วค่อยประตูน้ำอ่ะ ไม่อยากจะเอ่ยเลยว่าไปกับยุทธ 2 คน ตายล่ะ เราเบลอๆ ยังไงไม่รู้วันนั้น แบบไม่ค่อยมองดูทางเลยอ่ะ ตอนไปถึงยุทธบอกดูหนังไหม เดี๋ยวเลี้ยง สรุปเราก็ดู ได้ดูเรื่อง บุปผาราตรี 3.1 มันเป็นอย่างที่พี่ลาเต้ใน Dek-D พูดเลย บอกว่า ถ้ากลัวก็กลัวมากๆ แล้วจะตัดเป็นตลกเลย คือแบบหนังเรื่องนี้สนุกดีอ่ะ รู้สึกเสียดายเงินก็ตรงที่มัวแต่ปิดตาตลอดเนี้ยแหละ ฮ่าๆๆ ดูไม่คุ้ม น้ำที่ซื้อมาก็เหลือครึ่งแก้ว ฮ่าๆๆ ได้ทิ้งเลย ตอนกลัวนะ อยากเปลี่ยนเพศกับยุทธจริงๆ ยุทธร้อง ว๊ายๆๆ แต่เราร้อง ว๊ากกกกก (= =) ทำไมโลกถึงเปลี่ยนแปงบ่อยจริง ตอนกลัว หัวเรากับยุทธเกือบชนกันแน่ะ!!~ พอดูเสร็จก็พากันไปประตูน้ำ มีของขายเยอะมากๆ เลยอ่ะ แต่เราขี้เกียจซื้อ เลยไม่ได้อะไรกลับมา ยุทธก็หาร้านไม่ได้ ก็เลยไม่ได้อะไรกลับมาอยู่ดี ก็เลยกลับบ้านกัน รู้เลยทีเดียวว่ายุทธมันเริ่มบ้า sj เหมือนเราแล้ว - -" เสียดายอย่างเดียวเอง ก็คือ ไม่ได้ถ่ายรูปอย่างที่หวัง คิดไว้ว่าจะแบบถ่ายคู่กันเล่นๆ แต่เรากลับไม่กล้าคุยเรื่องถ่ายรูปเลย ก็เลยเอาเรื่องอื่นมาคุยแทน เฮ้อ เสียดายนิดๆ ช่างมันเถอะ ผ่านไปแล้ว ..ช่วงนี้แม่กดดันเรามากๆ แม่บอกว่า ว่างๆ ให้อ่านหนังสือให้มากๆ จะได้เก่งๆ สอบได้มหาลัยที่กรุงเทพ จะได้ไม่ลำบากใจในการเลือกคณะเหมือนพี่ ได้เข้าอย่างที่หวัง ที่แม่พูดมาน่ะ เราก็อยากเป็นแบบนั้นนะ แต่สมองอย่างเราจะไปถึงวันนั้นหรือเปล่า เราไม่เคยบอกแม่ว่า เราอยากจะป็นอัจฉริยะ แต่เราชอบพูดกับแม่ว่า เราเป็นอัจฉริยะ //เราอยากเป็นจัง อยากพูดจังคำว่า "ก็ฉันคืออัจฉริยะนี่หน่า" อยากพูดได้เต็มๆ ปากจังเลย~ April 10 BLOG~ME No.96
ปิดเทอมที ตุ๊กตาเงียบหายไปเลย ฮ่าๆ อยู่ในช่วงขี้เกียจมากมาย~ เมื่อวันที่ 27 ฉันก็ไปงานหนังสือ ได้หนังสือกลับมานิดเดียว แต่มูลค่ามากมาย -0- หมดตังค์ไปเป็น พันห้ากว่าๆ ก็พี่ซื้อ อิงค์ฮาร์ท 3 เล่มแปลจบ เราซื้อ แฟรี่ วอร์ 3 เล่มแปลจบ เงินก็เลยออกมาฉะนี้แล. ( - -") ไปงานครั้งนี้เราไปกับปุ๋ย แล้วก็นน ส่วนพี่แยกไปอีกทาง พี่ไปกับอิแม็ก ไปคราวนี้ เราก็ว่าเราไปเดินเล่นมากกว่า เพราะงานหนังสือคือสวรรค์ของเรา ^^ แต่แพงเอาการอยู่ ถึงมันลดแล้วก็เหอะ ไปงานนี้เจอกาละแมร์ด้วย เรายืนรอถ่ายรูปคู่ตั้งนาน กลับไม่ได้ถ่าย เซ็งเลย! แล้วก็เจอ เป้ย อันนี้ถ่ายมาแล้ว มีนนเป้ยแล้วก็เรา ยืนถ่ายเรียงกัน แล้วก็เจอเมย์ เจอแพร เจอฟลุ๊ค แล้วก็เจอวีเจวุ้นเส้น แต่ที่ประทับใจคือ น้องอชิ น่ารักๆๆ น่ารักมากๆๆ อ่ะ ฮ่าๆๆ ช่วงนี้หลังจากปิดเทอมก็หันกลับมาบ้าเกาหลีเหมือนเดิม แต่ก็น้อยกว่าช่วงแรกๆ เลย แล้วก็มาบ้าเกมส์อีกรอบ เอิ๊กๆๆๆ ตอนนี้เล่น Pucca Racing กับ PangYa สนุกดี คลายเครียด (หรือเครียดกว่าเก่า) ขึ้นเยอะเลย! ปิดเทอมมันว่าง ไม่มีอะไรจะพูดเลย จบการเขียนเพียงเท่านี้ (ดีกว่า) ฮ่าๆๆ >< March 24 BLOG~ME No.95 เมื่อตอนเช้าของวันที่ 23 มีนาคม 2552 เราฝันเห็นพี่ชินดงเป็นครั้งแรก ในฝันชินดงเฉยชากับเรามากๆ เลย หรืออาจะกำลัง งง อยู่ก็ได้มั้ง อิอิ ก็แบบฝันเนี้ย เกิดขึ้นที่ตลาดหน้าปากซอย อยู่ดีดีก็มีเวทีผุดมาได้ไงก็ไม่รู้ แล้วชินดงก็ยืนอยู่บนนั้น เสียงกรี๊ดนี่กระหึ่มเลย สักพักชินดงก็เดินไปตลาดข้างๆ แล้วก็ข้ามถนนกลับมาตลาดฝั่งเดิมเพื่อจะซื้อไอติมรถเข็นข้างถนน เราก็วิ่งตามไปสิ นานๆ ทีจะได้เห็นแบบชัดๆ แต่แปลกที่มีเราวิ่งตามแค่คนเดียว คนอื่นก็รออยู่ที่เวทีเหมือนเดิม พอชินดงซื้อไอติมกับรถเข็นอยู่ เราก็ยิ่นมือไป โน้มตัวเต็มที่พื่อจะให้ถึงชินดง (มันมีที่กั้นกลัวคนโดนรถชนไง แบ่งระหว่างถนนกับฝั่ง ,,ซึ่งชีวิตจริงมันไม่มี -0-) เราก็พูดว่า "ชินดง ขอจับมือหน่อยค่าาา" เขาก็เลียไอติม 2-3 ครั้งแล้วมอองเรา ทำหน้า งงๆ แล้วเดินจากไปเลย แบบเสียความรู้สึกมากๆ เลยอ่ะ คนเป็น 1,000 ที่ยืนดูเวทีอยู่ ก็หันมาทางเราเพราะเราตะโกนเสียงดัง ยอมรับเลย ทุกคนเห็นเราหน้าแตกแล้ว ส่ายหน้ากันใหญ่เลย ( - -") แล้วในฝัน อยู่ดีดีเราก็มีเพื่อนมาด้วยซะงั้น ไม่รู้จักด้วยว่าใคร นั่นแหละ งอนเราใหญ่เลยบอกว่าทำตัวไร้สาระ แล้วก็เดินไป ในฝันเราก็ตามง้อ (ง้อทำไมอ่า หนูไม่รู้จักนิ T T ) พอง้อเสร็จก็กลับมาที่เวที ชินดงก็ตะโกนถามบนเวทีว่า "ยังรักกันอยู่ไหม" คนดูทุกคน+เราด้วยก็ตะโกนกลับไปว่า "ร้ากกก" แล้วชินดงก็ถามอีก คราวนี้เราตะโกนไปด้วย ทำท่าซารางแฮ ไปด้วย คึคึ แล้วฝันก็จบ (= =) ตื่นขึ้นมาซะงั้น เฮ้อ~ อ้อ เมื่อเย็น อยู่ดีดีคินก็ทัก m มาบอกว่า ทำไมไม่รับสายอ่ะ คินโทรไปเมื่อประมาณ ทุ่มกว่าๆ เราก็บอกว่า แบตหมด ปิดเครื่องทั้งวันเลย คินบอกจะชวนไปเซ็นทรัลพระราม 3 พอถามว่าไปทำไม คินก็ไม่ตอบ เอาแต่ถามว่า ไปไหม ไปไหม ไม่ไปคินไปคนเดียวก็ได้ -0- ทำไมพูดจาเยี่ยงนี้จ้ะคิน~ เราก็บอกไปว่า ไป คินบอกชวนแป๊ะกับเตยไปด้วย แน่นอนล่ะ เราต้องชวนสิ แต่เตยตอบมาว่า ไม่แน่ใจอ่ะ เราก็คะยั้นคะยอแล้วด้วย แต่แป๊ะยังไม่ออนเอ็ม ส่วนปุ๋ยลองชวนดู มันบอกว่า ถ้ามีงบก็จะไป เราก็ชวนเสร็จแล้วก็นึกนะ ว่าจะได้เจอคินอีก แต่พอนอนแล้วลองคิดดีดีไม่อยากไปเลยอ่ะ กลัวอย่างที่แม่บอก แม่สอนมาเยอะว่า อาจโดนหลอกถ้าไปไหนไกลๆ อ่ะ เราก็ไม่คิดหรอกว่าจะโดนหลอกอ่ะ แต่แบบก็กลัวเหมือนกัน เพราะแม่บอกให้มองโลกในแง่ร้ายไว้ก่อน ถึงมันจะไม่ร้านมาก แต่ก็ดีกว่าไม่ระวัง คิดดูแล้วไม่อยากไปแล้วอ่ะ ต้องขอโทษคินด้วย ที่บอกไปว่าจะไป กลัวคินมองเราไม่ดีเลยอ่ะดิเนี้ย เฮ้อๆๆ ถึงบทพล่ามแล้ว ฮ่าๆ ก็คือ เราชอบใครมาหลายแบบแล้วนะ รักผูกผัน รักปลื้ม รักหลง รักครั้งแรก รักมาเกือบหมดทุกอย่างแล้วอ่ะ แต่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แบบคินอ่ะ แบบสป๊าค~ เจอคินที่สถานีไปรษณีย์ (เรียกไงอ่า T T ) ตอนเรานั่งรถเมล์ผ่าน วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 เวลาประมาณ 3-4โมงกว่าๆ ปิ้งเลย รักแรกพบ เหอๆ น้ำเน่าเนอะ แต่มันจริงๆ อ่ะ ไม่เคยเลยที่มองใครครั้งแรกแล้วชอบอ่ะ แต่กับคินมองผ่านๆ ก็รู้สึกชอบเลยอ่ะ เหอๆ คงเพราะหน้าตาเหมือนอนยูด้วยมั้ง ช่วงนั้น. March 21 BLOG~ME No.94
เฮ้อ~ เซ็งมากๆ เลย เราอัพไดมาตลอด กะจะเอามาใส่ Spaces ทีเดียว เพราะตอนนั้นคอมพัง พอตอนนี้ซ่อมแล้ว ไฟล์ข้อมูลก็หายซะงั้น มันอยู่ที่ความโง่ของตัวเอง ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ ไม่ค่อยได้พูดคำติดปากเลย "ก็คนอัจฉริยะมาเกิดแล้วไง" แสดงว่าตอนนี้อยู่ในช่วงโง่ดักดาน จะอัพพอที่จำได้แล้วกัน แน่นอนวันศุกร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2552 ก่อนวันวาเลนไทน์ เนื่องจากวันวาเลนไทน์ตรงกับวันเสาร์ เลยเป็นที่แก่วกันมากๆ แต่วันศุกร์นี้ก็ยังคึกคักกันอยู่ดี จริงๆ โทนชวนเราไปดูหนังตั้งนานแล้วแหละ ให้ไปดูวันที่ 14 ไง เรื่อง Before valentine (เขียนงี้มั้ง) แต่เราบอกว่า ให้ชวนปุ๋ย เตย เพ้นท์ ไปให้ได้ ถ้าพวกนั้นไม่ไป เค้าก็ไม่ไป สรุก พวกนั้นมันก่ำกึ่ง ให้คำตอบไม่ได้สักที เราเลยไม่ได้ไป ในวันศุกร์ เราเลยได้ของขวัญมาเหมือน หุหุ ใครว่าฉันจะไม่ได้ ก็ได้ ลูกอม 2 เม็ดมั้ง ได้เยลลี่ 1 อัน ได้อมยิ้ม 2 อัน ได้กุหลาบ 1 ดอก ได้ยางลบรูปอาหาร 1 อัน เท่านี้มั้ง ลืมม~... อ้อ ได้สติ๊กเกอร์ 3 ดวง ฮ่าๆๆ ต่อมาแล้วกัน วันพฤหัสบดี ที่ 19 กุมภาพันธ์ 2552 มั้ง ที่โรงเรียนมีงาน Open House ทั้งงานก็ไม่ค่อยมีอะไรมากหรอก มันก็เหมือนวันว่างของพวกเราวันนึง ซึ่งฉันเบื่อมากๆ อารมณ์เซ็งบ่จอยเลยทีเดียว เหอๆ และเพ้นท์ก็ได้ปลื้มไปคนนึง ชื่อแจ็คมั้ง ลืมชื่อแล้ว ฮ่าๆ แต่มันก็แค่ปลื้ม ตอนนี้มันคงลืมไปแล้วแหละ ลืมง่ะ ลืมไปหมดแล้ววว มีเรื่องอะไรอีกนะ โอ้ย ลืม เอาเป็นวันศุกร์ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 เลยแล้วกัน วันนี้เรารีบกลับบ้านเป็นพิเศษเพื่อที่จะออกจากบ้านมาทันที หุหุ ก็วันนี้ เราจะไปหา Wonder Girls ไปหา 2PM นี่หน่า คึคึ อ๊ายๆๆๆ ฉันจะไปสยาม~ เราโทรขอพ่อแล้วด้วย ไปกับแป๊ะ เตย เพ้นท์ แล้วก็เพื่อนแป๊ะอีกคน ตอนเราอยู่หน้าปากซอยบ้านเรา เราโทรไปหาแป๊ะ บอกว่า เตรียมตัวไว้ให้ดีนะ เค้าจะยิงไปตอนอยู่โรงพยาบาลบางมดนะ ให้รีบขึ้นนะเว้ย อะไรประมาณนี้ ฮ่าๆ แต่เราชิงยิงก่อน เรายิงตั้งแต่คาร์ฟู ปิ่นทอง โรงพยาบาลบางมด พอถึงสี่แยก เฮ้ย ไม่เห็นมีคนรอตรงที่นัดกันไว้เลย รถจะไปแล้วนะเว้ยยยย~ สักพักมองไปเห็นอิแปีะยินคุยกับ .. O_O คุยกับอนยู SHINee กรี๊ดดดดดดดด กรี๊ดมากๆ คนอะไรจะเหมือนขนาดนี้ ฮ่าๆๆ ต่อมาก็เห็นเพ้นท์ เพ้นท์มันก็รีบวิ่งตามรถเลย แล้วมันก็บอกให้กดกริ่ง เราก็กดแล้วลงมา ฮ่าๆ กลัวคลาดกับพวกมัน อยู่ดีดเพ้นท์ก็ขึ้นรถไปบอกว่า ลงมาทำไม ให้กดกริ่งเฉยๆ อ่าวหรอ ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆ ต่อมาก็ขึ้นกันมาจนครบ รถก็ออกเดินทาง กร๊ากกก ยิ่งมองยิ่งเหมือนอนยู เหอๆ ได้รู้ชื่อมาว่า ชื่อคิน (โภคิน) พอรถ 120 ถึงคลองสาน เราก็เดินไปขึ้นเรือ ว้าวๆ ขึ้นเรือเป็นครั้งแรก เอิ๊กๆ >< เรากับเพ้นท์บ้าบอเลยทีเดียว พอไปถึงอีกฝั่ง ก็ไปขึ้นรถตู้ต่อไปยังสยาม เนื่องจากรถติดมากๆๆๆ พวกเราเลยเดินกันไป คิดดูสิ รถติดตั้งแต่คณะนิเทศน์ของจุฬาอ่ะ พวกเราเดินมาถึงที่ที่ wg จะมาได้ ฮ่าๆ เก่งจริงๆ และเพ้นท์เก่งยิ่งกว่า พาเรา กับเตย ดึบดึบมาอยู่ข้างหน้าได้ ด้วยความที่ครั้งที่แล้วกระเป๋าตังค์หาย แค้นไป10ชาติ 700 บาท ของฉัน (มึงตาย!) ครั้งนี้เลยระวังเป็นพิเศษ ถึงแม้จะมีตั้งอยู่แค่ 100 เดียวแต่มันก็สามารถกลับบ้านได้ เอิ๊กๆๆ เราก็เลยจับกระเป๋ากระโปรงไว้ตลอด โคตรเจ็บมือเลย คนก็สงสัยว่าเราเอามือไว้ข้างล่างทำไม เป็นพวกโรคจิตชอบจับตูดชาวบ้านหรือเปล่า = = ตายแล้ว คุณมองฉันเป็นอะไรเนี้ยย สุดท้าย เรา เตย และเพ้นท์ก็มาอยู่ข้างหน้า พร้อมคำด่าของอีพวกข้างหลัง (อิจัญไร อิพ่อแม่ไม่สั่งสอน อย่าให้จบงานก่อนนะ ฯลฯ) -0- คุณจะด่าพวกหนูทำไมค้าา แล้วอิตากล้อง อิตาพวกบัตรสื่อนี่พวกคุณจะบังพวกอิหนู 300-500กว่าชีวิตทำไมคะ? บังจนจบงานเลย อิพวก..... ฮึ้ย!! จากที่ดูๆ มาซอนเย ซอนเยของฉันน่ารัก อ๊ายๆๆ น่ารักที่สุด ที่มองอีกทีก็คือ เยอึน น่ารักมากๆ สวยมากๆ เลย แล้วยูบินก็เฟรนลี่มากๆ เป็นกันเองสุดๆ ซอนมีก็แบบ สวยอ่ะ นิ่งๆ สวยๆ ส่วนโซฮี แบ๊วได้ใจมากๆ เลย ฮ่าๆๆ ทุกคนน่ารักมาก ส่วน 2pm หนุ่มบ่ายสองของพวกเรา พี่คุณหล่อ เอิ๊กๆ แจบอมน่ารัก ชันซองสูงได้อีก แนวดี ฮ่าๆ ส่วนคนอื่นไม่รู้ชื่อ แต่น่ารักทุกคน >< พอดูเสร็จพวกเราก็ไปซื้อของกินกัน (น้ำนั่นเอง ขวดเบ่อเร้อ 2 ขวด) เราชัดชอบคินแล้วแหละ ฮ่าๆ แต่เราก็เป็นนิสัยแบบเนี้ย ชอบใครไปทั่ว คงต้องรอดูไปอีก แต่ก็คงเหมือนเก่า เรานี่ยังไงนะ! พอกินกันเสร็จ พวกเราก็ไปถ่ายรูปกับเวที ฮ่าๆๆๆๆ พวกฉันเป็น WONDER GIRLS หรอเนี้ย กร๊ากกก แล้วพวกเราก็ไปเซนทรัลเวิร์ลต่อ ไปแลกบัตรคอนของคินมั้ง ไม่ก็ของแป๊ะ ของคินนั่นแหละ จนกว่าจะกลับก็ดึกเลยทีเดียว เรากลับบ้านทางคินด้วย คินกลับบ้านทางเราด้วย ฮ่าๆ ได้คุยกับด้วยอ่ะ จากที่คินดูเงียบๆ เราได้เมลเขาด้วย! วันที่ 3 กับ 5 เรามาสอบกลางภาคแหละ รู้เรื่องบางอัน ไม่รู้เรื่องบางอัน -*- ต่อมาหลังจากนี้ เราก็มาทำโครงงานกับให้เสร็จอีก 2 โครงงาน นั่นคือวิชา คณิตศาสตร์กับภาษาในเพลง โครงงานภาษาในเพลงพวกเราถูกด่ายับเลย ข้อหาไม่รู้จักกาละเทศะ ร้องไห้กันท่วนหน้ายกเว้นปุ๋ย - -" สุดท้ายเราก็ทำเสร็จ ต่อมาโครงงานคณิตแก้กันเยอะมากๆ แล้วก้เสร็จ เรายังไม่ช่วยพี่ปอด์นวาดรูปด้วยเลย พี่ปอด์นทำงานไม่ทัน เรา ปุ๋ย เตย แล้วก็ออมก็มาช่วยพี่ปอด์นวาด เละได้ใจจริงๆ แต่มันก็คืองานอาร์ต ฮ่าๆๆ วันศุกร์ที่ 13 มีนาคม 2552 พวกเราไปฟังผลสอบกัน ฮูวววว์~ เกรดดีขึ้นมากๆ เลย แต่ก็ยังไม่ภูมิใจสำหรับเรา ก็คะแนนที่เราควรจะได้เหมือนคนอื่นกลับไม่ได้นี่สิ เชอะๆ เทอมที่แล้วเราได้เกรด 2.71 (= =) เทอมนี้เราได้เกรด 3.39 ( = =") เฉลี่ยสองเทอมได้ 3.04 เหอๆ แบบว่า กลุ้มนิดๆๆๆ คะแนนเฉลี่ยอย่างน้อยอ่ะ (T0T) วันไหนไม่รู้ ลืม เราไปบ้านปริ้นกัน ไปดูงานที่ปริ้นจะจ้างพวกเรา เราก็ไม่แน่ใจหรอกว่าแม่จะให้ไปไหม เตยก็ไม่แน่ใจว่ามันขี้เกียจไหม ส่วนเขแน่นอนแต่ถ้าคนไม่ครบก็ไมได้ทำ แปีะก็ไม่รู้มัน -*- ส่วนเพ้นท์น่าสงสาร พ่อมันไม่ให้ไป บอกว่าอยู่ดีดีมาบอกว่าจะไป เลยไม่เชื่อ เพ้นท์ร้องไห้เลย ต่อมาชีวิตเราก็คลุมเครือ ไม่รู้อะไรแน่ชัด เหอๆ สรุปคือลืมแล้วแหละ อ้อวันที่หลังจากไปบ้านปริ้น เราก็ไปส่งงานที่โรงเรียน แล้วก็อยู่รอปริ้นส่งงานครบทุกคน กว่าจะได้กลับบ้านก็โหยยย~ บ่าย 3 ถึงบ้านอ่ะ ทั้งๆ ที่ควรกลับตั้งแต่ 11.00-12.00 แล้ว (-*-) อ้อ ลืมบอกไป เมื่อวันอาทิตย์ที่ 16 มั้ง เราเอาคอมไปซ่อม ล้างเครื่อง 300 บาท ไปซื้อของที่โลตัส 209 บาท (มั้ง)อีก ไปซื้อปลั๊กอีก 300 บาท ไปซื้อปลาทอง 3ตัว กับปลาสอด3ตัวอีก 100กว่าบาท สรุปวันนั้นพ่อเสียตังค์เยียบ 1000 ฮ่าๆ (ลืมแล้วค่าอะไรมั่ง) เดี๋ยวพ่อก็ไปจ่ายตลาดกับแม่อีก เสียตังค์บานตะไทเลย ตายแล้วครอบครัวฉัน อ้อ! เมื่อไม่นานมานี้ ปลาสอดสีดำคลอดลุก น่าสงสารมากๆ ที่ปลาสอดคลอดแล้วจะตายเลย แล้วลุปมันอ่ะ ก็ถูกปลาทองกินเรียบร้อยไปหมดทุกตัวแล้ว T^T เซ็งๆๆ อิปลาทองบ้า กินลูกปลาไปทำไมตั้งเยอะ!!! |
|
|
