อะไรมันจะไร้สาระขนาดนี้ ชีวิตฉัน วันที่ 4 วันฟังผลสอบที่ผ่านมานั้น หลังจากฟังผลสอบเสร็จก็อยากออกจากโรงเรียนมากๆๆๆๆ แต่ไม่มีเพื่อนออกเป็นเพื่อนเลย  จนและแล้วหนังอันบังเกิดเกล้า (เว่อร์ไปไหม) ที่มลอยากดูจะเริ่มฉายแล้ว มลเลยขอให้กลับเป็นเพื่อนหน่อย เราก็เซย์เยสไปเลยสิ.. พอมลลงจากวินมอไซด์ที่นั่งแล้ว เราก็ไม่รู้ตัวเองนะ แต่ปากบอกว่าให้จอดหน้าหมู่บ้านกานดา จริงๆ ต้องนั่งไปบางบอน 5 ด้วยซ้ำ ในใจคิดแต่ว่า ต้องไปบ้านพี่กาน ต้องไปบ้านพี่กาน..  อีกใจนึงก็กลัวนะ กลัวทุกอย่างไม่ว่าเรื่องค่ารถ เรื่องการเจอหน้า เรื่องสิ่งที่จะพูด เรื่อง ...ฯลฯ เยอะแยะมากมาย แต่ไอ้ใจที่กลัวก็ไม่รู้ไปไหนหมด ขามันบังคับให้ขึ้นรถไปลงที่ซอยหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว เราก็นั่งวินเข้าไปแล้วก็พอถึงบ้าน .... เจอแม่พี่กานอีกแล้ว "สวัสดีค่ะ^^" "จ้ะ" แล้วเราก็เดินขึ้นไปบนห้องของพี่กาน "ดีค่าาา" ฉันคิดว่าเสียงฉันน่าจะสดใสพอนะ พี่กานก็หันมามองแล้วก็เล่นเกมต่อ ฉันก็หาอะไรคุยไปเรื่อยๆ จนมาตกเวนกรรมอยู่ที่เฟรนชิพ ขอเท่าไหร่ก็ไม่เขียนให้เลย แค่นิดเดียวก็ไม่อ่ะ เล่นเกมอย่างเดียวเลย ขอโทษเถอะนะคะทุกคน แต่ว่าไม่ใช่ว่าตอบเราแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่ฉันมองเห็นแต่แผ่นหลังคุณพี่เขา พี่เขาไม่หันมามองฉันเลย เฮ้อ! รังเกียจอะไรกันนักหนานะ  ฉันเลยฉีกกระดาษออกจากสมุดแล้วเอาปากกาแถวๆ นั้นเขียว พี่กานเขาก็หันหน้ามานิดหน่อย นิดเดียวจริงๆ เพื่อมาดูว่า "มันจะทำบ้านกูพังไหม" อะไรประมาณนั้น ..แล้วปากกามันไม่ติดง่ะ ก็เลยหากล่องดินสอ แล้วก็เจอด้วย ฉันเลยหยิบไปเอาปากกาด้านในมาเขียว ในกล่องนั้นมีรูปพี่กานสมัย ม.ต้นด้วย อยากจะบอกว่าน่ารักมากๆ อย่างแอ๊บอ่ะจะบอกให้ กะจะจิ๊กไปแล้วแต่นิสัยไม่ได้เป็นขโมยนิเน๊อะ ก็เลยเก็บไว้อย่างเดิม แล้วฉันก็เขียนใส่กระดาษสมุดที่ฉีกมา หน้าแรก 1 หน้าเต็มไม่รู้เขียนอะไรนักหนา หน้าที่ 2 เขียนประมาณ 10+ หน้า หลังจากที่ขอให้เขียนเฟรนชิพยาวนาน 1 ชั่วโมง พี่เขาก็ตอบกลับมาว่า "ไม่" "ขี้เกียจ" "อย่า" แล้วก็ ...ความเงียบเข้าปกคลุมตลอด 1 ชั่วโมง  เราก็เลยใช้วิธีนี้ไง พอเขียนเสร็จก็เลยถ่ายเป็นหลักฐานว่า ช๊านเขียนมันได้ยาวจังทู๊กคน 555+ แล้วก็ถ่ายรูปในกล่องดินสอด้วย เพราะยังไงพี่เขาก็ไม่ให้รูปเราหรอก แต่กะว่าจะถ่ายใหม่เพราะมือมันบังแสง พี่กานก็ชำเลืองมาด้วยความระแวงอีกแล้ว เราเลยเลิกถ่ายแล้วก็ลุกขึ้นไปหาพี่เขาที่นั่งเล่นเกม "พี่ ตกลงจะไม่เขียนเฟรนชิพให้หนูใช่ป่ะ" "อืม" "แน่ใจ๊" (ไม่รู้ทำไมนะ ถึงต้องถามว่าแน่ใจไหม) พี่เขาก็ไม่ตอบกลับมา เราเลยยัดกระดาษไปหาพี่เขาแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไป แล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปดูหน่อย เห็นพี่กานมองกระดาษด้านหลังแล้วพลิกมาด้านหน้า เสร็จแล้วก็ค้างอยู่อย่างนั้น ซึ่งเราไม่รู้ว่านานเท่าไหร่เราออกจากห้องไปแล้วก็เจอแม่พี่กานกับเจ้าหนูน้อยคนนั้นที่เคยดึงขนหน้าแข้งพี่กานเป็นเพื่อนเรา ... "อ่าว กลับแล้วหรอ" แม่พี่กานทัก "ค่ะ" เราตอบกลับไปแล้วบอกต่อว่า "พี่กานไม่ยอมเขียนเฟรนชิพให้หนูเลยอ่ะค่ะ" แม่เขาก็บอกว่า "หรอ" เราเลยยิ้มให้แล้วก็เดินออกมา 1 ก้าวแล้วบอกว่า "หนูกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" แม่พี่กานก็บอกว่า "จ้ะ" เราดูเป็นคนเรียบร๊อย..เรียบร้อยเน๊อะ ..555+  ..,,..ต่อมาวันที่ 9 มีนาคม 2551 วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดไอมีน ฮิ้ววว~ โทรไปหามันหน่อย เดี๋ยวจะบอกอีกว่า "เพื่อนมันดูกันที่ตรงนี้แหละ" (เฮ้อ! ต่อไปนี้เราคงไม่ได้ยินน้ำเสียงคำพูดนี้จากปากของมีนอีกแล้วเนอะ คงเหงาน่าดู) โทรไปก็บอกสุขสันต์วันเกิดเป็นภาษาอังกฤษ แต่เราดันป้ำๆ เป๋อๆ ดันไปบอกสุขสันต์วันปีใหม่ Happy new year ซะงั้น ก็เลยบอกแก้ Happy Birthday ใหม่ 55+  มันบอกเลยว่าจะเผาเลย เอาเป็นว่าขอแก้ตัวด้วยการที่บอกว่า อายุมากขึ้น 1 ปีแล้วนะ เพิ่มมาปีใหม่ 55 อ้างซะงั้นเรา~!  ..,,..วันที่ 10 มีนาคม 2551 เราเริ่มทำงานวันแรก โอ้ววว ทำไมฉันตอนนี้ถึงไม่อายุ 15 แล้วนะ อยากเป็นพนักงานเซเว่นอ่าาาา แต่แม่ก็บังคับเราไปทำงานตุ๊กตาเรซิ่นที่โรงงานที่แม่ทำอยู่จนได้ ปวดขา ปวดคอมากมายยย~ พอมาวันที่ 11 ก็หยุดงาน 1 วันเพราะนัดกับเพื่อนไว้อยู่แล้วว่าจะไปเอาไป ปพ.1 นัดกันไว้อย่างดี ดันเจอแค่ส้มที่บอกว่า พวกนั้นไปกันแล้ว -0- เลยต้องเข้าโรงเรียนพร้อมส้มเลยย ก่อนหน้านั้นเข้าเซเว่น เจอรุ่นพี่ทำงานเซเว่นอยู่ด้วย อ๊ากกก อยาก~~ พอไปเอาใบปพ.1มาเสร็จเราก็ไปโอนตังค่าเครื่องรางญี่ปุ่นให้พี่ ซึ่งโอนเป็นครั้งแรก มึนเลย ต่อไปก็ไปหัวลำโพงเพราะไปเป็นเพื่อนดาว ส้มก็ไปด้วย กว่าจะถึงรถติดมาก นั่งรถ 2 ชั่วโมงเลย  เรากับส้มก็เอาใบสมัครของโรงเรียนสายปัญญาฯ มาด้วยเพราะเรากับส้มคิดว่า เอาไปเป็นที่ระลึก ยังไงก็จะไม่ได้มาแถวนี้อีก เพราะมันไกล 555+ แต่อย่างน้อยก็ลดคนสอบไปได้ 2 คนละนะดาว ต่อไปก็กลับบ้านกัน หลังจากนั้นมาเราก็ต้องมาทำงานทุกวัน เมื่อยมากๆ เลยอ่ะ และแล้วก็ไปสมัครเรียนที่โรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ ในวันที่ 16 ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันเดียวกันกับพวกที่ฟังผลสอบด้วย ของโรงเรียน มวส. เขาบอกว่าไม่ให้ผู้ปกครองขึ้นสมัครด้วยเราเลยฉายเดี่ยวเลย อ๊ากก หนูไม่เป็นนะคร้าา พอขึ้นไปปุ๊บ พระเจ้า! ม.4มีเก้าอี้ให้นั่งแค่ 4 ตัวเอง ม.1มีเป็น 20-30 ตัว อย่างงี้ลำเอียงนี่หว่า แต่ม.1นั่งเกือบเต็มแล้ว ม.4ไม่มีคนเลย เราเลยไปนั่งดูลาดเลาก่อนทั้งๆ ที่สมัครได้แล้วเพราะไม่มีคนเราก็เป็นคนแรกเลยไง แต่ไม่กล้าง่ะ สักพักไปถามอาจารย์ก็เลยได้สมัครสักที มีอาจารย์ที่เป็นผู้หญิงมานั่งรับใบสมัครเพียบเลย แต่อยู่แต่ม.1 ส่วนม.4ลำเอียงอีกแล้ว มีอาจารย์มารับท่านเดียว เป็นผู้ชายคนเดียวในห้องยกเว่นเด็ก -0- โว้ววว~~ ต่อไปพอสมัครเสร็จก็จะกลับบ้าน เจอพี่โจ้เดินผ่านด้วย ตัวเป็นๆ - -* ก็นึกว่าเขามองเราที่ไหนได้ เขากำลังซึมซับบรรยากาศของโรงเรียนอยู่ ก็เขาจบแล้วนี่หน่า ... ตอนพ่อขับรถออกพอถึงประตูโรงเรียน ก็เจอ เฮ้ย!! นั่นมันไอยุทนี่หว่า.. ยุทธพล ดลสวัสดิ์ เฮ้ย! จะว่าไงดี แปลกใจ ดีใจ งง หรือไงดี ไม่เจอมา 3 ปีเราพยายามติดต่อมาลอด 3 ปีก็ไม่เคยได้ วอนให้คนช่วยตั้งเยอะยังไม่ได้ข่าวทั้งๆ ที่อยู่แค่วัดสิงห์แท้ๆ แต่วันนี้เจอ โอ้ววว ถ้าฉันกลับเองนี่คงได้ด่ามันยาวเลย ..ก๊าก คิดถึงจริงๆ และวันต่อไปเรื่อยๆ เราก็ทำงาน ทำงาน และทำงาน โอยยย~~  จนตอนนี้ไม่รู้จักคำว่าสบายแล้วววว ว*.. พอมาวันที่ 21 เราก็ขอหยุดครึ่งวันไปธนบุรีศึกษาที่วงเวียนใหญ่เพื่อไปซื้อหนังสือ กะจะซื้อเล่มเล็ก ได้เล่มใหญ่มาซะงั้นเลย อ่านกันขี้แตก..  ต่อไปไอ้ดาวขอร้องให้ไปดูรายชื่อคนที่สมัครที่สายปัญญาทั้งหมด พอไปถึงแล้วโอ้วว แม่เจ้า รับ 10 คนสายมันมีมาสมัคร 105 คน เอิ๊กๆ มันเครียดเลย 10:1 ส่วนของเรานะ ที่วังสิงห์ รับ 27 คนมีมาสมัคร 69 คนทั้งหมด ของเรายังเครียดเลย 2:1 เนี้ย ก็แหม! เราไม่ชอบแข่งกับใครนิหน่าาา~ ..พอมาถึงตอนกลางคืน ปิ้งรักสลับขั้วตอนจบ อ๊ากกก ฉันดูไม่จบอีกแล้ว พอตอนจบทีไรชอบพลาด เดี๋ยวเห๊อะตั้งแต่โนบุตะแล้วนะ ฮึ่ม!! ... พอมาวันที่ 22 วันที่เขียนบล็อคนี่ แม่กับพ่อบอกให้หยุดอยู่บ้าน ไม่ต้องไปทำงานให้อ่านหนังสือทั้งวัน เพราะพรุ่งนี้จะสอบแล้ว เดี๋ยวอ่านไม่ทัน คร๊าฟฟ~~ จะอ่าน แต่ใจมันวกวนง่ะ อ้อ!! มีเรื่องจะบอก เราคิดทบทวนระหว่างเดินกลับบ้านแล้ว เราตัดใจมา 3 เดือนเมื่อวานตัดใจขาดแล้ว 555+ ปลื้ม 3เดือนตัดใจขาด เก่งจริงๆ เราไม่อ่อนไหวเพราะพี่เขาอีกแล้ว  แต่เรื่องที่ทำให้เราช๊อคก็คือ คนที่เจ็บมากแต่อยากเจ็บอีก ก็ยู้อ่ะดิกลับไปคบกับพี่พีทอีกแล้ว แต่ก็..นะ เรารู้ว่ายู้ยังรักพี่หงอนไก่อยู่ หุหุ ขอให้รักกันนานๆ นะจ้ะ  ...พรุ่งนี้สอบแล้ว สู้ๆ ยัยด้าที่เพื่อนๆ เรียก เด็กหญิงดาริกา  ฝ่ายสิงห์ สู้ตายค่ะ!!

   แงงงงงงงงงง~ อัพเสร็จไปแล้วครั้งนึง เครื่องดันเฮ็งซวย แลคซะงั้น หายหมดเลย ไม่อ๊งไม่เอาดีดีแล้ว อัพสั้นๆ พอคราวนี้ โหย เซ็งโว้ย วันอาทิตย์ขอถ่ายรูปคู่กับพี่แป๊ะ พี่แป๊ะไม่ถ่าย พอถามว่าคนอื่นขอให้ถ่ายไหม บอกถ่าย -*- วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551 สอบวันแรก มั่วแหลก!! ตอนเย็นซ้อมรับเกียริตบัตร กลับ 5 โมงครึ่ง ถึงบ้าน 6 โมงครึ่งกว่าๆ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2551 ,, สอบวันที่ 2  มั่วแหลกๆ ตอนเย็นอาจารย์อวยพรเรียกพบ มาด่าทั้งห้อง เรื่องโครงงานที่พวกเราทำคะแนนไม่ถึงเพราะอาจารย์เป็นคนให้น้อยเอง แล้วก็เรื่องความเป็นเพื่อนที่ไร้สาระด้วยการเขียนเฟรนชิพและเขียนเสื้อ  วันที่ 27 กุมภาพันธ์ มาส่งงาน และได้ถ่ายรูปกับพี่แป๊ะยิ้มตามที่ขอไว้ จริงๆ ไม่ได้ถ่ายแต่พี่บิวช่วย โดยพี่บิวบอกว่า "เฮ้ย ฉันก็เคยชอบรุ่นพี่ ก็อยากถ่ายรูปคู่กันทั้งนั้นแหละ ถ่ายๆ ให้น้องเขาไปเถอะ" เลยได้รุป แต่กล้องดันไม่ชัด ภาพมืดเลย  วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2551 ใครที่อ่านกรุณาอย่าไปบอกใครว่าฉันไปสยามกับดาวมา เพราะไม่งั้นโดนด่าเละ ถือว่าเห็นใจเหอะ พวกเราจะไปดูหนังที่ได้บัตรฟรีมา แต่หนังออกไปแล้วเลยต้องมาดูอีกทีวันที่ 20 มีนาคม วันนั้นเลยดู ถอดรหัสวิญญาณไปก่อน นั่งกรี๊ดกับดาวอยู่ในโรงหนัง ส่วนคนข้างๆ เราก็พูดมาจริงๆ "ผมปลื้ม นิสสันทีด้าครับ" ( -  -")  แล้วระหว่างรอหนังก็กินเชสเตอร์กิล อร่อยจัง แล้วก็พอจะกลับก็ 4 โมงเย็นพอดี รอรถไป 2 ชั่วโมงกว่า ถึงบ้าน 1 ทุ่มเป๊ะเลย วันที่ 29 กุมภาพันธ์ อยู่บ้าน เล่นคอมกับทำความสะอาดบ้านทั้งวัน ตอนเย็นไปคาร์ฟูร์ เพราะบัตรส่วนลดหมดอายุวันนี้  วันที่ 1 มีนาคม 2551 วันเกิดพ่อเรา สุขสันต์วันเกิดค่ะพ่อ ตอนเย็นมานั่งกินเฟรนฟรายทอด ลูกชิ้นทอด กับไก่ทอด เลี้ยงฉลอง  PS. ไม่ได้คุยกับพี่แป๊ะนาน 3-4 วันแล้ว ..PS.รูปไม่ชัดเลย ดำมาก รูปข้างต้นปรับแสงแล้ว ..PS.ช่วงนี้เหมือนหลบหน้าหลบตาเรายังไงไม่รู้ ..PS.คุยกับพี่อุ่ยทีพูดแต่ลครั้งไม่เคยให้กำลังใจ มีแต่ตอกย้ำ ..PS.ส้มบอกว่า เราเป็นนักแต่งคำคมความรัก (จริงหรอ ..?) - ||| โหมด :: ติดเกมพูก้าเรซซิ่ง ,, ติดละครนางสาวผ้าขี้ริ้ว ,, ติดเพลงหากเธอหมดรัก ||| -   แค้น!! อันเก่าหาย อันนี้อัพ 10 นาทีเสร็จ อันที่แล้วอัพตั้ง 1 ชั่วโมงกว่า เซ็งโว้ยยยยย!!!!