วันที่ 29 และ 30 ธันวาคม ,,โรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ก็จัดกิจกรรมกีฬาสีสักที  หลังจากที่ซ้อมกันมาแทบตาย  ในวันที่ 1 ร้อนมากๆๆๆๆๆ  เพราะว่าฉันต้องไปเดินพาเกรด แล้วก็แปรขบวน  สุดๆ ของความเหนื่อยเลยทีเดียว  วันนี้พี่เราเป็นคนถือป้ายสีแหละ จากที่ไม่เคยได้ถือ ปีสุดท้ายพี่ก็ทำมันให้สำเร็จได้จริงๆ (-__,-) แล้ววันนี้ก็ผ่านไป  ต่อมาวันที่ 30 วันนี้ยุทธจะต้องเต้นหรีดสินะ (หึหึ) พอเช้า พวกเราก็เดินร่อนๆ กันเหมือนเดิม จนแต่ละสีเอาหรีดออกมากันบ้าง เราก็เห็นชุด อืม น่ารักดีอ่ะ สีแดงแนวมาก เป็นเหมือนม้าลายเลย กระโปรงบานได้อีก (^^) สีเหลือง เหมือนคอนเส็ปเดิมๆ ก็คือ ชุดย้อนอดีตมั้งนะ ที่เป็นแบบคล้ายๆ ทองกาวอ่ะ -  -* แล้วสีชมพู สียุทธ เน้นสีน้ำตาลเป็นส่วนใหญ่ ผู้หญิงกระโปรงบานได้อีกเช่นกัน หุหุ  แล้วก็มาสีฟ้า สีนี้เอาพวกตุ๊ดๆ มาเต้น  ออกมาก็ดูดี อิอิ วิกสีผมแต่ละคนเด็ดจริงๆ แล้วก็สีเขียว ชอบเป็นพิเศษ เต้นได้มั่วเอาโล่ไปเลย ชุดก็ ตามสไตล์โรคจิตอ่ะ  แล้วก็สีม่วง กระโปรงบานได้ใจ ฮ่าฮ่า สวยดี  แล้วเราก็ไปถ่ายรูปคู่กับยุทธ ที่ไม่เคยถ่ายเลยหลังจากรู้จักกัน 11กว่าปี (-*-)  เพื่อนๆ มันล้อใหญ่เลย ไม่รู้จะล้อทำไม ก็รู้ว่า ยุทธอ่ะ ตอนนี้มันชอบผู้ชาย!! แต่เราก็ไม่ปักใจเชื่อหรอก ว่ามันเป็นตุ๊ดอ่ะ  (ล่าสุด ปุ๋ยบอกว่า "เค้าว่ายุทธไม่เหมือนกระเทยและตุ๊ดแล้วแหละ" เราก็บอกว่า "ใช่ๆ ไม่ได้เป็น" แต่ปุ๋ยก็บอกต่อว่า "เหมือนเกย์มากกว่า" -0- ) แล้วทุกสีก็เต้นๆๆๆๆ  กัน ทั้งหรีด ทั้งแสตน สู้กันสุดๆ เลย  แต่ตอนแข่งกันรวมอ่ะ เราดันไมได้ดู (T  T) เพิ่งมาตอนใกล้จะจบแล้ว โคตรเสียดายเลย (แง) เรียงๆ กันก่อน  สีม่วงมีแนวเจ้าหญิง สีเขียวมาแนวโรคจิต สีฟ้า (ลืม) -*-  สีชมพู มาแนวหุ่นยนต์ สีเหลืองมาแนว(ลืม) สีแดงมาแนว งานวัด (มั้ง)  สรุป ทุกอันฉันไม่มั่นใจเลย เอิ๊กๆๆๆ  ผลสรุปออกมา จ้าว ม.ว.ส. เกมส์ ก็คือ สีแดง ซ้อนปีที่ 4  เหอๆๆ ห่างกันคะแนนนึง อีกแล้วครับท่าน~  แล้วพอกลับบ้านไป ก็จัดกระเป๋า แล้วก็นอน เที่ยงคืนก็ตื่นขึ้นมาเตรียมไปบ้านนอก  โฮ~ เมื่อไหร่ปีใหม่ฉันจะได้อยู่กรุงเทพสักที เราไปที่มหาสารคามก่อน พักสัก ชั่วโมงนึง แล้วก็ไปนครพนมต่อ กว่าจะถึงก็ 3 ทุ่ม  แล้วเราก็นอน แล้วก็อยู่อีหนึ่งวัน แล้วก็นอน แล้วพอตื่นก็ไปมหาสารคามกันต่อ อยู่กันสักพักก็นอน แล้วอีกวันนึงก็กลับกรุงเทพกัน!!  เรารู้สึกว่า การมาต่างจังหวัดครั้งนี้ เราดูสบายดีที่สุดแล้ว ไม่รู้สินะ แต่ครั้งนี้มีอาการเวียนหัว คลื่นไส้น้อยมาก  อ๊อ พอถึงวันอาทิตย์เราขอรูปที่ไก่ถ่ายคู่กับยุทธ มันก็ไม่ให้ คุยกัน ไม่สิ มันกวนเรานิ ประมาณครึ่งชั่วโมง เราก็เลยเซ็ง กะจะไม่คุยกับมัน เพื่อนกันภาษาอะไร แค่รูป 2-3 ใบ ให้ไม่ได้!!  พอมาอีกหลายวันผ่านมา เราขอมันอีกที มันก็บอกว่า ไม่ได้ เราบอกว่า ทำไม มันบอกว่า บีไม่ให้  เราเลยบอกว่า ถ้าขอยุทธแล้วนี่จะให้ป่ะ มันก็พยักหน้า  เราก็เลยไปขอยุทธ มันก็บอกว่า ไม่เห็นมันมาขอเลย เอาไปเลย เอาได้ อะไรประมาณนี้  คราวนี้แหละ สั่งเก็บอิไก่เลย~!!  อ๊อ เมื่อวันจันทร์มั้ง ไม่ก็อังคาร ไอเขมันให้ริสแบรนด์ของยุทธกับเรา เพราะเราตื้อบ่อย มันก็ให้ แต่กว่าจะให้นี่นานมากกกกกก  ใส่ไปได้สักพัก เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา มันขอคืน เราก็ กว่าจะให้ก็นานอยู่ดี แล้วก็ให้มันไป พอเราเจอยุทธ เราก็บอกว่า คืนไปดิ มันก็บอกว่า กุไม่คืน กำๆๆๆๆ  พอเราคุยกับยุทธ มันก็เอาริสแบรนด์ใส่เข้าไปในกางเกง (><)     แล้วพอเข้าเรียน ไอ้เขมันก็เอาให้เราอีกที  ตอนเย็นวันนั้น เราเลยเอาไปคืนยุทธ มันก็บอกว่า นี่ต้องล้างแอลกอฮอล์เลยมั้งเนี้ย  อิอิ   อ๊อ เมื่อวันพฤหัส มีต่างโรงเรียนเข้ามาแข่งบาสกัน  จากที่ดูมา เบอร์ 4 น่ารัก อ๊ากกกกก  แล้วตอนเรากลับบ้าน ก็เจอพวกนักบาสนี่อ่ะ อยู่หน้าโรงเรียน ตอนเราเดินผ่าน ไม่มีใครมองเราเลยนะ แต่มีเบอร์ 4 มอง (>///<) รู้ได้ไงย่ะ ว่าสนใจอ่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า  ย้อนไปวันศุกร์ที่ผ่านมาอีก  วันนั้นเดินสวนพี่จุ๊บด้วย อิอิ น่ารักจริงๆ  แล้วก็ไปสอบคณิตกัน  เราออกก่อนคนสุดท้ายลำดับ 3 แบบ ออกเกือบคนสุดท้ายนั่นเอง แต่ก็ตอบหมดทุกข้ออ่ะ  มั่นใจประมาณ 70% อ่ะนะ  แล้วตอนเย็น เจอพี่เอกด้วย  น่ารักกว่าในรูปอีกอ่ะ ฮ่าฮ่า   เหอๆๆๆ วันจันทร์นี่ก็สอบตั้ง 3 วิชา  คณิต ไทย ฝรั่งเศส  ตายแน่ๆ เรา!!

     เรื่องราวเกิดขึ้นมามากมายเลยแหละ อยู่ที่นี่อ่ะ  หลายเรื่องเลย จนรู้สึกสับสนในบางครั้ง  เมื่อวันที่ 20-21 เราอยู่เหนือแหละ เริ่มเดินทางเมื่อวันที่ 19 ตอนประมาณ 1ทุ่มครึ่งนิดๆ มั้ง เดินทางนานมากๆๆ ไปถึงพิษณุโลก เมื่อตอน ตี1-ตี2 แล้วก็กินข้าวต้มสักพักก็พากันนอนพักเอาแรง ตื่นประมาณ ตี3 กว่าๆ ก็ไปล้างหน้า แปรงฟัน ออกเดินทางไปเที่ยวกันต่อ เราไปเที่ยวหลายที่มาก และตอนนี้ก็ลืมแล้วด้วยว่าความรู้สึกนั้นมีอะไรบ้าง คือมันเยอะไปหมดเลย ที่จำได้ก็คือไป กว๊านพะเยา ไปกินข้าวที่นั่นอ่ะแหละ แล้วก็ไปวัดร่องขุ่น  ที่นั้นสวยงามมาก มองไปทางไหนก็เจอแต่สีเขาแหละ  ลายละเอียดของลายกนกสวยมากๆ เลย  แล้ววันนั้นเราใส่กางเกงขาสั้นไป เลยถือให้สั่นผ้าขาวขึ้นไปดูเลย  มองไปทางไหนก็ไม่เห็นมีใครใส่เหมือนเรา เด่นจริงๆ (-*-) พอระหว่างเดินเข้าไป มีคนแถวๆ นั้นเปิดเทปที่เตรียมไว้เวลาคนมันเยอะอ่ะ เปิดบอกประมาณ ว่า  "ไม่ต้องถ่ายรูปเลย รีบขึ้นไปเร็ว เร้ว  เร็วๆๆๆๆ ตังค์หรอ ไม่ต้องโยนลงไป มันจะติดคนอื่น เดินขึ้นๆ เร็วๆๆ เร้ว เร็วๆๆ " ( - -*)  พอเดินขึ้นไปก็ไหว้พระ ขอพรเสร็จเราก็ออกมาเลย พี่เราก็สงสัยว่า ด้านในนี่พระจริงๆ หรือหุ่นขี้ผึ้ง  เราก็ดูเป็นพระจริงๆ นะ แต่มันก็แปลกๆ เหมือนกัน อะไรจะนิ่งขนาดนั้น แล้วจะอยู่ตลอดเวลาให้เราไหว้เลยหรอ เหอๆๆ  ต่อไปก็ไปสวนแม่ฟ้าหลวง หรือดอยตุงนั่นเอง ตอนระหว่างไปเรา อ้วกด้วยอ่ะ  แหวะ  อดกลั้นมาหลายชั่วโมง ออกมานิดเดียว ยังเมาอยู่เลย (-*-) เป็นสวนที่จัดออกมาสวยมากๆ มีดอกไม้แปลกๆ ใหญ่ๆ เล็กๆ เพียบเลย  เราก็ถ่ายรูปกันจนเพลินเลย  ต่อไปไปเที่ยวพม่ากัน โฮ๊ะๆๆ การออกนอกประเทศครั้งแรกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ววว  ตอนแรกก็ทำพวกใบยืนยันหรืออะไรสักอย่างเนี้ยแหละ ไม่รู้จะเรียกว่าไรดี ตรวจคนเข้าเมืองอ่ะ  แล้วก็เข้าแถวเตรียมจ่ายตัง รับใบ เตรียมออก  ระหว่างเข้าแถว มีคนพูดภาษา ฟังแล้วคล้ายภาษาท้องถิ่น นึกว่าพูดว่า ให้เข้าแถวให้เรียบร้อย ที่ไหนได้ หลังจากดูป้ายบนหัว แล้วลองแปลงออกมา พูดคำว่า "สิบบาทครับ" เหอๆๆอยากรู้ม่ะ ว่าเราฟังว่าอะไร  เราได้ยินว่า "สึบาคะ" (-*-)  เวรกรรมจริงๆ สำเนียงใช้ไม่ได้เลย  แล้วพวกเราก็ไปเดินตลาดพม่ากันซึ่งมันเป็นจุดแรกของพม่า (แล้วพวกเราก็ไม่ได้ไปไหนอีก อยู่แต่ตลาดแล้วกลับเลย) เราพึ่งรู้ว่า คนพม่า โคตรตื้อเลยแหละ  แบบขยั้นขยอขายของมากๆ ถึงขั้นเดินตามแล้วพูดแล้วพูดอีก เดินขนาบข้างตลอดทาง คนขายของก็ขายของซ้ำๆ กัน  แล้วขายของแพงด้วยอ่ะ เช่นไม้ตียุง ตอนนั้นได้ยินคนขายกับคนซื้อพูดกัน ไม้ตียุงที่ไทยอ่ะ จะประมาณ 100กว่าใช่ป่ะ  ที่นี่มีคนถามว่า กี่บาท บอกว่า 300 กว่าๆ อ่ะ  โห แบบ โคตรๆ เลย จะมีถูกก็อย่างเดียวแหละมั้ง คือบุหรี่ คือแบบเหมือนประเทศอิสระกันเลยอ่ะ พม่าอ่ะ เดินขายบุหรี่กันหน้าตาเฉยๆ เลยอ่ะ  ขายกันเยอะด้วยนะ  กล่องละ 5-10-15-20 บาทเอง (-*-) จากสำเนียงการพูดและหน้าตาที่เราสังเกตมาตลอดทาง บอกได้เลยว่า เป็นพม่าจริงๆ หน้าเหมือนในทีวีเลย เอิ๊กๆๆ  พี่ได้เสื้อกันหนาวกลับไปตัวหนึ่ง ดูจากตัวที่ขายๆ กันที่พม่า มีแต่แบบคิขุถูกใจวัยโจ๋มากมาย น่ารักทั้งนั้นเลย แต่ขายโคตรแพง ลดให้นิดเดียวเอง ชิชิ  พ่อก็ได้เบ็ดตกปลามาอันนึง  แล้วก็กลับกัน  กว่าจะกลับก็เย็นแล้ว เลยแวะกินก๋วยเตี๋ยวกัน แล้วหาที่พักแถวๆ นั้น เพราะว่าไปพักถึงเชียงใหม่มันก็ไกลสำหรับแถวนั้น เลยได้ห้องพักมาที่นึง  บรรยากาศหนาวสุดขีดหัวใจ ไม่ต่างอะไรกับตอนมา (และตอนกลับ) อ๊อ ลืมเล่าไป มาเหนือในหน้าหนาวแบบตอนนี้ ไม่อยากจะเอ่ยเลยทีเดียว  หนาวโคตร ขนาดมีผ้าห่มคลุมตัวตลอดเวลา ก็ยังเหมือนกับ ยืนไม่ใส่เสื้อผ้าขณะขับรถอ่ะ  คิดกันเอาเองแล้วกันว่าหนาวมาก ถึงขั้วหัวใจเรา มือนี่ชา ขานี่ชา ขยับไม่ได้ ระหว่างขับรถ มองไปข้างหน้า (เรานั่งเบาะหลังหันหลัง ก็เห็นด้านหลัง) ด้านข้างขาวไปด้วยหมอก ด้านหน้าก็เช่นกัน -  -"  ตื่นมาก็ไปดูจุดชมวิวของจังหวัดเชียงใหม่กัน  พอเข้าห้องน้ำโคตรเซ็งอ่ะ  เป็นประจำเดือน (-0-) แล้วต่อไปก็นั่งรถไป พระธาตุดอยสุเทพ  มีบริการถ่ายรูปลบกรงด้วย  ตอนแรกก็งงว่าลบยังไงว่ะ แล้วแผ่นละตั้ง100 บาท  ที่ไหนได้ ใช้กราฟฟิค เอาภาพในเน็ตที่ไม่มีกรงมา แล้วก็เอารูปเราไปใส่ โหยพี่ ครีเอทหน่อยค่ะ  ต่อมาเราไปสวนสัตว์เชียงใหม่กัน  อย่างแรกเลยที่ดู คือยีราฟ~ แบบว่า อยากถ่ายรูปคู่กับมัน ฮ่าฮ่า เลยได้ถ่ายสมใจ ภาพที่ออกมา เหมือนจะกินหัวเราอยู่แล้ว (-..-)  แล้วก็ดูอะไรไปเรื่อยๆ แล้วไปดู หมีแพนด้ากัน  เฮ้อ! ไม่นึกว่าจะได้เห็น เห็นแล้วดีจริงๆ น่ารักมากๆ เลย ตัวอ้วนๆ อ่ะ (> <) มันกินอย่างเดียวไม่สนใจพวกเราเลย ฮาฮ่า  ต่อไปก็ไปดูสวนราชพฤกษ์ ไม่รู้เรียกงี้เปล่า  ดูแล้วสวยมากๆๆๆๆๆๆๆๆ มากๆๆๆ จัดสวนสวยมากๆ เลย แต่ว่าบางต้นก็เหี่ยวไปหน่อย เพราะไม่ใช่ช่วงเทศกาล   แล้วก็จำไม่ได้แล้วอ่ ะสงสัยก็กลับแล้วมั้ง ตอนกลับเราได้ ซีดีกอล์ฟ-ไมค์ กับซีดีเลิฟ ทู แชร์มา 4 แผ่น (อย่างละ2) กลับบ้าน เพราะอาบอกว่า มันเหลือจากที่คนมาและซิมกัน  เหอๆๆ แล้วก็ได้ นาฬิกาโดเรมอน สวยดีอ่ะ  แล้วแม่ก็ได้แก้วมา (= =)  แล้วอะไรอีกไม่รู้ ืลมและ  สถานที่ท่องเที่ยว จำไม่ได้ว่าเขียนหมดหรือเปล่า แต่ประมาณนี้แหละ   เห็นวิถีชีวิตคนเมืองเหนือมา รู้สึกว่า.... ..  ... รู้สึกดี  (- -)  กว่าจะกลับมาถึงบ้าน ก็ตี 5แล้ว ก็รีดผ้า มาโรงเรียนต่อเลย ฮ้าววว~~  ,,ช่วงนี้ มาโรงเรียนแล้วเรามีความสุขทุกวันเลย ได้คุยกับยุดบางครั้ง แล้วก็คุยกับเพื่อนดีดี  เดี๋ยวนี้ เตยกับเพ้นท์ดูห่างเหินกันมากๆ เลยอ่ะ แล้วทีนี้ ปุ๋ยก็จะออกแล้ว เราก็ไม่รู้จะไปสนิทกับเตยเพ้นท์มากไหม?  จริงๆ ปุ๋ยไม่น่าออกนะ มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของปุ๋ย แต่ปุ๋ยตามพ่อแม่เกินไปอ่ะ มันเสียเวลาเปล่าๆ ไปเลย 1 ปีนะ  ส่วนเรื่องนัท ทำเราเสียใจไปแล้วอีกครั้ง เมื่อไม่นานมานี้  คืออาจารย์เขาส่งกระดาษที่ทำคืน แล้วเราได้ B แต่ถูกหักเหลือ C เพราะเหมือนกันของนัท มันมันก็ขอโทษครั้งเดียว แบบไม่ตั้งใตขอโทษด้วยอ่ะ  เราเสียใจมากๆ เลย เราเหมือนตอนที่ให้เพื่อนลอกคณิตแล้วอ่ะ  เราน่าจะฟังอาจารย์มนัสนันท์พูดเมื่อตอน ม.3 ที่เขาบอกว่า ย้ายโรงเรียนแล้วอย่าให้ใครลอกอีกล่ะ เพราะครั้งนั้นอาจารย์เขาหักคะแนนเราเพราะนี้ไง  เราอยากจะร้องไห้เลยแหละ อุตสาห์ย้ายโรงเรียนมา กลับต้องมาเจอเรื่องเดิมๆ เราเสียใจอ่ะ  ครั้งที่แล้วได้เกรดมาน้อยมาก เท่าที่ไม่นึกว่าจะเป็น คราวนี้เราต้องน้อยอีกหรอ ไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจในตัวเราเลยล่ะ นัทอ่ะแมร่ง!! ช่วงนี้ ได้คุยกับยุทธบ่อยขึ้นนะ แต่ก็ประโยคเล็กๆ น้อยๆ อ่ะ เหมือนบุคคลที่ห่างเหินกัน  เรากูได้แต่แอบดูยุทอยู่ห่างๆ ฮ่าฮ่า โคตรเน่าเลยอ่ะ ดูมันเต้นหรีด ปุ๋ยบอกว่า มันแมนมากๆ เลย ตอนเต้นอ่ะ เหอะ! เมื่อวาน วันศุกร์อ่ะ เป็นเหมือนสัปดาห์ที่แล้วอีกแล้ว ลังเล ไม่กล้าถ่ายรูปกับยุท จนต้องเสียใจ ผิดหวังกับความลังเลของตัวเองอีกแล้ว  ทั้งๆ ที่เซียมซีบอกว่า ถ้าเราไม่ลังเลอะไร เราจะทำทุกอย่างได้ดีหมด ไม่ว่าจะคิดหรือยังอะไรประมาณนี้ คือแบบ ไม่ให้ลังเลอ่ะ แต่เราก็พลาดตลอด  ส่วนเรื่องบอร์ดคริสต์มาส  พวกเราใช้เวลาทำ 3-4 วันกว่าจะเสร็จ วันนั้นกลับบ้านตั้ง ทุ่มกว่าๆ โดนแม่ว่าเลย  ไอเราก็ไม่สบาย  ขนาดไม่ตั้งใจร้อง น้ำตายังไหลเองเลย  มันปวดหัวมากๆ เลยแหละ !!!  เฮ้อ! เหนื่อยกับชีวิตจัง ทำไมมันสับสนวุ่นวายอย่างงี้นะ~ อ๊อ เมื่อวันพฤหัสมั้ง ยาว ลูกหยี มาโรงเรียนวัดสิงห์ด้วย  เห็นเตยบอกว่า มีลูกอยู่โรงเรียนนี้ (-0-)  จะกีฬาสีแล้ว พี่เขาซ้อมพาเหรดพวกเราหนักมากๆ คนอื่นก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือเลย อยากจะกรี๊ดๆๆๆ จริงๆ เมื่อวันศุกร์ก็ไม่ได้เรียนทั้งวัน  ความรู้ฉันยิ่งหายๆ อยู่ ทำไมกิจกรรมมันเยอะจังว่ะ  อยากเรียนโว้ยยยยยยยยยยยยย!!!!~

 วันศุกร์ ที่28 พฤศจิกายน 2551
     วันนี้ วันที่เราเขียนนี้ จำไม่ได้แล้วหรอก ว่าวันศุกร์เราทำอะไรไปบ้าง  เรามันเป็นคนสมองกลวงจริงๆ !!  จำได้แต่ว่า ตอนเช้าเรายืนรอเพื่อนเหมือนทุกๆ วัน  แต่เรารอนานมากๆ อ่ะ ทั้งๆ ที่เรไาม่สบายอยู่ อาจารย์จริยาเขาก็เดินมา ว่าเรานิดหน่อย แล้ว็คุยกับเราแป๊บนึง แล้วก็เดินเข้าไป จะเรียกว่า เราหน้าด้านก็ว่าได้นะ แบบว่า โดนว่าแล้วยังอยู่เฉยๆ สักพักกุงก็มา แล้วเราก็ยืนรอกันอีกสักพัก อาจารย์เขาก็เดินมาว่าอีกนิดหน่อย แล้วสักพักเพ้นท์ก็มา ก็โดนว่าเรื่องหู ว่าใส่ต่างหูมาทำไม เพ้นท์มันก็ทำท่าแกะออก แล้วก็แกะกันไม่ออกอ่ะ จนอาจารย์เขาบอกว่า ให้เข้าไปแกะข้างใน เพ้นท์มันก็เลยแกะออก  เหอๆ จริงๆ เลย  สักพักเตยก็มา แล้วแล้วก็บอกว่า นัทนัดให้ไปรวมกันที่วงโย เพราะนัทจะไปประกวดร้องเพลงประสานเสียงกับทุกคนแล้ว  พอไปนะ เจอพี่จุ๊บด้วย ฮ่าฮ่า พี่เขาก็เดินตรงไปเรื่อยๆ นะ แล้วก็หันมามองพวกเราแว๊บนึง แล้วก็เดินผ่านไป  ไอ้เพ้นท์มันบอกว่า ตอนเรามอง เราก็มองดีดีอยู่หรอก แต่หลังตามันเป็นประกาย (><) เราไม่ได้ทำตาวิ้งน้าาา  เพ้นท์ก็บอกว่า ตามันประกายจริงๆ แต่ไม่ได้ยิ้ม เราก็ (-*-)แสบตาา าาา าา!!  (ฮ่าฮ่า)  ระหว่างคุยกันไปสักพักก็ไปเข้าแถวกัน  พอเข้าแถวเสร็จสรุปว่าไปกันหมดแล้ว  พวกเราก็เลยไปเรียนกันต่อ  พอชั่วโมงสุดท้าย นัทและทุกๆ คนกลับมาแล้ว แต่พี่จุ๊บจิ๊บมาสายจนไม่น่าให้อภัย เลยไม่ได้ไป  พี่เขาประจำเลย  ส่วนพี่จุ๊บ น่ารักได้อีก วงเล็บ: มองผ่านกระจกหน้าห้องทะลุเข้าไป พอดีชั่วโมงสุดท้ายเรียนห้องข้างๆ ห้องที่พี่เขาอยู่ ตอนเก็บรองเท้าเราก็มองพี่จุ๊บอยู่ พี่เขาก็แหงนหน้าดูทีวีอยู่ จึงไม่สนใจเรา แล้วพอหันไปอีกข้างจะเข้าห้อง พี่จิ๊บกำลังเดินตรงมาทางเรา วงเล็บ: ทางผ่านหน้าห้องไง  พอพี่เขาเดินมาใกล้ เพ้นท์มันก็บอกว่า อันนยองพี่เขาดิ กล้าเปล่า  พอพี่เขาเดินมาใกล้ เราก็ยิ้มให้เพ้นท์ แล้วพวกเราก็โค้งตัวพร้อมกับพูดว่า อันนยองฮาเซโย (^^) พี่เขาก็หยุดเดินเลย ทำหน้าแบบว่า งงสุดขีด พูดภาษาอะไรกันนี่ !! แล้วก็ยิ้มเดินเข้าห้องไป ตอนเปิดประตูเข้าห้อง พี่เขาก็มองกลับมาอีก เรากับเพื่อนๆ ก็ยิ้มให้พี่เขา ฮ่าฮ่า~  พอเรียนเสร็จ เราก็เดินไปที่ห้องพักครูวิชาดนตรี เพื่อจะเรียกนัท

วันอาทิตย์ ที่30 พฤศจิกายน 2551
     วันนี้ไปซื้อมือถือล่ะทุกคน ก็เล่นคอมอยู่ดีดี แม่ก็บอกว่า อยากได้มือถือไหมล่ะ เราก็บอกว่า แม่จะซื้อให้หรอ  แม่เขาก็เดินไป สรุป วันนี้ไปซื้อมือถือกัน  ไม่อยากเล่ามากแล้วกัน  เพราะลืมๆ รายละเอียดหมดแล้ว พ่อกับแม่ก็ถามกันว่า เอารุ่นนี้ไหม อะไรประมาณนี้ เราก็ไม่รู้ไง สรุป ได้ ยี่ห้อ Master รุ่นอะไรไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว ดูทีวีได้ ถ่ายรูปได้ 3ล้าน  อ่ะนะ   แล้วซิมพ่อก็เอาไปเปลี่ยนให้ เป็น true จาก orange แล้วพอพ่อกับแม่มาซื้อกับข้าว เราก็กลับบ้านมา เพื่อรอดูพี่จิ๊บ เช่นเคย!

วันจันทร์ ที่1 ธันวาคม 2551
     วันนี้เรียน ๆ ๆ  พอถึงคาบวิทย์ อาจารย์ก็ไม่สอนอีกแล้ว  พวกเราเลยมานั่งเล่นกันที่ม้าหินข้างประชาสัมพันธ์  มานั่งถ่ายบรูปเล่น เต้น Nobody เล่น สักพัก พี่จิ๊บเดินผ่านมา นัทเลยตะโกนแล้วถามว่า จะไปไหนอะไรประมาณนี้ พี่เขาก็บอกว่า ออกไปข้างนอก นัทเลยถามว่า จะกลับบ้านแล้วหรอ พี่เขาก็บอกว่า เปล่า  แล้วพี่เขาก็เดินไป เชื่อม่ะ เรากับเตย มองพี่จิ๊บตาเป็นมันวาวเลย (>//<) พอเกือบหมดชั่วโมง พวกเราก็พึ่งนึกได้ ว่าทำไมไม่ไปทำบอร์ดกัน (-*-) แล้วพวกเราก็เอารายงานวิชาดนตรีไปส่งที่ห้องพักครู ที่ที่พี่จิ๊บเขาจะอยู่ แต่เขาออกไปข้างนอกคงไม่เห็นหรอก  พอเข้าไปส่ง ก็ไม่มีใครเดินเข้าไปนอกจากนัท แล้วนัทมันก็ไม่ส่งด้วย เค้าเลยเดินเอาเข้าไปส่ง พวกนั้นก็เลยเดินตามมา สักพัก พี่จิ๊บก็เดินออกมาจากตรงที่ตู้มันบังอยู่ สะดุ้งเลยอ่ะ มาเมื่อไหร่ (><)  แล้วสักพักพวกเราก็เดินออกไป แล้วมาส่องกระจกข้างล่าง  แล้วพี่จิ๊บเขาก็เดินออกมา (><)  นัทก็คุยๆๆ กันพี่เขา เรื่องต่างๆ และเรื่องนัดกับนัดที่จะฉายในสัปดาห์นี้ ว่าตลกมากไหม เพราะว่า นัทกับเพ้นท์หัวเราะจนลืมโลกไปแล้ว~  พี่เขาก็บอกว่า ตอนไหนถ่ายล่วงหน้าไปหลายตอนแล้ว นัทก็บอกว่า ตอนที่แต่งหน้าขาวๆ อ่ะ  พี่เขาก็บอกว่า อืม สนุป ตลกๆๆ  นัทก็หัวเราะอะไรงี้  สักพักพอทุกคนเงียบ เราเลยถามพี่จิ๊บว่า เมื่อไหร่พี่จะเล่น HI5 เนี้ย พี่เขาก็ทำท่า งงๆ อ่ะ แล้วกำลังจะเดินเข้ามา นัทก็พูดต่อเลยอ่ะ เรื่องอะไรไม่รู้ จำไมได้แล้ว นั่นแหละ พี่เขาหยุดเดินแล้วคุยกับนัทต่อเลยอ่ะ เซ็งๆๆๆๆๆ ตัดหน้ากันซะงั้นอ่ะ! แล้วพอคุยๆๆ เสร็จ ทุกคน Happy อิ่มหนำแล้ว (หุหุ) ก็ลงมาข้างล่างต่อเลย~  พอกลับบ้านไป เราก็เช็ตเมล และดู hi5 เป็นเรื่องประจำอยู่แล้ว  แล้วยิ่งน่าตกใจคือ พี่จิ๊บรับแอด Hi5 เรา หลังจากที่แอดไปแล้วนานกว่า 3สัปดาห์ (O_O) อึ้งมากมาย (><)  และจุดประสงค์ในการหา hi5 เขานอกจากจะไว้ดูแล้ว เรายังจะดูวันเกิดด้วย แล้วพอดูปุ๊บ กรี๊ดดดดดดดดดดดด!! วันเกิด คือ พรุ่งนี้ ตายแล้วๆๆๆๆๆๆ ไม่ได้เตรียมตัว เตรียมใจอะไรเลย  ๐(>///<)๐ และเราก็บอกข่าว เตยกับปุ๋ย ไป

วันอังคาร ที่2 ธันวาคม 2551
     วันนี้แล้วสินะ วันเกิดพี่จิ๊บ อิอิ  ตอนเช้าเราก็แวะเซเว่น ด้วยความไม่รู้จะซื้ออะไรให้ เลยกะจะซื้อ อมยิ้ม ของชอบเรา  แต่พอไปถึง อมยิ้มไม่มีรสสตรอเบอร์รี่ เลยเดินไปซื้อคูก้ามากินเอง ไม่ให้ของขวัญแล้ว  แต่พี่ก็ไปเห็นขนมที่มันส่งในของเล่นอันนึง พี่ก็บอกว่า ซื้อให้หน่อย อะไรงี้  เราก็เลยซื้อให้ แล้วเราก็ขนมที่ใส่ไปในไมโครโฟนขึ้นมา แล้วคิดว่า นี่แหละ ให้พี่จิ๊บ! พอไปซื้อ ไอเด็กวัดสิงห์ 2คน มันก็คุยกันบอกว่า ปัญญาอ่อนว่ะ  เราก็หันไปมองหน้ามันเลยอ่ะ แบบว่า ทำไม ฉันจะซื้อของขวัญให้ใคร มันเกี่ยวที่ปันยาอ่อนหรอ? ชิชิ ไอพวกไม่มีความรัก (-3-)  พอเรียนๆ ไป ไม่เห็นพี่จิ๊บมาสักที เฮ้อ! แล้วพอเรียนคณิต นัทก็เรียกเรา บอกว่า วันนี้พี่จิ๊บมา เราก็ถามว่า รู้ได้ไง มันก็บอกว่า เขเดินผ่านพี่เขา  เอาแล้วไง ใจสั่นๆ ไม่เป็นอันเรียนเลย ฮ่าฮ่า พอเกือบๆ ใกล้หมดคาบเราก็คุยกับเพ้นท์ว่า "ข้างในมันเป็นขนมยังไงหรอ เป็นแบบที่มีถั่วข้างในป่ะ?" มันก็บอกว่า "เค้าเคยซื้อ มันจะเป็นช็อกโกแลต" เราก็บอกว่า "หรอ" แล้วเราก็เปิดดู ข้างในมันจะเป็นสีสีอ่ะ มีนิดเดียวเองขนม  แล้วเราก็เอาออกมา 1อันแล้วเอาเข้าปาก  เพ้นท์มันก็บอกว่า "เฮ้ย แกกินของพี่เขาหรอ" เราเลยบอกว่า "อันเดียวเอง" (-*-) แล้วก็เคี้ยวๆๆ มันแบบหวานมากๆ อ่ะ หวานเหมือนทำน้ำตาลก้อนอ่ะ หวานติดฟัน ติดปากเลย หวานจี๊ด หวานมากๆ ฮ่าฮ่า คือแบบว่า หวานโฮกๆ อ่ะแหละ  พอเราสาธยายให้เพ้นท์ฟังมันก็หัวเราะ เหอๆๆ  พอหมดคาบ พวกเราก็เดินขึ้นไปหาพี่จิ๊บ พี่เขาก็กำลังจัดบอร์ดอยู่ พวกเราก็ยืนๆๆ กันอยู่ ไอพวกที่นั่งดูพี่จิ๊บอยู่ 3 คนมันก็มองพวกเรา ไอเราก็ควานหาของขวัญที่จะให้ ไอเตยก็ไม่กล้า ไอเพ้นท์มันเลยบอกว่า "ไม่กล้าใช่ป่ะ เดี๋ยวทักให้ก็ได้" ไอเราก็ไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ว่าหาของอยู่ (-0-)  มันก็สะกิดที่จิ๊บแล้วบอกว่า "วันนี้วันเกิดพี่ใช่ไหมคะ" พี่เขาก็ "ฮะๆ" เพ้นท์ก็เลยบอกว่า "Happy Birthday ค่ะ"  เตยมันก็เดินมาแล้วก็บอกเหมือนกัน  แล้วเรา หาของเสร็จพอดี พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เลยเดินไปหาพี่เขา แล้วก็ยื่น ไมโครโฟนสีแดง-ชมพู ไปให้แล้วบอกว่า "Happy Birthday ค่ะ" (^^) พี่เขาก็บอกว่า "ครับ" แล้วก็เอาไมโครโฟนมาทำเป็นร้อง แค่นั้นแหละ เขินตายเลย แล้วพอนัทออกมา ก็คุยกับเราสักแป๊บ ก็เหลือปุ๋ยใช่ป่ะล่ะ ที่ยังไม่พูดอะไรเลย พี่จิ๊บเขาเลยทักว่า "อะไรติดปากอ่ะ" ปุ๋ยก็บอกว่า "ช็อคโกแลต" พี่เขาก็หัวเราะ ทุกคนก็หัวเราะ (><) แล้วพวกเราก็เดินไป  แล้วพอเรียนอะไรไม่รู้นะ คณิตมั่ง พอเรียนเสร็จก็จะไปเรียนอังกฤษต่อ ยุดก็เดินผ่านมาพอดี เราก็ไม่กล้ามองหน้า พอเดินผ่านเราก็ช้อนตาขึ้น ยุดก็กำลังมองเราอยู่ มันก็เดินมาหาเราแล้วทำท่าทางกระซิบอ่ะ บอกว่า "เย็นนี้แข่งบอล ไปเชียรืด้วยนะ" เราก็จากที่ยิ้มๆ อ่ะ ทำหน้าเอ๋อเลย แล้วก็มองหน้ามันบอกว่า "ห๊ะ ฮ๋า หาา อืมๆ โอเคๆ" แบบ ทำท่าตกใจสุดขีดเลยอ่ะเรา ทำท่า OK เป็นท่า ถูกต้องนะคร้าบ กับ เยี่ยมไปเลย อ่ะ (T^T) ทำไมเราเอ๋ออย่างงี้เนี้ย  ไม่อยากจะเอ่ยเลย วันนี้มีความสุขจัง  ฮ่าฮ่า  แล้วพอไปถึงชั้น 3 อาจารย์เขาก็มาให้ชีท เพราะเขาจะไม่สอน  แล้วเราก็คุยๆ กันสักพัก ก็มีคนมาคุยกับไอ้โทน มันก็ทำท่ามาโอบเรา โดนตัวด้วยแหละ เราก็แบบ ไม่สนใจแล้วอ่ะ ตื้อจนลำคาญ จนเบื่อ จนไม่อยากรับรู้อะไรกับมันแล้วว ทุกคนก็ ฮือฮาใหญ่ แต่เราก็ยังทำหน้าตาย ในเมื่อคำว่า เพื่อน แทบไม่หลงเหลือให้มันแล้ว มันก็ไม่รู้สึกอะไรเลย  พอตอนเย็น วันนี้นัทมันก็แข่งไง แข่งรอบก่อนยุทธซะด้วย  มันก็ไปเปลี่ยนเสื้อ ระหว่างนั้น เราก็ยืนดูที่จิ๊บ แบบ ตาค้างกันเลย ทั้งเรา เตย และเพ้นท์ ส่วนปุ๋ยก็ดูบ้าง ไม่ดูบ้าง  พวกเราดูจนพี่เขาออกมาหาพวกเราเลยอ่ะ และมาพร้อมกับ ไมโครโฟนสีแดง-ชมพู  ปลื้มเลยๆ กรั่กๆๆ  เรากินขนมชิ้นเดียวยังหวานเลย พี่เขากรอกเลยอ่ะ  กรอกต่อหน้าเพ้นท์ (เพ้นท์บอกมา) -*- แล้วพอนัทแต่งตัวเสร็จ ก็ไปเต้นตาลีกีปัต ไม่สนใจเวลาเล้ย! แล้วพอจะลง นัทก็บอกพี่จิ๊บว่า ให้อวยพรอะไรงี้มั้งนะ พี่เขาก็อวยพรแล้วนัทก็บอกว่า "เนี้ยพี่ คนนี้ชอบพี่อ่ะ" ชี้มาทางเรา พี่เขาก็บอกว่า "จริงเปล่า ไหนมากอดสิ" แล้วพี่เขาก็ทำท่าทางเดินมา ฮ่าฮ่า อายๆ  แล้วพี่เขาก็บอกว่า จีบเลยๆ มาจีบเลย อิอิ  แล้วนัทก็บอกต่อว่า "คนนี้ก็ชอบพี่อ่ะ" ชี้มาทางเตย พี่เขาก็บอกว่า "คนนี้มีแฟนแล้วนิ" นัทก็บอกว่า "แหม่ะ รู้ด้วย" แล้วพวกเราก็หัวเราะกัน พร้อมกับลง เตยก็พูดกับเราว่า "อย่างกับตัวเองยังไม่มีแฟนแล้วนิ"  ฮ่าฮ่า ก็จริง พี่จิ๊บเขามีแฟนแล้ว เฮ้อ!!  แล้วตอนเย็นเราก็นั่งดูยุทธแข่งกัน ยุทธไม่สนใจเราเลยอ่ะ หรือไม่ก็ไม่เห็นมั้ง  เราเลยไม่รู้เลยว่า เราจะมาดูทำไม!!

วันพุธ ที่3 ธันวาคม 2551
     วันนี้เรานัดทุกคนให้มาเช้า เพราะจะทำบอร์ด เผอิญว่าเราตั้งนาฬิกาปลุกแล้วลืมว่าตัวเองต้องตื่นเช้า เลยตื่นสายไปเลย แต่ก็พยายามมาเช้าให้มากที่สุด สรุป เรามาคนที่2 ของทั้ง 5 คน เหอๆๆ  พอเข้าเรียนมาก็เจออีก 2 คนพอดี เพราะโทรไปหามัน  พวกเราเลยไปทำกัน ทำไป ทำมานัทก็มา แล้วก็ออดพอดี สรุป มันมาเช้าจริงป่ะเนี้ย (-*-)  และแล้วเราก็ทำเสร็จ สรุป ไม่ได้ไปเข้าแถวกันเลย! 

วันพฤหัสบดี ที่4 ธันวาคม 2551
     วันนี้มีกิจกรรมวันพ่อ นั่นคือ สวดมนต์ถวายพระพร ร้องเพลง และอื่นๆ อีก  กว่าจะได้เข้าเรียน ก็คาบ 2 เกือบๆ คาบ 3 อ่ะ  พวกเราก็ถ่ายรูปเล่นกัน และคุยๆๆ กันไปเรื่อยๆ  ช่วงนี้ไม่มีอะไรหรอกหน่า (-  -)

วันศุกร์ ที่5 ธันวาคม 2551
     วันนี้วันพ่อ  ทุกโรงเรียนก็หยุดหมดแหละ โรงงานยังหยุดเลย แต่ปรากฎว่า วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย  พ่อกับแม่ก็ไปหาปลา พี่ก็ไปเรียนพิเศษเพิ่มเติม  เราก็ไปถ่าย MV เพลงของวิชาวิทย์  พอไปเราก็ไปบ้านเพ้นท์ต่อ เพื่อเรียกมันออกมา  ก็เจอ มูมู้ๆ  (T^T) เรากลัวมันจนร้องไห้เลยแหละ โฮ~ แล้วสักพักเพ้นท์ก็ออกมา แล้วเราก็ถ่าย MV กัน ที่ Central Park แบบว่า วันพ่อใช่ม่ะ คนก็เยอะมากๆ อ่ะ ประมาณ 500-600 หรือมากกว่านั้น อาจจะเป็นเท่าตัวก็ได้ ไปเซ็นทรัลกันหมดเลย   แล้วพวกเราก็โคตรจะอายกันเลย ไปเต้น ไปแอคท่าถ่ายรูป ไปยืนๆ ดิ้นๆ ทำท่าต่างๆ เพื่อจะไปทำ mv โหๆ จากที่คนอื่นมองอย่างอื่นอ่ะ  ก็หันมามองเราแบบ โจ่งแจ้งเลยว่ามอง พวกเราก็ เต้นๆๆๆ กันต่อ  (><) อาย~~~  คนเยอะมากๆๆ แล้วพวกเราก็ต้องทำท่าทางอุบาดๆ เพื่อให้เกิดความสนุปใน mv (><) จริงๆ เลย  และก็เสร็จลุล่วงไปด้วยดี ด้วยความอาย ฮ่าฮ่า  ขนาดยามยังยืนหัวเราะพวกเราอ่ะ

วันจันทร์ ที่8 ธันวาคม 2551
     หลังจากที่วันอาทิตย์ เราใช่เวลานานมาก ในการทำคลิปมา พอเสร็จแล้วไม่ค่อยน่าพอใจเลย  ตอนแรกอ่ะ มันตรงเลยนะ แต่พอเครื่องค้าง 10-20 กว่ารอบ มันเลยไม่ตรงเลยอ่ะ เราก็ขี้เกียจปรับแล้ว เลยปล่อยๆ ไป  และคนแรกที่ได้ดูคือพี่ 2คือพ่อ 3คือแม่ พอไปโรงเรียน ก็ให้เพ้นท์ดู ให้ออมดู ให้ปุ๋ยดู ให้เฟิร์นดู เออๆ แล้วพอเข้าเรียน นัทได้ดู มันก็ให้เพื่อนในห้องดูหมดเลยอ่ะ  แล้วบอกว่า อายนู้น อายนี่! พอเราส่งบลูทูธให้เตย มันก็ขอยืมเครื่องเตย แล้วทั้งพี่ปอด์นและคณะประสานเสียง 20-30 คนก็ได้ดูหมดเลย แถมพูดต่าๆง นานาอ่ะ  นี่น่ะหรอ ที่บอกว่า "จะไม่แพร่คลิป อายเขา"  แต่คนเขาได้ดูเกือบทั้งโรงเรียนแล้ว  ชิชิ  พอตอนถ่ายบอกให้ทำท่าทุเรศๆ มันก็ทำท่าน่ารัก คิขุ บอกว่า อาย เฮ้อ!! เบื่อมันจริงๆๆๆ

วันอังคาร ที่9 ธันวาคม 2551
     วันนี้หลังจากที่เมื่อวาน คณะกรรมการมาตรวจโรงเรียน แล้วเรียบร้อยกัน วันนี้ก็ต้องเรียบร้อยอีก  แล้ววันนี้ตอนเช้าก็มีกิจกรรมวงโยธวาทิต ให้เล่นให้ฟัง (-*-)  สรุป ที่น่งฟังครึ่งชั่วโมง (มั้ง) ตลกคอนดัคอย่างเดียว ฮ่าฮ่า  ชอบว่ะ เต้นได้ ได้ใจสุดๆ ไปเลย กร๊ากก~  พอเข้าเรียน นนกับเอ๋ยก็ถามว่า กลุ่มวิทย์เต็มหรือยังอ่ะ ขอเข้าด้วยได้ไหม อะไรประมาณนี้  พวกเราก็ลำบากใจ เลยบอกว่า เดี๋ยวให้คำตอบ  แต่ใจจริงแล้ว หลังจากที่ถามๆ กันคือ พวกเราอยากเอานัทออกแล้วเอานนกับเอ๋ยเข้า แต่ก็ทำไม่ได้อ่ะ เลยยังคาราคาวังกันอยู่! ตอนที่นนกับเอ๋ยถามอ่ะ เราเห็นหน้านัททำแบบ เบะปากด้วย!  พอตอนเย็น หลังจากที่เรากับเตยเดินเล่นกันแล้ว ก็เดินมาดูวอลเล่ย์กัน เห็นยุทธด้วย แต่พวกเราดันมายืนดูมดมันทำรัง  แบบ น่าทึ่งมากๆ อ่ะ มดมันกัดเอาไม้ด้านในออกมาแล้ววางไว้ที่ปากทางรังของมันอ่ะ  แล้วก็มีมดอีกตัวมาเอาออก! โหๆๆ แบบว่า ทึ่งอ่ะ  แล้วพอดูๆ กันเสร็จ ยุทธก็หายไป  แล้วสักพักมันก็มานั่งกับแฮมและผู้หยิงอีกคนนึง  เตยก็ทำท่าแบบว่า เรียก วาย  วายเดินไปทำไมทางนั้น มานี่ วาย ไอ้วาย  เรียกอยู่อย่างงี้อ่ะ เห็นยุทธมันก็แค่ หันไปมองทางด้านหน้า เหมือนมองหา แล้วก็ไม่ทำอะไรอีกเลย  พอสักพัก เรียกตุ๊กตา ตุ๊กตา ก็เงยหน้าขึ้นมาอีก แล้วก็หันหลังมาหาเรา  เหอๆๆๆ พวกนั้น (เตย ปุ๋ย) ก้หัวเราะกันใหญ่เลย  สักพัก เราก็มานั่งตรงสนาม แล้วยุทธก็เดินคนเดียวจะไปหาเพื่อน  พวกเราก็เรียก บี บี มันก็ทำท่าชี้ตัวเองแล้วเดินมาทางเรา  เราก็ถามๆๆ เรื่องพี่วาย ฮ่าฮ่า  ถามตั้งนานอ่ะ มันไม่ยอมบอกเลย แถมทำท่าทางอายๆ ด้วยอ่ะ  สรุป มันชอบพี่วายจริงๆ ใช่ไหมเนี้ย ถามว่าอยู่ห้องอะไรก็ได้คำตอบแค่ว่า อยู่ ม.5 ไม่มีอะไรหรอก อะไรแบบนี้ บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบสักที เราก็เลยให้มันไปหาเพื่อนต่อ  มันชอบพี่วายจริงๆ ใช่ไหมเนี้ย!!!!  (TOT)

วันจันทร์ ที่10 พฤศจิกายน 2551
     วันนี้เป็นวันเรียนวันแรกหลังจากที่หยุดกันเรื่องอาจารย์ไปเชียงใหม่! และเป็นวันแรก ทุกคนเลยดูจะคุยมากกันเป็นพิเศษ วันนี้เป็นวันที่อาจารย์ต่างๆ ให้พวกเราชาว มวส.ลงไปเข้าแถวที่สนามได้แล้ว เพราะหญ้ามันเข้าดินแล้ว (?) แล้วแบบว่า เซ็งสุดๆ อ่ะ  เพราะผู้หญิงเข้าแถวด้านหน้า ผู้ชายด้านหลัง  ก็ไม่เห็นอ่ะดิ (-.-) แต่แบบรองเท้าแต่ละคน เครอะได้ใจมาก หลังจากไปเดินๆ เหยียบ ย่ำๆ กันที่สนาม  เรียนคาบแรก ฝรั่งเศส  ไม่อยากจะเอ่ยเลยว่า นัทไม่เรียนเลยอ่ะ หันหลังไปคุย ไปร้องเพลงกับปู่ยกับเตยตลอดเวลาเลย อาจารย์ว่าแล้วก็ยังคุยอีก  จนจนปัญญา~ เหมือนทั้งกลุ่ม เรานั่งฟังอาจารย์พูดอยู่คนเดียว แล้วฟังไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย เพราะเพื่อนเราอ่ะนะ เสียงแหลมกันเหลือเกิน (- -) สรุป ท้ายคาบก็มีแต่ฉันส่งการบ้านอยู่คนเดียวทั้งกลุ่ม (-0-) วงเล็บ: วันนี้อาจารย์สอนเร็วมากๆ เลย ถือว่าเป็นโชคร้ายของพวกนี้ วันที่คุยน้อยๆ อาจารย์ไม่ค่อยสอน พอวันนี้คุยดะกันเลย สอนเยอะจัด :วงเล็บปิด  ,,ต่อมา คาบที่ 3 <ฝรั่งเศสเรียน 2 คาบ> เรียนภาษาไทย ครูไม่ได้ให้ทำไรมาก ก็สอบเรื่องอิเหนา สอบเสร็จออกไปได้เลย  แล้วดูเค้ากับปุ๋ยจะมั่นใจมากๆ เลยล่ะ ว่าข้อที่ทำอ่ะ ถูก! ต่อไปก็พากันลงมา พวกนั้นจะไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่ เรากับพลอยเลยจะไปหนองแขมเลย  แล้ววันนี้ก็ได้เห็นแอ๋มเขิน เอิ๊กๆ น่ารักดีอ่ะ  :) พอไปถึงหนองแขม แบบว่า (เฮ้อ กว่าจะถึง ไกลมากๆๆ จากวัดสิงห์มาหนองแขมเนี้ย ได้หลายกิโลทีเดียว) แล้วพอไปปุ๊บ มีนบอกว่า ฝากไว้กับป้อมยาม มีนนี่เหมือนเดิมเลย สนิทได้กับทุกคนจริงๆ พอเอาเสร็จพลอยก็คุยกับเพื่อนเก่า แล้วก็กลับบ้านกัน  แต่ว่าปุ๋ยโทรมาหาเรา บอกว่า อยู่ไหนอ่ะ จะเข้ามาโรงเรียนอีกไหม เค้าเห็นของแกด้วย นั่งตรงหน้าเค้าเลย  พอปุ๋ยพูดงั้นปุ๊บ เราเลยตัดสินใจ เข้าโรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ต่อเลย เอิ๊กๆๆๆ  พอไปถึง แบบว่า หิวน้ำมากๆ หิวข้าวด้วยยังไม่ได้กินอะไรเลย พอไปถึงก็รู้ว่า ห้องยุดเพิ่งขึ้นเรียนคณิต ก็นั่งรอ แบบว่า รอนานมากๆ อ่ะ แต่ก็ไร้วี่แวว เลยขึ้นไปบนห้อง 321 (มั้ง)  ปรากฎว่าไม่มีใคร เลยกะจะไปซื้อของข้างนอก เอ้า เจอยุทธด้วย (><)  เราก็แบบ แกล้งฟอร์มเดินไป พอเดินกลับมา เรากับเตยก็หลบหลังป้าย แล้วเรียกยุทธให้เอาตารางสอนมาให้ แล้วพอใกล้จะถึงแล้ว พี่มินก็เดินมาขวางหน้ายุทธแล้วบอกให้ซื้อตั๋วเล่นเกมหน่อย เอิ๊กๆ แล้วยุทธก็เดินมา ยุทธก็บอกว่ายังไม่ได้ซีเลยอ่ะ  เราเลยเอาไปซีให้ แล้วตอนกลับเนี้ยแหละ เราคุยกับเตยว่า ให้เตยไปคืนให้ยุทธ มันก็บอกว่า จะดีหร้อ อะไรประมาณนี้  สุดท้ายก็เดินมาด้วยกัน และใกล้ถึงแล้วอีกอ่ะ พี่มินก็มาดักหน้าเตยแล้วให้เตยซื้อตั๋ว เราเลยต้องเดินไปคนเดียว กรี๊ดดๆๆๆ พี่มินอ่าา (><)  พอเราเอาไปให้ มันก็ยิ้มแล้วเราก็เดินออกมา เพื่อนแซวมันใหญ่เลยยยย~   แล้วพอกลับมาที่ใต้อาคาร 2 ก็ว่างอีกอ่ะแหละ ไม่รู้จะทำไรกัน นัทเลยชวนขึ้นไปบน ชั้น3 เรากับเตยก็ไปด้วย เพราะไม่มีอะไรทำ  พอไปถึงมันก็เข้าไป หายไป 10นาที เราเลยยิงเรียก มันก็ออกมา แบบว่าพูดเว่อเกินจริงมากๆ เลย บอกประมาณว่า เมื่อกี้เค้าร้องเพลงให้อาจารย์ฟัง แล้วปะกิตมองหน้าใหญ่เลย อ๊ากกกก นัทพูดแบบ ดีใจมากกๆ เลย ทั้งๆ ที่ข้างล่างก็คุยกันเรื่องพี่ปะกิตอยู่ มันก็บอกว่า เห็นพี่เขาแล้วเฉยๆ อ่ะ ไม่ได้หล่ออะไร แต่น่ารัก แล้วพูดแบบ เสียงเรียบมาก ต่างจากตรงนี้ ฟ้ากับดินเลย  แล้วมันก็เข้าไปอีกรอบ ประมาณ 5นาทีเราก็ยิงใหม่ มันก็ออกมาเหมือนเดิม ทำหน้าดีใจอย่างสุดซึ้ง พวกเค้ารู้ ว่านัทอยากทำให้เราอิจฉา เพราะเค้ากับเตยชอบพี่ปะกิต   แล้วพวกเราก็ลงไป แล้วเดินคุยเล่นๆ กันไปถึงใต้อาคาร2 สักพักนัทโทรมา บอกว่า เตยกับตุ๊กตาไปไหนอ่ะ ปะกิตเดินออกจากห้องคนเดียว กำลังลงไปข้างล่าง เท่านั้นแหละ เค้ากับเตยวิ่งไม่คิดชีวิตเลย ตั้งแต่ใต้อาคาร2 ยันที่ที่พี่เขาจอดรถ  ไม่น่าเชื่อ ห่างกันตั้งเยอะ แต่พอมาแล้วไม่มีใครเลย เรากับเตยเลยอ้อมไปทางบันได เห็นพี่เขาเพิ่งเดินลงมา กรี๊ดดดดดดด แบบว่าพวกเราวิ่งเร็วขนาดนั้นเชียว ฮ่าฮ่า  แล้วพี่เขาก็ขับรถออกไป  ฮ่าฮ่า (อ๊อ ลืมบอก ปะกิตที่ว่าคือ พี่ที่เล่นเรื่อง นัดกับนัดอ่ะ ที่เล่นเป็นปะกิต ชื่อจริงว่า จุ๊บจิ๊บอ่ะ เขามาโรงเรียนเราเพื่อเป็นครูฝึกสอน ชั้นม.3 โขนมั้ง น่าจะใช่ เป็ยปลื้ม ดารามาโรงเรียน ฮ่าฮ่า)  ลักษณะรถ เป็นรถเบ้นช์ คล้ายรองเท้าส้นสูง (เตยคิด) ด้านข้างเขียนว่า JOOPJEEP อ่านว่า จุ๊บจิ๊บ และภาษาญี่ปุ่นอีกเป็นประโยค ฟีมดำมืดดดด!! 

วันอังคาร ที่11 พฤศจิกายน 2551
     วันนี้ เรากับเตยคุยกันทั้งวัน อ๊อแล้วก็เพ้นท์ก็คุย ปุ๋ยก็คุยเยอะ ฮ่าฮ่า จะบอกทำไม (- -)  วันนี้นัทดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ และคอยพูดว่า รถปะกิตเป็นยังไงอ่ะ อุ๊ยพี่เขาน่ารักมากเลย แล้วคอยถามไปทั่วห้องเลยว่ารู้จักไหม แบบว่าจะอวดอ่ะ ว่าเจอแล้ววว ว *  เล่าตอนเย็นเลยดีกว่า วันนี้นัทโทรมาเครื่องไก่มั้ง บอกว่าให้เตยไปถ่ายรูป พี่เขาจะมาถ่าย แล้วก็บอกว่าไม่ไป เดี๋ยวค่อยไปไรงี้ นัทเลยบอกให้เอาโทรศัพท์ไป เดี๋ยวถ่ายให้  พวกเราก็ไม่ยอมสิ เลยต้องไป  และพอเห็นหน้าพี่เขานะ แบบว่า ได้ถ่ายรูปด้วย ไม่มีใครกล้าถ่ายรูปคู่ เลยถ่ายรูปกลุ่ม 2 รูป แล้วพี่เขาก็เรียกเตยไปถ่ายรูปคู่อีกหนึ่งรูป (T^T) เป็นเหมือนตอนถ่ายรูปที่สตูดิโอเลย ช่างภาพส่วนมาก จะเรียกคนที่สวย น่ารัก ไปถ่ายเป็นรูปปิดท้าย รูปเดี่ยว เหมือนเขาอยากถ่ายอ่ะ  อันนี้เหมือนกัน เหมือนพี่เขาอยากถ่ายรูปคู่กับคนสวย (TOT) ฉันมันไม่สวยนี่หน่าาาา โฮฮฮฮ~  แต่ก็ได้รูปมา เราเลือกที่จะยืนอีกข้างที่ไม่มีใครยืน เพราะเราจะได้ตัดรูปคู่ได้ ฮ่าฮ่า ฉลาด!!  พอลงมาเสร็จ พวกเราก็เดินมาดูรถบ้าง เดินเล่นๆ ไปบ้าง  จนเวลาล่วงเลยมานาน ตอนนั้นเวลาประมาณ 4.45 มั้ง  พวกเราก็เดินไปใกล้รถพี่จุ๊บจิ๊บ แล้วใช้เวลาอยู่นาน กว่าจะกล้าเขียนรถ ฮ่าฮ่า  สุดท้ายเราก็กล้ากันจนได้ หลังจากเสียเวลาประมาณ 3-4 นาทีในการกลัวคนเห็น (- -") เราเขียนคำว่า 사랑해요 และเราก็ให้เตยเขียนคำว่า 바깉 (โดยเราเป็นคนบอกว่าเขียนยังไง) คิคิ  แล้วเวลาก็ผ่านไปนานอีก จนออมเห็นพี่ปะกิตลงจากตึก พวกเราก็วิ่งกันไม่คิดชีวิตเลย ตอนนั้นมีเด็กขอถ่ายรูปพี่เขามั้ง พี่เขาเลยหยุดคุย  พวกเราพอถึงที่หมาย ก็พากันเดินช้าๆ พอพี่เขามา พี่เขาบ้ายบายทุกคนด้วย พวกเราก็บ้ายบายกลับ อ๊ากกก!!  แล้วหลังจากนั้น พอพี่เขาขับรถไป เกือบไม่ได้ออกจากโรงเรียน เพราะเด็กกรี๊ดแล้วให้พี่เขาหยุดรถถ่ายรูปด้วยตลอดทางเลย อิอิ  แล้วเราก็กลับบ้านมา โชคดีที่พี่ติ๊กยังไม่กลับบ้าน เราเลยเล่นเน็ตและอัพไดนี่ได้อย่างสบายยยยย~~  ใกล้กีฬาสีแล้ว กลัวจัง!! พรุ่งนี้ลอยกระทง คงต้องลอยกับครอบครัวอีกใช่ไหม ฮ่าฮ่า ชินแล้ววว~ แต่ถ้าเพื่อนลอยกระทงก่อนเย็น  เราก็อาจจะได้ลอยด้วย!!!

     นี่คือเสื้อที่ทำไว้นานแล้ววว ว ,,แต่ไม่ได้ใส่สักที พอเอามาใส่ที เนื้อผ้าบางมากๆ เลยล่ะ  แต่ก็ ใส่ๆ ไป เสื้อตัวนี้พี่เป็นคนเพ้นท์ให้ล่ะ  ถึงแม้ตัวเกาหลีจะปะแล้นๆ แต่ก็ออกมาดูดีอ่ะนะ  ช่วงนี้คุยกับเป๊าะแป๊ะแล้วรู้สึกเหมือน เหินห่างมากๆ เลย  ไม่รู้สินะ มันไม่เหมือนเมื่อตอนนั้นอ่ะ อยากกลับไปวันพฤหัสจังเลย -3-  เรื่องเพื่อน นัทมันก็เข้ามาหากลุ่มเราบ่อยๆ ก็ไม่ถือสาอะไรหรอก เพื่อนกันๆ เรื่องปอด์นกับเตยก็จบลงด้วยดี ส่วนแป๊ะก็พยายามตัดใจและกลับมาคุยกับพวกเราเหมือนเดิม  เรื่องเพ้นท์ก็เลิกกับเซฟเป็นที่เรียบร้อย และดูเหมือนเซฟมันไม่ค่อยอยากจะสิงสาอะไรกลุ่มพวกเราหรือแม้กระทั่งเพื่อนในห้อง มันถึงไม่ค่อยคุยกับใคร ยกเว้นผู้ชาย บางคน! เรื่องปุ๋ยก็เหมือนจะมีความสุขจริงๆ หลังจากที่มันค่อนข้างจะอยากจะมาคบกับปุ๋ย อิอิ  เรื่องคนอื่นก็เคลียร์หมดแล้ว เรื่องตัวเองคาราคาซังมากมาย~ -*- เซ็งๆๆ เบื่อๆๆ เดี๋ยวถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ก็คงจะเหมือนตลอด 11 ปีที่ผ่านมา เฮ้อ แต่ถ้าทำอะไรมากกว่านี้ มันจะพลิกไปเลย กลับกลายเป็นแย่ไปเลย  เฮ้อ ช่างมัน อะไรจะเกิดก็ควรจะเกิดกับมันล่ะกัน! ฟ้าลิขิตไว้หมดแล้วแหละ (มั้ง?)

     สวัสดีค่ะ  เกิดเรื่องเยอะแยะไปหมดเลยเนอะ หลายวัมานี้  ทั้งเรื่งกระเป๋าตังค์เราก็แค้นอยู่ แต่น้อยลงแล้ว เรื่องสมัครงานที่ไม่ให้เด็กเข้าทำงาน และเรื่องต่างๆ  ตอนนี้ฉันตัดผมแล้วนะ มันล้างซวยและล้างอารมณ์ไปได้นิดนึง ทุกคนก็ลองตัดดูสิ  จากผมยาวเกินกว่าหน้าอกไปเยอะ ตอนนี้ฉันเหลือเท่าบ่า มันเปลี่ยนลุคไปเยอะนะ แต่เค้ายังว่ามันยาวไปอยู่ดี อยากได้สั้นกว่านี้หน่อย  ช่วงนี้ฉันตอบคอมเม้นใน HI5 หลายคนเลยล่ะ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนไม่ค่อยอยากจะพิมพ์เลย  ช่วงนี้คุย M กับพี่กานบ่อยด้วย รู้สึกว่าพี่เขาทำตัวให้เป็นพี่ชายเราเลยล่ะ  พี่เขานิสัยดีขึ้นมาก จากที่อยู่มหาลัย เยี่ยมๆๆๆ  ^^  วันพรุ่งนี้เราก็จะฟังผลสอบแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้คะแนนยังไง ยอมรับเลยว่า ที่เรามาเรียนที่วัดสิงห์ เราไปเที่ยวบ่อย ไม่ตั้งใจเรียนขึ้น ซื้อข้าว ขนม น้ำ ไอติม อะไพวกนี้อ่ะ เยอะกว่าเดิม  มันอาจจะเป็นแบบ โรงเรียนใกล้ถนนมั้ง เหมือนเาเขตชุมชนอะไรพวกนี้ เราถึงดูเสียตังค์เยอะมากกว่าเดิม  พ่อเราก็คุยกันนะ พ่อเราบอกว่า คิดถึงโรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคม รัชมังคลาภิเษก เพราะมันดูแบบ เป็นกันเอง มันดูชนบท เหมือนครอบครัวเดียวกัน ไม่แก่งแย่งชิงดีกันเหมือนวัดสิงห์ พ่ออยากประชุมผู้ปกครองที่นั่นอีกอ่ะ  ขนาดพ่อเรายังคิดถึงนวลเลย เฮ้อ~ ฉันอยากเจอเพื่อนๆ ทุกคนจัง แต่มันก็คงทำไม่ได้ที่จะรวม เพื่อนสมัยประถม เพื่อนสมัยมัธยมต้น เพื่อนตอนที่สนิทกันที่การประกวดต่างๆ  ถ้าเจอได้แบบรวมๆกัน ก็คงดีสินะ  คิดถึงทุกคนจัง  คิดถึง Super Junior ด้วย และมากที่สุด คิดถึง ชินดงฮี มากๆๆๆ เลยล่ะ  งานสัปดาห์หนังสือนี้ จากที่กระเป๋าตังค์เราโดนล้วงยังไง แต่เราก็อยากจะไปอ่ะ มันเป็นเหมือนสิ่งที่เราต้องไปทุกครั้งที่มันจัด เราชอบหนังสือล่ะทุกคน ฮ่าฮ่า แปลกใจเลยจิ  เราชอบอยู่ในหนังสือเยอะๆๆ มันมีอะไรให้อ่านเยอะแยะเลย  อ๋าาา~ ทุกคนเคยดูเรื่อง บิวตี้แอนด์เดอะบีทป่ะละ ที่โฉมงามกับเจ้าชายอสูรอ่ะ  แล้วตอนที่นางเอกเข้าไปในห้องสมุด หรืออาจจะเรียกว่า หอ เลยก็ได้ เพราะมันใหญ่ และหรูมาก เราอยากได้อย่างนั้นอ่ะ ถ้าจำได้นะ หนังสือมันเยอะมากๆ  มีชั้นจากพื้นจนถึงเพดาน ประมาณ 5-6 ชั้นได้มั้ง แล้วความสูงของพื้นกับเพดานห่างกันมาก  แล้วหนังสือมันอยู่รอบทิศทางเลย  ถ้าอยากอ่านหนังสือที่อยู่สูงก็ใช้บันไดเอา แล้วบันไดนั่น มันก็เลื่อนไปข้างๆ ได้ด้วย วิเศษไปเลย  ,,ฮ่าฮ่า

     วันนี้มาอัพพร้อมความแค้น  อยากจะกรี๊ดดังๆๆ  ว่าแล้วขอกรี๊ดหน่อยเหอะ  อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  เฮ้อ!!! แมร่ง ไอพวกตามกระแส นรกส่งมาเกิด เมื่อวันพุธที่ 24 กันยายน 2551 เราไปพารากอนเพื่อไปดูสามีเรา ชินดงโอป้านั่นเอง แล้วในงานนั้นแหละ ก็เกิดเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยไอ้ชาติชั่ว  เราโดนล้วงกระเป๋า  ก็ตอนแรกอ่ะ ไปถึงเราก็ไปสมัครออดิชั่นที่ค่ายจากเกาหลีมาลองเปิดรับสมัครที่ไทยที่แรกลองดู เราก็เลยลองไปสมัครดู  พอเสร็จแล้วเราก็ลงมาที่หน้างาน ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ บ่ายโมงกว่าๆ มั้ง  พอเรานั่งปุ๊บพี่อามก็โทรมาถามว่าเราอยู่ไหน  พอคุยกันสักพัก เราก็เลยแยกตัวจากพี่ ดาว และพลอย(เพื่อนดาว) ไปนั่งกับกลุ่มคนที่ทำโปรเจ็กแฮ็ปพี้เบิร์ทเดย์ชินดง  เราก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ ไม่ค่อยได้คุยกับใครมาก เพราะไม่ค่อยรู้จัก แล้วปวดขาด้วย นั่งตั้งอต่บ่ายโมงกว่าๆ ยัน 5 โมงเย็นอ่ะ  พอตอนนั้น กลุ่มเราก็กรี๊ดๆๆ กันแล้วก็ลุกขึ้นยืน คนอื่นๆ เลยลุกกันตาม แล้วยันกันเพื่อไปอยู่ด้านหน้า  จริงๆ ที่กลุ่มพวกเราลุกเพราะว่าเอสเจมาถึงที่พารากอนแล้ว  แต่ว่าเห็นแค่รถตู้  พอไปๆ มาๆ ปรากฎว่าเอสเจมาทุ่มกว่าๆ เวรกรรม จากที่นั่งจนปวดขาเป็นเรายืนจนปวดขา  สักพักประมาณทุ่มกว่าๆ รถก็มาจอดเทียบทางเข้าหลังเวที เราเจอเขาอีกแล้ว ปลื้มมากๆๆๆ  พี่เล่นๆ กับชาวเอลฟ์ได้น่ารักกันจริงๆ  แล้วพอเอสเจเดินมาถึงเวที คนกรี๊ดดังมากก  เราก็เลยเดินเข้าไปเรื่อยๆ พยายามดัน เบียดคนเพื่อไปข้างหน้า จะได้เห็นแบบชัดๆ  แล้วพองานใกล้เลิก เราก็ได้อยู่เกือบหน้าจริงๆ ประมาณ 2-3 คนเราก็ได้อยู่ติดกรงแล้วแหละ  พองานจบ พวกเราก็ร้องเพลง Happy Birthday ให้พี่ชินดง  รู้สึกดีใจจัง ที่ทุกคนช่วยกันร้อง และทุกคนก็ค่อยๆ ทยอยกันออกไปจากลาน เพราะ SJ กลับแล้ว  เราก็เหลือเห็นเงินจำนวน 60 บาทตกลงพื้น เราเลยเก็บขึ้นมา และกำลังจะเก็บใส่กระเป๋า กรี๊ดดดดดดดดดดดด  กระเป๋าเปิดอยู่ เรารีบดูเลยว่าของหายหรือเปล่า แม่เจ้า!! ในกระเป๋าเราเราเอากระเป๋าตังคืกับกุญแจใส่ไปเท่านั้นไง ตอนนี้มันเหลือแค่กุญแจอย่างเดียว ตอนนั้นแค้นมากๆๆ เลย พยายามเดินหาให้ทั่วก็ไม่เจอ พยายามมองมือแต่ละคนก็ไม่เจอ  เราหน้าเสียมากๆๆๆ กรี๊ดในใจ แค้นมากมาย เราเลยเดินหาพี่ จนเจอเราก็เลยบอกพี่ พี่เราก็หน้าเสียเหมือนกันเพราะหวังจะมาคุยเรื่อง sj กับเรากลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เรา 2 คนเดินถามยามไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆ  สุดท้ายจนปัญญาก็เลยต้องกลับ  ระหว่างทางกลับเราร้องไห้ตลอดทางเลย  แล้วพ่อก็มารับที่หน้าเซ็นทรัล เราก็นอนร้องไห้ต่อ  พี่ๆ SJ ทำให้เรามีความสุขมากๆ และพวกเหี้ยมันก็ทำให้เราแค้นมากเหมือนกัน  ขอให้ไอ้ห่าที่มันล้วงกระเป๋าเราไม่ประสบความสำเร็จทุกอย่าง ขอให้มันล่มจม ไม่สมปรารถนา  ขอให้มันทุกข์ทรมานกว่าเราร้อยเท่าพันเท่า ไอ้เหี้ยเอ้ย พ่อแม่มึงไม่สั่งสอนหรือไงวะ นรกส่งมึงมาเกิดหรอ กูไม่รู้จักมึงแล้วมึงมาทำแบบนี้กับกูทำไม ไอหน้าด้าน อีดอก อีเหี้ย อีสัตว์ อีจัญไร เค้าไม่เคยด่าใครเท่านี้เลย ครั้งนี้ครั้งแรก แบบว่า โกรธมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เงินหายไป 700 บาทโดยประมาณน่าจะประมาณ 658.- บาทมั้งนะ บัตรประชาชนอีก  บัตรทองอีก ทุเรดสิ้นดีเลยอ่ะ ทำกันได้ไง ไม่สมควรเข้างานนั้นด้วยซ้ำ งานนั้นเฉพาะเอลฟ์เท่านั้น อีห่าดอกจัญไรไร้มารยาทและยางอาย มึงเข้างานมาทำไม เชี้ยเอ๊ย!!!!!  ตอนนี้เราก็ดีขึ้นมากแล้วแหละ พยายามสงบจิตสงบใจขึ้นมากแล้ว ไม่งั้นคำด่าคงมากกว่าคำเล่าต่างๆ ของเรา

วันพฤหัสบดีที่ 25 กันยายน 2551
     เรา ปุ๋ย เตย แป๊ะ นัดกันจะไปสมัครงานที่เซ็นทรัล  เราเลยขอให้พวกมันไปสถานีตำรวจกับเราก่อน  มันก็ไปนะแต่ตำรวจให้คำแนะนำหลังจากเราเล่ามาว่า "เอางี้นะหนู หนูก็แต่งตัวสวยๆ นะ แล้วไปที่เขตจากนั้นก็ไปทำบัตรประชาชนใหม่" -0- เราเลยบอกว่า "แม่บอกว่า ให้มาแจ้งก่อนอ่ะค่ะ เผื่อเค้าเอาเลขบัตรอะไรไปทำต่างๆ" ตำรวจบอกว่า "ไม่ต้องอ่ะจ้ะหนู เดี๋ยวหนูทำใหม่ก็มาแจ้งตำรวจเอง" -*- เราเลยจนปัญญาคุยกับตำรวจต่อ เลยไปที่เขตต่อ(กับเตย ปุ๋ย และแป๊ะ พวกนั้นยอมมากับเราด้วย ดีจัง) พอทำๆๆ ไปเราก็ได้บัตรใหม่มาด้วยยในราคา 20บาท  หน้าแบบดีกว่าแต่ก่อนนะ แต่แบบอยากเก็บใบเก่าไว้ด้วยอ่ะ  แค้นจริงๆๆๆๆ  แล้วพวกเราก็ไปเซ็นทรัลกันต่อ โดยมีพวกเขโทรมาตามเป็นระยะๆ  ดูท่าทางพวกนั้นจะโกรธกันมากๆ เลยอ่ะ  แต่พอไปถึงพวกนั้นก็ยังเล่นกับพวกเราเหมือนเดิม แบบเหมือนโกรธเล่นๆ อ่ะ ดีจัง ^^  สักพักกรบอกว่า เขารับกรเข้าทำงานแล้ว (กรมันมาสมัครคนเดียว พวกเราไม่รู้) เป็นยาโยอินั่นเอง  ดีใจด้วยๆๆ  แล้ว เหลือพวกเรา พวกนั้นบอกว่าถ้าไม่ใส่ชุดนักเรียนก็สมัครไม่ได้ หน้าเสียสักพักหนึ่งแต่ก็กลับมาเป็นปกติได้แล้ว พวกนั้นบอกว่าให้ไปหาที่เดอะมอลล์ดูสิ  เรากับปุ๋ยบอกไม่ไปอ่ะ ไกล  พวกนั้นเลยตัดสินใจไปกัน เตยก็ไปด้วย อย่างว่าแหละ เตยค่อนข้างรวยอ่ะ ที่ทำงานคงเพราะอยากอยู่กับเพื่อน คราวนี้เพื่อนไปเที่ยว มันเลยไปกับเพื่อนที่กลุ่มใหญ่กว่าเพื่อนไปเที่ยว มันเลยไม่เลือกงาน  เค้ากับปุ๋ยก็เลยไปหางานกัน โดนผลัดกันถามพี่ที่ทำงานอยู่ว่า "พี่คะ~ รับสมัครพนักงานพาร์ทไทม์ไหมคะ?" พูดประโยคนี้สลับกับปุ๋ยบ่อยมาก เกือบจะ 20-30 ร้านแล้วมั้งที่พวกเราเดินเข้าๆ ออกๆ อ่ะ และสวรรค์ก็เจอหนทาง เชสเตอร์กิลล์เอาใบสมัครให้เรา พอเรากรอกเสร็จ เขาก็บอกว่า รอคนติดต่อกลับไปนะคะ เดี๋ยวเขาจะนัดสัมภาษณ์อีกทีค่ะ ^^  เรางี้ ใจชื้นขึ้นมาเลย  แล้วพวกเราก็กลับบ้านกัน  ตอนนี้ 5 โมงครึ่งแล้ว เย็นมากเลยกลับบ้านกัน  ไม่นึกว่าเราจะเดินหางานกันตั้งแต่บ่ายสอง ยันห้าโมงครึ่ง -  -*  กลับบ้านไป ดูทุกคนจะดีใจกับเราเรื่องที่เราดูเก่ง - -? หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ เขาบอกว่า ไปสถานีตำรวจเอง ไปทำบัตรเอง ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น  ช่วงนี้ ไม่เหมือนแต่ก่อนนะ แต่ก่อนถ้าเราทำผิดอะไรสักอย่าง เราก็จะโดนพูดตอกย้ำประมาณ 1 สัปดาห์ถึงจะเลือก แต่นี่ข้ามวันก็ชมกันแล้ว  เรารักครอบครัวจัง ^^  ถ้าไม่นับเรื่องที่ไอ้ชั่วขโมยกระเป๋าตังค์ (สังเกตสิ เราจะไม่พูดว่า คน เพราะมันไม่ใช่ คนแล้ว มันชั่วยิ่งกว่าคน) ทุกอย่างก็ดูจะดีเรื่อยๆ สำหรับเรา  คราวนี้ก็เหลือทางเชสเตอร์กิลล์รับสัมภาษณ์และให้เราเข้าทำงาน เราก็จะได้เงิส่วนที่หายไปคืน ถึงแม้จะเสียดาย แต่เราก็จะต้องพยายามทำตามแบบที่กานบอกคือ "ไม่ตาย หาใหม่ได้" ใช่ เราต้องหาเงิน 700 ใหม่ได้  เรื่องบัตรประชาชน เราก็ทำใหม่แล้ว เหลือบัตร 30 บาทอ่ะแหละ ที่เราทำไม่เป็น รอแม่บอกวิธีขอใหม่ก่อน แล้วเดี๋ยวว่างๆ เราไปทำ

วันเสาร์ที่ 27 กันยายน 2551
     วันนี้นั่นเอง วันนี้เป็นวันเกิดแม่เรา สุขสันต์วันเกิดนะคะแม่  ขอให้แม่มีความสุขนะจ้ะ  ^^  และเรื่องไม่น่าเชื่อคือ วันนี้ก็วันเกิดแม่และพี่ของพี่ติวด้วย <พี่ติวก็ชอบชินดงเหมือนเรา>  วันนี้พี่เพ้นท์เสื้อให้เราด้วย  สวยนะเราว่าอ่ะ ถึงหน้ามันจะแปลกๆ และมันจะค่อนน้ำหนักไปทางขวามากกว่าก็เหอะ แต่ก็ดีอ่ะออกมาดูดี  ตอนเย็นพวกเรานั่งดู โน๊ตอุดม ไปด้วยกินหมูย่างไปด้วยและยำวุ้นเส้น กับผลไม้ เรียกว่าอิ่มเลยทีเดียว  แล้วตอนเย็นก็กินลอดช่อง หรือรวมมิตรมั่งต่อ -*-  อ๊อ วันนี้เพ้นท์โทรมาชวนเราไปสมัครงานวันพรุ่งนี้ด้วย มันบอกไปหางานกันพรุ่งนี้ เราเลยบอกว่า เค้ากับปุ่ญสมัครแล้วอ่ะ มันบอกว่า ตอนไหน ไม่เห็นบอกเพ้นท์เลย เค้าเลยบอกว่า เค้าถามเตยแล้วว่าทำไมไม่ชวนเพ้นท์มา เตยก็บอกว่า เพ้นท์จะทำงานกับแม่ เค้าเลยไม่ได้ชวนแก แล้วเตยมันก็ไปเที่ยวกับเพื่อน ก็เลยไม่ได้งาน มีเค้ากับปุ๋ยที่สมัครตอนนี้รอสัมภาษณ์ เพ้นท์เลยบอกว่า แกพาเค้าไปสมัครหน่อยดิ นะนะพรุ่งนี้ว่างเปล่า เค้าลยบอกว่า ไม่รู้ดิ มันเลยบอกว่า แกก็รู้เค้าไปคนเดียวไม่ได้ (ฉันก็ไปคนเดียวไม่ได้เหมือนกันถ้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบแก)  เค้าเลยบอก ไม่แน่ใจเดี๋ยวถามปุ๋ยก่อน ยังไงก็เตรียมสำเนาทะเบียนบ้านกับรูปไปแล้วกัน  มันเลยบอกว่า ok แล้วตังค์มันก็หมดพอดี  เราก็มาคุยกับปุ๋ยว่าจะเอายังไงดี ตังค์ก็เพิ่งโดนล้วงไป 700 บาท ไม่มีตังค์ไปกับเพ้นท์หรอก แต่ก็สงสารมัน สรุปก็เลยกะจะให้มันออกค่ารถให้  อืมๆ เป็นความคิดที่ดี แล้วเราก็ยกเลิกงานที่จะไปศิริราชกับพวกพี่แล้วด้วย และเพ้นท์คงไม่ไปด้วย ถ้าหากเค้าไม่ได้ เพราะเค้ากับเพ้นท์เป็น 2 คนที่ต้องออกเดินทางเอง เสียตังค์เอง ถ้าเค้าไม่ไป มันก็ไม่มีเพื่อนไประหว่างทางอยู่ดี สรุปเรัา = เค้า+เพ้นท์ ไม่ไป

เฮ้อ!! 뚝따 사랑 신동희 영워히~~