ขึ้นชื่อว่า งานกลุ่ม ก็คือต้องใช้ความสามัคคีทำงาน ถูกม่ะ!  แล้วทำไม เด็กหญิงดาริกา  ฝ่ายสิงห์ทำงานกลุ่มให้เป็นงานเดี่ยวล่ะ  เฮ้อ! แต่ก่อนก็ถือว่าช่วยเพื่อนล่ะนะ เพื่อไม่มีคอมงี้ เพื่อนคงลำบาก เพื่อนคงยุ่ง เพื่อนอยากได้คะแนน อะไรๆ เราก็จัดหามาให้ เทให้ทุกอย่าง  แล้วไง.. ผลที่ได้ตอบรับมา แย่!!! ฉันกำลังถูกเพื่อนเกลียด (หรอเนี้ย) ฉันทำงานแทบตายแทบไม่ได้นอน  ถูกพี่ด่ามากมาย  หาข้อมูลแทบตาย  พูดง่ายๆ คือเหนื่อยแทบตาย คลื่นไส้ จะเป็นลมและอ้วกหลายรอบแล้วด้วยเพราะการทำงานให้"เพื่อน"!!!! แบบบ้าบิ่นเกินไป ฉันจะไม่สบายอยู่แล้ว ทำแทบตาย แต่สุดท้ายขอให้เพื่อนช่วยแล้วเพื่อนช่วยยังไม่เกิดผลสำเร็จแต่มันช่วยไม่ได้ เพื่อนก็บอกว่า "ด้า สนใจงานหน่อยสิ  เอางี้แล้วกัน เค้าไม่ยุ่งแล้วนะ ปล่อยให้คะแนนมันตกๆ ไปแล้วค่อยมาซ่อมทีหลัง"  ดูดิ  เราเป็นคนทำทั้งหมด แค่ขอให้ช่วยหาที่ปริ้นซ์ให้หน่อย หาให้ก็ไม่ได้  ตอนแรกก็ดีอยู่หรอก หาได้มา 2 เจ้าเป็นเพื่น 2 คนแต่ 2 คนนั้นผลออกมาคือไฟล์ติดไวรัส ไม่สามารถปริ้นซ์ได้ แค่นั้นแหละ มันหาแค่ที่ปริ้นซ์ 2 คนคล้ายกับว่า ชีวิตนี้กูร์สเหนื่อยเหลือเกิน กูร์สไม่เอาแล้ว มึงทำไงช่างแมร่งหัวมัน  ซึ่งเราทำมากกว่าคนอื่น แล้วมาหาว่าเราไม่สนใจงาน เราไม่ช่วยมัน และมันจะไม่ยุ่งอีกทั้งๆ ที่มันยังไม่ได้ยุ่งไรกับงานเลย  เฮือก! เราเป็นเพื่อนที่ดีเกินไปหรอ  เรารักเพื่อนมากไปเราผิดหรอ  เราทำงานให้เพื่อนเราผิดหรอ  ทำไมผลตอบรับมามันถึงเป็นแบบนี้อ่ะ  หรือว่าเราจะไม่ทำงานให้เพื่อนอีกเลย ไม่ว่าจะงานกลุ่มงานเดี่ยว  หลายครั้งแล้วนะไอแบบนี้อ่ะ  แต่เราก็อดทนเพราะเรารักเพื่อนมาก  อย่างที่เคยบอก เราทำทุกอย่างเพื่อให้เราเป็นมิตรกับคนเยอะๆ ใครงอนเราง้อ ใครลำบากเราช่วย ใครด่าเรา ด่าพี่เรา ด่าญาติเราเราก็ยิ้มและไม่เอาเรื่อง  เราทำทุกอย่างแล้วอ่ะ  ทำไมเพื่อนๆ ไม่สนใจความรู้สึกของเราเลย  BLOG นี้ขอระบายหน่อยเหอะ และตอนนี้เรากำลังอัพบล็อคไปด้วยร้องไห้ไปด้วย ไม่รู้ทำไมร้องไห้ แต่เพื่อนเราทำเราเจ็บมาก  เจ็บมากจริงๆ  3 ปีที่ผ่านมาเราทำเพื่อเพื่อนมามาก มากจนทุกคนมองว่าเราเป็นคนดี เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด  แต่ก่อนก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ ม.1 กับม.2 ไม่ค่อยมีใครรู้จักเรามาก  ใครที่รู้จักหน่อยก็ขอให้วาดรูปให้บ้าง  เราก็วาดให้ทั้งๆ ที่เราวาดรูปไม่สวยเลย  ในความคิดตอนแรกเราคิดว่า เราวาดรูปสวย ทุกคนอยากให้ผลงานตัวเองสวย ก็เลยให้เราวาดให้  หลังๆ การอยากให้งานของตัวเองสวยเริ่มมากขึ้น  ก็คืองานอะไรๆ ก็ให้เราทำให้หมด หมดทุกอย่างที่มีวาดรูป  เราไม่รู้ว่าครูจะสั่งงานมาทำไม ในเมื่อเราทำหมด แต่เราก็วาดให้ ซึ่งคนขอให้วาดให้น่ะหรอ นู้นแน่ะ! ไปคุยกับเพื่อน ไปหวีผม ส่องกระจก ไปเล่น แล้วทิ้งงานให้เรา พอเขาสนุกเสร็จเรียบร้อยแล้วเราวาดของคนอื่นอยู่ ยังไม่เสร็จเพราะมันเยอะมาก เพื่อนก็บอกว่า "ด้า วาดให้ของเราก่อนดิ แป๊บเดียวเอง" แหม่ะ!! ลัดคิวซะงั้น อยากถามหน่อยเหอะ กูร์สเป็นเพื่อนมรึงไหม! เห็นใจกูร์สกันบ้างไหม!  งานอื่นๆ นอกจากวาดรูปก็มีบ้างนะ  แต่น้อย ส่วนมากก็จะให้วาดรูปนี่แหละ  ไม่ใช่เราไม่เคยปฏิเสธเหมือนพ่อแม่พี่ว่านะ  พ่อแม่และพี่เคยบอกว่า "งานน่ะ เป็นคะแนนเก็บ ทุกคนต้องไขว่ขว้ามา แย่งกันมาถึงจะได้ ไม่ใช่ทำให้เพื่อนแล้วเพื่อนได้คะแนนกว่า แล้วเราก็ยิ้มภูมิใจในผลงานว่าเราทำให้เพื่อนดีใจทั้งๆ ที่เราตก คะแนนมันต้องแย่งกันมา อะไรที่ช่วยนิดหช่วยหน่อยก็ช่วยได้ แต่ไม่ใข่เหมาทุกอย่างแล้วเรามาทำคนเดียว"  เราเหนื่อยแล้วมันนั่งทำอะไรล่ะ เราลองคิดดูคำนี้ ใช่! เราเหนื่อยมันนั่งทำไร  บางคนก็ดูทีว ดูละคร ดูหนัง ดูการ์ตูน ฟังเพลง เล่นคอม .. ถามว่าเราอยากใช้ชีวิตแบบนั้นไหม มีอะไรไม่ต้องเครียด สบายๆ นั่งดูทีวีเปิดพัดลมเย็นชา ขนมข้างกาย ฟังดูแล้วรู้สึกอยากไหม เราอยาก อยากมากด้วย แต่ไม่มีโอกาสเลยในช่วง ม.2 และ ม.3เทอม1  ช่วงอื่นก็เป็นนะ แต่ช่วง 2 ช่วงนี้จะเล่าก่อน  ช่วงนี้กลับบ้านมาเราก็กลับเย็น เพราะเพื่อนอีกอ่ะแหละขอว่าอยู่เย็นแป๊บเดียวเอง รถมาห่างกันไม่เท่าไหร่ เราเลยกลับรอบ2 ประจำ  พอถึงบ้านก็จะเวลาประมาณ 5 โมงเย็น  เราก็ล้างจานต่อ เสร็จแล้วเราก็ดูตารางสอนทำการบ้าน  แล้วช่วงนั้นแม่ไม่ทำโอที  ก็จะกลับมาถึงบ้านก็ประมาณ 1 ทุ่มเราก็ต้องไปช่วยแม่ทำกับข้าวขาย เพราะเราเป็นคนจน ถ้าไม่ทำอะไรเงินก็จะหมด แล้วเราก็ไม่ได้เรียน เราก็เลยต้องช่วยแม่จนถึง 3 ทุ่ม 4 ทุ่ม เสร็จแล้วก็ต้องมานั่งทำงานของตัวเอง "งานของเพื่อน!!!" แล้วก็มานั่งหาเพลงตามที่เพื่อนขอให้ลง เพราะเพื่อนอยากฟังมากกกก < (เสียงกัดฟัน) จนดึกจนดื่น แล้วพ่อแม่พี่ก็จะมาไล่ให้นอน บางครั้งบอกแป๊บนึงก็จะถูกว่า หาว่างานอะไรเยอะแยะ พอไปถึงโรงเรียนแล้วสมมุตินะ เราหาเพลงได้แล้วแต่ลืมเอาลงมือถือ หรือแม้แต่ไม่ได้หาเพราะหาไม่เจองี้ เพื่อนก็จะบอกวา "หาให้หน่อยไม่ได้ใช่ป่ะ" หรือว่า "ลืมเค้าแล้วหรือไง" "โหยย ทำไมด้าถึงลืมล่ะ ทำไมเป็นงี้อ่ะ"  ผิดหรอ ที่เรางานยุ่งจัดจนไม่มีเวลาทำกะอีแค่หาเพลงให้อ่ะ  ถามเรานะ หาเพลงไร้สาระไหม ใช่! ไร้สาระโคตรเลยล่ะ  แม่บอกเสมอว่า เวลาเป็นเงินเป็นทอง หรือ เวลาไม่เคยรอใคร มันใช้ได้กับเราตลอดเลย แต่เพื่อนเพื่อนอีกอ่ะแหละ  ช่วงนั้นแบบว่า เวลาไม่มีเลยจริงๆ และมันก็ไม่มีเวลาลยจริงๆไปเรื่อยๆ จนแม้กระทั่งวันนี้  แม่เคยร้องไห้เพราะเราบ่อย ยอมรับเราสงสารแม่ตามที่แม่พูดกับเรา  ภาพแม่ในขณะนั่งทำกับข้าวหาเงินให้ลูกได้เรียน แม่นั่งทำกับข้าวอยู่แล้วเราไม่ได้ไปช่วยเนื่องจากอ้างว่างานเยอะ ทำการบ้านก่อน  จนในบางครั้งแม่ร้องไห้ในตอนกินข้าว แม่บอกเสมอว่า ไม่สงสารแม่หรอ แม่เหนื่อย แม่อยากนอน แม่อยากพักบ้าง ทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตหามรุ่งหามค่ำ แม่ท้อ แม่เหนื่อย ไม่ใช่ว่าสนใจแต่การเรียนแล้วไม่ชวยแม่เลย มาช่วยแม่บ้าง แม่เหนื่อยนะลูก เงินจะไม่มีอยู่แล้ว ถ้าไม่ช่วยกันเราจะไม่มีใช้ แม่ท้อแล้ว แม่อยากกลับไปหายาย กลับไปเลี้ยงยาย ไปปลูกข้าวทำนา เลี้ยงวัวเลี้ยงควาย  ไม่แน่แม่จะส่งลูปไปเรียนต่างจังหวัดนะ แม่จะเป็นลมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วแม่ก็ร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ  เราทำให้แม่เสียใจหลายครั้ง หนูขอโทษแม่ ... แต่แม่มีนิสัยอย่างหนึ่งชอบว่าเราเวลาเราเอาตัวเราไปเปรียบกับเพื่อน ว่าเราอ่ะดีแล้ว เราอ่ะล้างจานอะไรต่างๆ ทำงานบ้าน แต่เพื่อนหนูไม่ทำสักอย่าง  แม่ก็ชอบบอกว่า อย่าเอาตัวเราไปเปรียบเทียบกับเขา แต่แม่ชอบบอกว่า ดูสิลูกคนนู้น คนนี้เขาล้างห้องน้ำทุกวัน เขาทำงานช่วยแม่ หุงข้าว ทำกับข้าวรอพ่อแม่มา  หนูอยากจะรู้จัง เด็กที่มีทำดีทุกอย่างที่แม่ยกตัวอย่างเนี้ย มันมีสักกี่เปอร์เซ็นของเด็กทั่วโลก หนูอยู่ในขั้นดีแล้ว ดีมากด้วยซ้ำ ไปคุยกับเพื่อนแต่ละคนมีแต่คนบอกว่า ด้าล้างจานด้วยหรอ หรือด้าทำนู้นทำนี่ต่างๆ ด้วยหรอ พอถามว่าทำไม เพื่อนก็จะบอกว่า เราไม่ได้ทำ..  มาเรื่องเพื่อนต่อ ล่าสุดทำโครงงานเยอะมากในช่วงนี้ โครงงานวิชางานบ้าน  โครงงานวิชาเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ  โครงงานวิชาวิทยาศาสตร์  โครงงานวิชาภาษาไทย ไล่เลยล่ะกัน โครงงานวิชางานบ้าน กลุ่มเราทำโอวัลตินกรอบ  รูปเล่มโครงงานทุกคนให้เราทำคนเดียวหมดเลย แล้วเราทำไม่เสร็จด้วยเหตุที่ว่าเราไม่รู้ข้อมูลมาก ในวันสุดท้ายเพื่อนจึงมาช่วยๆ กัน ประมาณ 2-3 คน ใน 5-6-7 คน  ในตอนที่มีแต่เราทำ ยังไม่มีคนช่วยนะ เราก็ทำอยู่ แล้วมีนก็มาถามว่า "ด้าเรื่องโครงงานเอาไง เสร็จหรือยัง จะส่งวันไหน" เราก็ตอบกลับไปว่า "กลุ่มอื่นยังไม่ส่งเลย มีแต่กลุ่มของหยกส่งกลุ่มเดียว" มีนก็เลยด่าเราเลยบอกว่า "อ๋อ กลุ่มอื่นไม่ส่งกลุ่มเราก็จะไม่ส่งสินะ" พูดประชดเรามากเลยอ่ะ คิดดูดิทุกคน เราทำคนเดียวนะตอนนั้นอ่ะ แต่มีนหาว่าเราไม่ทำ แถมไม่สนใจที่จะทำอีก เราเลยตอบกลับไปว่า "เค้ากำลังทำอยู่ แต่ยังไม่เสร็จ" คราวนี้ล่ะ มีนก็ใจเย็นลงบ้าง แล้วบอกว่า "เหลืออะไรล่ะ" แล้วเราจำไม่ได้ เลยบอกว่า "เหลืออีกเยอะอ่ะ นี่ขนาดเค้าทำจนไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วนะเนี้ย" มีนก็บอกว่า "โหยด้า เค้าก็ไม่ได้นอนเหมือนด้าอ่ะแหละ" ที่นี่เรา..ะเรียกว่าโมโหก็โมโหนะ เราเลยบอกว่า "แกไม่ได้นอนเพราะตัวแกเอง แกเล่นเว็บแคมเองนิ" ไอบ้ามีนก็หัวเราะ.. มันเทียบกันได้ไหมอ่ะ คนนอนดึกเพราะเล่นกับคนนอนดึกเพราะทำงาน  มันเทียบกันได้ไหม!!  ต่อไปโครงงานเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ เป็นงานเดี่ยวเฉพาะคนที่เรียนวิชาเพิ่มเติมนี้  เมย์เพียงปริ้นซ์งานให้ทุกคน ยกเว้นมีน เรา และจอย  พวกเรา 3 คนจึงต้องไปทำกันเอง ซึ่ง!!... หน้าปก  คำนำ เราต้องทำให้พวกนั้นเอง ซึ่งหมึกนั้น เราไม่มี  จะให้ซื้อหรอ เอาเงินไหนล่ะ เงินกินประจำสัปดาห์แม่เรายังหาแทบตายในการให้แต่ละสัปดาห์ ทั้งๆ ที่เราเป็นคนที่มีเงินมาโณงเรีนน้อยที่สุดแล้ว แต่คนอื่นกลับได้เพิ่มวันละเยอะๆ แต่เราได้เท่าไหนเท่านั้น ..นั่นไม่ใช่ปัญหาแต่เราได้ครั้งนึงกวาแม่จะให้ต้องหาแทบเหงื่อกระเด็น แต่กระเด็นไปเยอะแล้วล่ะ ก็เราจนนิ จะไปรวยเท่าคนอื่นๆ เขาไหม .. จะเอาเงินไหนซื้อหมึก เราก็เลยต้องแอบพี่ปริ้นซ์  ไม่ให้รู้ว่าเราใช้หมึกบ้านตัวเองเพราะหมึกมันหมดแล้ว นี่พูดจริงๆ ที่ปริ้นซ์ออกมาได้ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน  แต่ขอบอกว่าจางมากๆ  แล้วตอนนั้นไอมีนกับไอจอยบอกว่า ปริ้นซ์ๆ มาเหอะเดี๋ยวจ่ายตังให้ จนตอนนี้มันยังไม่จ่ายกันเลย แล้วในตอนนั้นปริ้นซ์ได้แค่หน้าปก มีการบอกว่า ด้า แล้วคำนำล่ะ  เราทำให้ไม่พอก็เตรียมจะว่าเราอีกแล้วหรอ  ทำไมเราทำอะไรเราก็ผิดไปหมดล่ะ หรือว่าเราไม่ดูดี หน้าตาท่าทางเหมือนทาส และนิสัยยอมคน ทุกคนถึงกดข่มเหงเราอย่างงี้อ่ะ  ... ต่อไปโครงงานวิทยาศาตร์ เพื่อนทุกคนคงเห็นเราทำอยู่คนเดียว เพื่อนจึงบอกว่า "ด้าไม่ต้องกลัวหรอกหน่า เดี๋นวเราทำช่วยไม่ให้ทำคนเดียวหรอก"  จนวันนี้เราทำคนเดียว เรานอนดึกจนตอนนี้เพราะเราทำโครงงานวิทย์เพื่อนกลุ่ม!!!!!! เราจึงมาระบายอารมณ์ต่อที่บล็อคนี่ไง อ่ะ เสร็จแล้ง แล้วทำไง ต้องเซฟใส่แผ่น CD แล้วไง ไม่มีใครเตรียมให้เลย เมื่อวันศุกร์เราถามแล้วนะว่ามีซีดีกันไหม คำตอบคือ ไม่ แล้วเดินไปเลย ไม่สนใจที่จะหาเลย  สรุป กูร์สต้องทำคนเดียวอีกแล้ว  โชคดีที่เรามีซีดีเหลืออยู่แผ่นนึง แต่ว่าเราอยากได้แผ่นคืนด้วย เดี๋ยวค่อยบอกอาจารย์เอาแล้วกันว่าขอแผ่นคืน  สรุป พวกมรึงได้คะแนนกัน แต่กูร์สเหนื่อยคนเดียว เหี้ยเอ๊ย!! กูร์สดูโง่หรือไงวะ สัต!  ..ต่อไปโครงงานวิชาภาษาไทย มันเป็นสิ่งที่เราเกริ่นไปตอนแรก  เราทำงานคนเดียวนะ ทั้งหมด 70+ แผ่นเราทำคนเดียว ทำนานแล้วด้วย แต่กลับไม่มีใครช่วยเลยสักนิด  เนื้อหาในโครงงานจะมีนิดหน่อยก็มี จุฬาลักษณ์ หรือเรียกๆ กัว่า จุ เนี้ยล่ะที่พอจะช่วยบ้าง  จนงานส่งวันศุกร์ที่ผ่านมา  ก่อนหน้านั้นเราขอให้มลช่วยให้เอาไปหาที่ปริ้นซ์ให้หน่อย มลก็ช่วยนะ ไม่รู้เต็มใจหรือเปล่า  ที่แรกคือเว  ผลออกมาคือปริ้นซ์ไม่ได้ แผ่นติดไวรัส  คนอื่น 2 คือ อิ๋ว ผลออกมาก็เหมือนกัน  แล้วตอนนั้นจุมาบอกว่า ทำไงดีล่ะด้า โครงงานยังไม่มีปริ้นซ์เลย หาที่ปริ้นซ์ไม่ได้แน่  เราเลยยิ้มแหยๆ ไปเท่านั้น เพระาไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน  สักพักดาวขอให้ไปช่วยงานคอมพ์  เราก็ไปช่วยอยู่นานเลยทีเดียว ระหว่างทำมลก็เดินเข้ามา ถามว่า "ด้า โรงงานเอาไงที่ปริ้นซ์ไม่มี อิ๋วปริ้นซ์ไม่ได้" เราเลยบอกว่า มลลองไปหาแถวๆ โรงเรียนดูดิ" แต่เราก็ยังไม่ละสายตาจากคอม  จนมลบอกว่า "ด้า สนใจงานหน่อยสิ" เราเลยอุทานออกมา "เอ้า" มลก็เลยบอกว่า "ตกก็ตกดิ ค่อยมาซ่อมปิดเทอม เค้าไม่ยุ่งแล้วนะงานนี้อ่ะ เค้าปล่อยแล้ว" ในตอนนั้นถึงแม้ว่าจะหันไปมองมลครั้งนึงแล้วกลับมาทำงานต่อ แต่ในใจของเราร้อนรุ้มไปหมดเลย เราโมโห เราโกรธ สรุปที่เราช่วยเพื่อนเนี้ย เราทำให้ไม่ดีพอหรอ มล แกจะคิดบ้งไหม ว่าสิ่งที่แกหาที่ปริ้นซ์อยู่น่ะ งานที่เขาทำนะ อดนอนมาหลายคืน โดนด่ามาหลายคำ ไม่ใช่งานที่ล่องหนมา โผล่มาเองแล้วให้แกปริ้นซ์ ทิ้งภาระให้แกเหนื่อยหาที่ปริ้นซ์ ไม่ใช่!!  เค้าดูจะสนใจงานมากที่สุดด้วยซ้ำ และทั้งๆ ที่เค้าเป็นน้องของใครหลายๆ คนแต่แต่ละคนก็บอกว่าเราเป็นพี่ เพราะเราเครียด เราหน้าแก่  ในตอนนั้นเราคิดเสมอว่า เอ๊อ กูร์สผิด กูร์สทำงานให้มรึง มรึงมาว่ากูร์ส ตกลงกูร์สควรช่วยมรึงไหม งานกลุ่มกูร์สเห็นกูร์สทำคนเดียว คิดบ้างไหม สนใจกูร์สบ้างไหมว่ากูร์สรู้สึกยังไง กูร์สเหนื่อยไหม ห๊า!!!!!!!!!!!!!  จนตอนนั้นเราก็เห็นเพื่อน เพื่อนที่เราไม่ค่อยจะได้คุยกัน นั่นคือ จุ ในตอนนั้นเรามองจุเป็นเพื่อนที่ดีของเราคนนึงเลยล่ะ จุเดินเข้ามาตอนที่เราทำงานให้ดาวเสร็จแล้ว รู้สึกจุจะลำบากใจเวลาคุยกับเราตอนั้นนะ เพราะเรากุมขมับฟุบหน้าลงกับที่รองพนักตรงระเบียง  จุบอกว่า "ด้า แล้วปริ้นซ์ที่ไหนดีล่ะ" เราก็บอกว่า "ไม่รู้" พร้อมกับส่ายหน้า จุเลยเสนอบอกว่า "เอางี้ เค้าเคยได้ยินว่าห้องคอมให้ปริ้นซ์ได้ แกลองไปดูดิ" เราทำตาโตเลยอ่ะ แล้วบอกจุว่า "จริงหรอ!" จุ บอก "อืม แต่ต้องเตรียมกระดาษไปอ่ะ" เรางี้ดีใจเลยอ่ะ เราบอกว่า "งั้นเดี๋ยวตอนเที่ยงไปปริ้นซ์" พอถึงตอนเที่ยงเราก็เดินไปที่ห้องพักครูของครูสอนคอมพิวเตอร์  หาอ.เกษราภรณ์ขอให้ช่วยปริ้นซ์ให้หน่อย อาจารย์บอกว่า ไม่ได้ ช่วยไม่ได้ อยากได้ทำเอง ที่คอมเครื่องนู้น หวังว่าคงทำเป็นนะ  เรางี้ยิ้มเลยอ่ะ บอกว่า ขอบคุณค่ะอาจารย์ แล้วเราก็วิ่งไปเอากระดาษมา  แล้วกุญแจห้องก็ล็อกอยู่เลยไปเอากุญแจที่เมย์ที่โรงอาหาร  ผลกาารตอบรับทีได้คือ ไม่มีใครถามว่า ทำไมไม่กินข้าวเที่ยงหรอ เลยสักคน เราเลยเดินไปเลย แล้วทำงาน ที่ห้องคอม แล้วปริ้นซ์ออกมา  เสร็จแล้วใน 70+แผ่นนี้มีแบบทดสอบ เราเลยต้องเดินแจกไปทั่วเพื่อให้ช่วยทำแบบทดสอบให้หน่อย  คนเดียวอีกแล้ว  ในตอนนั้นเดินผ่านมล มลไม่มองหน้าเราเลย ไม่รู้ซึมเพราะอะไร แล้วมองแต่โครงงาน แล้วถามว่า นี่โครงงานกลุ่มเราหรอด้า เราเลยพยักหน้า 1 ครั้งมลก็เลยหยิบไปดู ดูแบบไร้อารมณ์มากๆ เลย ไม่รู้สำนึกผิดที่ไม่ช่วยอะไรเลย หรือว่า คิดในใจว่า อืมเสร็จแล้วหรอ แบบนี้โดนด่าอีกแน่เลย ทำผิดไปเยอะ  แล้วก็คืนให้เรา ในตอนนั้นจุถามว่า "แล้วต้องหารตังค์คนละเท่าไหร่ล่ะ" เราเลยบอกว่า "ไม่รู้ดิ ค่าปริ้นซ์ก็ไม่เสีย ค่ากล้วยเค้าไม่เก็บก็ได้ จะมีก็แต่ค่าช็อคโกแลตไอมลที่ซื้อมาอ่ะ" จุเลยถามว่า "แล้วกลุ่มเรามีกี่คน" เราเลยบอกว่า "8-9 คนอ่ะ " จุเลยบอกว่า "งั้นชิวๆ" เราเลยยิ้มแล้วเดินไป  สักพักเพื่อนรวมกลุ่มกันคุยเรื่องอาจารย์อวยพร อย่างงู้งอย่างงี้  สักพักก็เงียบไปแล้วก็มาคุยเรื่องโครงงานกลุ่มเรา คราวนี้มลกลับเงียบไปเลย ไม่พูดอะไรด้วยเลย แต่ไอเจมันก็วางท่าเหมือนเดิม บอกว่า "เหรี่ยงจะให้ช่วยทำไรอีกบอกลยนะ กูไม่ได้ช่วยอะไรมึงเลย"  เราก็ยิ้ม ถือว่ายังอยากช่วย แล้วบ๋อมก็บอกว่า "เดี๋ยวโครงงานเราเป็นคนถือเอง ด้าก็ไม่บอกให้ช่วยอะไร ปริ้นซ์อ่ะปริ้นซ์บ้านเค้าก็ได้"  เราก็เลยยิ้มด้วยเหตุผลเดิม  อย่างน้อยก็มีคนเห็นว่าเค้ายังมีชีวิตอยู่บน นดร.17 นี้  และก็เสนอกันว่าอย่าพึ่งส่งโครงงานวันนี้จะดีกว่า ไหนๆ ก็ปล่อยมาหลายวันแล้ว ทำทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน...  รู้สึกตอนนี้น้ำตาเราจะแห้งแล้ว เขียนทีไรไหลทุกที  คิดไปคิดมาเราก็เป็นคนเชื่อเพื่อนมากๆ เลยนะ  อย่างเรื่องพี่แป๊ะยิ้ม  ถามเราว่าเรารักไหม เรารักพี่เขา แต่ด้วยเหตุที่เลิกไป ถ้าไม่ใช่เพราะพี่มาย พี่แป๊ะ ก็ด้วยเพื่อนนี่แหละ เพื่อนบอกเราทุกครั้งเลยว่า พี่กานนิสัยไม่ดีอย่างนู้น ไม่ดีอย่างนี้ เลิกไปได้ก็ดี แล้วก็ด่าสันดานเหี้ย ด่าทุกอย่างเลย  ซึ่งเรารับไม่ได้นะ แต่ให้ทำไง เดี๋ยวเพื่อนก็บอกว่ารักแฟนยิ่งกว่าเพื่อนหรอ เราเลย เลยตามเลย  แม้แต่มองหน้าเพื่อนก็เตือน จะเข้าไปยืนใกล้ๆ เพื่อนก็ดึงมา จะเข้าไปคุยก็ถูกเพื่อนว่า  ทุกอย่างอยากถามหน่อย เราทำไรผิด แค่เราอยากใกล้ชิดพี่แป๊ะ  อาจจะไม่ใช่เหตุผลแฟนแล้ว แต่เราก็ยังอยากอยู่ใกล้  แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เพื่อนขัดขวางหมดเลย เอ๊อ!! เรื่องนึง มีนเคยบอกว่า เป็นห่วงเพื่อนแล้วผิดหรอ ตอนที่เราไปบ้านพี่แป๊ะ มีนสงสัยจะกลัวว่าพี่แป๊ะจะทำอะไรเรา เลยด่าพี่แป๊ะใหญ่เลย  แล้วก็มางอนเราในตอนเช้า  เราสับสนอ่ะ แค่ไปบ้านพี่แป๊ะนะ ไปเล่นๆ ไม่ได้อะไรสักหน่อย แต่ก็ง้อมีนเพราะมีนมันห่วงเราถึงด่าพี่เขา  แต่พอมาฟังเรื่องราวที่มีนเล่าระหว่างมันกับพี่นัด เราถึงกับ งง เลย  ไอมีนกับพี่นนัดเจอกันทุกวัน  อยู่ด้วยกัน 2 ต่อ 2 บ่อยครั้ง จะจูบกันหลายครั้ง หรือไม่ก็จูบไปแล้วด้วย หอมแก้มไปแล้วหลายครั้ง กอดแล้วหลายครั้ง แต่ทำไมถึงไม่มองว่ามันเป็นสิ่งไม่ดีเลย ทั้งๆที่เราไปบ้านพี่แป๊ะคราวนั้น แค่โดนตัวกันยังถือว่าน้อยเลยด้วยซ้ำไป..  ต่อไปเรื่องพี่ของเรา  พี่เราถูกเพื่อนเราด่ามาเยอะ ยอมรับว่าเยอะเลย หาว่างกว่าบ้าว่าโรคจิต หลายครั้งเลย แล้วพวกแกไม่เห็นหัวเค้าหรือไงฟะ  นั่นมันพี่เขานะ แกด่าทำไม  ซึ่งตามเคยเราเป็นคนยอมคนเราก็เลยยิ้มไปเท่านั้น แต่ในใจมีใครนึกบ้างไหม ว่าเรารู้สึกยังไง  กล้าดียังไงมาด่าครอบครัวฉัน  ถ้าฉันไปด่าญาติพวกเธอ พวกเธอจะด่าฉันกลับไหม  คิดถึงหัวอกอกเขาอกเราหน่อยสิ  แกด่าทุกครั้งเค้านึกถึงครั้งอ่ะ  แกด่าทำไม แล้วถ้ารู้สึกเกลียดหรือไม่ชอบขี้หน้าจริงๆ รักษาน้ำใจกันหน่อยได้ไหม เหมือนที่ฉันทำอยู่ทุกวันนี้น่ะ  ทุกคนบอกว่าเราเป็นคนพูดตรง ใช่ เราพูดตรงบางเรื่องที่ดีดี เช่นแม่ถามว่ากับข้าววันนี้เค็มไหม เราก็จะตอบจริงๆ ว่า เค็ม หวาน เผ็ด จืด คม เปรี้ยว ฯลฯ  แล้วถ้าเพื่อนถามว่าทรงผมนี้สวยไหม เราก็จะตอบว่า สวย หรือไม่สวยไปเลย  ก็เพื่อนถาม เราไม่อยากหลอก แต่การที่ทุกคนมาด่าครอบครัวเค้า มาพูดแบบนี้มันใช่เรื่องไหม รักษาน้ำใจกันบ้างไหม ห๊ะ!!  เฝ้าคิดเสมอว่า เมื่อไหร่ฉันจะเรียยนจบ ฉันจะออกไปจากที่นี่  แต่พี่บอกข่าวร้ายสำหรับฉันว่า ดูท่าทางวัดสิงห์คนจะเต็มหมดทุกสายแล้วยกเว้น คณิต-ศิลป์ พี่ก็เลยบอกว่าให้ลองนึกโรงเรียนมาเพิ่มอีก  พ่อแม่อยากให้เราย้ายโรงเรียนเพราะโรงเรียนนั้นมันไกล มันเปลี่ยว แล้ว ม.ปลายกิจกรรมมันเยอะ จะเป็นอันตราย ส้วนพี่เราอยากให้ย้ายเพราะโรงเรียนมันให้เกรดง่าย สอนไม่ครบหลักสูตร ทำให้เราความรู้อ่อน  แล้วแต่ก่อนเราไม่อยากย้าย แต่ตอนนี้เราอยากย้ายแล้วอ่ะ อย่างแรกคือเพื่อน  เราไม่อยากเป็นทาสใครอีกแล้ว  ถ้าเราย้ายมาวัดสิงห์ก็ดีกว่าเดิมหน่อย ตรงที่ว่าพอมีงานกลุ่มก็จะแย่งกันทำ ไม่ใช่เกี่ยง เพราะแต่ละคนอยากได้คะแนนดีดี แล้วประมาณว่าไม่ไว้ใจฝีมือเพื่อน เลยต้องทำเองให้ดูดีที่สุด   อืม! เราจะได้แบ่งเบาภาะหน่อย  อยากที่ 2 คือ ผอ.เปลี่ยนหลักสูตรที่จะให้สายการเรียนเป็นวิชาเพิ่มเติมซะงั้น  ในความคิดนะ ถ้าเรียนแบบนั้นมันก็อ่อนวิชาสิ  เราเลยอยากย้ายไปใช้หลักสูตรที่รัฐบาลตั้งให้อยู่แล้วดีกว่า.. ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้คงรับรู้ความรู้สึกของเราไปครึ่งนึงของความรู้สึกที่มีอยู่ เรายอมรับเลยว่าเราเป็นคนเครียดมากก~ .. เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ เป็นวันมาฆะบูชา  เป็นวันหยุดที่พี่เราไปเรียนฟิสิกส์เต็มวัน เพราะอาจารย์เรียกห้องพี่ให้ไป เพื่อนเราก็เลยมาบ้านเรา  แล้วทำบ้านเราเละอีกแล้ว  คราวนี้เละกว่าครั้งที่แล้วอีก พี่กลับมาโกรธมาก เพราะเราเก็บกวาดได้ไม่เพียงพอ มีเศษลูกอมอยู่บางจุดตามที่ที่เรามองไม่เห็น ยกตัวอย่างเศษลูกอมที่อยู่ทั้งหมด โต๊ะคอม  โต๊ะทำงานพี่  โต๊ะวางของของเรา ตามพื้น ตามใต้โต๊ะ ตามที่รีดผ้า  ด้านนอกระเบียงยังมี ตามโต๊ะเครื่องแป้ง ฯลฯ ไม่สามารถบอกได้หมด  คิดดูนะ ครั้งนี้เก็บตังค์ค่าอาหารมากกว่าครั้งที่แล้วแต่ได้น้อยกว่าคั้งที่แล้ว เหตุเพราะอะไรน่ะหรอ  ค่ารถ! พอเค้าไม่ไปด้วยพวกมันก็เลยนั่งรถ เสียค่ารถไป-กลับ 60 บาท มันสมควรไหม พวกนี้ใช้เงินฟุ่มเฟือยมากๆ  แล้วไอมีนกับไอมลกับลูกอมที่เหลือประมาณ 40+ หมดถุง พี่กลับบ้านมาไม่ได้กิน วีนแตก!! แล้วก็เค้กโรล จะแบ่งส้วนกัน ซึ่งฝั่งของเรากินไปแล้วครึ่งนึง เหลืออีกครึ่งนึงเก็บไว้ให้พี่ แล้วพี่ก็บอกว่า เดี๋ยวค่อยกิน จนคราวนี้พี่กลับบ้านมา ยอมรับว่าพี่เหนื่อยมาก ฟิสิกส์ทั้งวันนิเนอะ พี่ก็กะจะกลับมากินเคก แต่ว่า.. เหลือน้อยกว่าครึ่ง เหตุเพราะไอมีนกิน  แล้วคิดดูนะ ตอนแรกเราจัดวางอย่างดี กล่องไม่มีรอยบุบเลยสักนิด ยางก็มัดไว้อยู่ตรงกลาง แต่เมื่อตอนเที่ยงเราไปเปิดตู้เย็นดู กลับกลายเป็นว่ากล้องพลาสติดบุบ  ยางก็มาอยู่ตรงติ่งๆ ปลายๆ เราเลยหยิบไปถามว่า "ใครกิน!!"  มีไอมีนยิ้มๆ คนเดียวเราเลยบอกว่า "มีน แกกินหรอ นั่นมันของพี่เค้านะ" มีนก็บอกว่า "มีนไม่ได้กิน" แล้วก็ทำท่างอน แล้วเราก็นึกไว้ในใจว่า เราจับมือใครดมไม่ได้อยู่แล้ว เลยกลับไป  ในวันนั้นลูกอมก็หมด  ทาโร่ปลาเส้นก็หมด  เค้กโรลถูกกิน  อุปกรณ์ทำครัวก็เกือบหมดหลายอัน พวกนั้นหยิบใส่ของไม่เกรงใจเลย  จริงๆ ที่ตู้กับข้าวมีขนมเข่งอยู่ ไอมีนมันจะกินแล้ว แต่มันถามเราก่อนว่า "ด้า ขนมเข่งกินได้ไหม" เราบอกว่า "กินได้ แต่มันค้างนานแล้ว 2 เดือน" เท่านั้นแหละ ไอมีนมันก็ไม่กินพร้อมกับบอกว่า "ทำไมแกไม่ทิ้ง!!"  เค้าผิดหรือไงล่ะ  สักพักไอมีนมันก็เปิดตู้เย็นอีกครั้ง แล้วก็กินหน่อไม้ พร้อมกับมาว่าเรา "ไอด้า  ทำไมแกไม่บอกว่านี่มันเป็นหน่อไม้ มีนก็นึกว่าเป็นมะม่วงดอง" ทุกคนขำหมด เราก็ขำนะ แต่แกล้งขำ ดูมัน กูร์สผิดหรอ ที่มรึงมากินของกูร์สแล้วมรึงไม่พอใจ  แล้วย้อนกลับไปตอนที่เพื่อนๆ ทำกับข้าวเสร็จแล้วแล้วไม่มีข้าวเมื่อเปิดหม้อหุงข้าว  ก็เลยถามเรา "ด้า แกไม่มีข้าวหรอ"  เราก็เลยบอกว่า "มันไม่มีอยู่แล้วทุกวันอ่ะ" เพื่อนก็เลยถามว่า "แล้วเวลาแกกินข้าวแกกินไหน" เราก็ชี้ไปที่กระสอบข้าวแล้วบอกว่า "หุงเอาเอง"  เพื่อก็เลยบอกว่า "แล้วทำไมไม่บอกว่าไม่มีข้าว"  เราเลยบอกว่า "เอ้า" เราพูดแค่นี้จริงๆ แต่ในใจเราพูดมากมาย  ผิดหรอ ที่เจ้าของบ้านไม่ได้หุงข้าวเตรียมรับความต้องการของทุกคน  เราไม่รู้นะ ไม่มีใครบอกเราเลย แม้แต่ถามว่ามีข้าวไหมยังไม่มีใครถามเลยด้วยซ้ำ  เราเลยถามว่า "เค้าผิดหรอ" พวกมันตอบเป็นเสียวเดยวกันเลยว่า "ผิด เพราะแกไม่บอก แล้วทีนี้จะทำยังไงเนี้ย" เออ สรุปเราผิด  แมร่งคิดๆ ดูกูร์สผิดไรวะ แต่ตอบไปว่า "หุงดิ" โดนสวนเลยเราว่า "แล้วมันจะทันกินไหมด้า กับข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก" เออ เสนอให้ก็ผิดเว้ยเฮ้ย  สรุปคือพวกนั้นลงไปซื้อข้าวข้างล่างมากินกัน  แล้วไอมลก็ดันไปลองปากกาพี่เรา  พอกลับมาพี่เห็นกระดาษ เลยบอกว่า นี่ถึงขนาดรื้อปากกาดินสอมาเขียนเลยหรอเนี้ย  แล้วมันไม่ใช่ดินสอธรรมดาด้วยสิ มันเป็นไส้ที่หายาก แล้วทั้งบ้านเรามีไส้แท่งนั้นแท่งเดียว แล้วนอกจากเขียนแล้ว ไอมลก็ทำหักอีกด้วย พี่กลับมาด่าเราเละเลย  และครั้งนี้พี่ก็บอกว่า "ห้ามเพื่อนมาบ้านอีกเป็นอันขาด" ตอนแรกก็นึกว่า ทำไมเผด็จการงี้นิ  หลังๆ มานึกอีกที ต้องตอบใจตัวเองว่า ดีแล้วล่ะ บ้านจะได้ไม่เละอีก คนเหนื่อยก็คือเรา เราเก็บเองนิ  ดีแล้วล่ะ ดีที่สุดแล้ว หวังว่าเพื่อนไม่มาบ้านเราก็คงไปบ้านคนอื่น ลองมาคิดคำของพี่ที่บอกว่า 'พี่ไปบ้านใครพี่ไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ' อืม ก็จริง เราไปบ้านใครเราไม่เคยทำแบบนี้เลย ไม่เคยรื้อของ ขนาดเดินไปห้องน้ำบางครั้งยังไม่กล้าเลย กลัวจะทำให้คนอื่นคิดว่าเป็นโจร กลัวทำให้ห้องน้ำเลอะ หรือกลัวทุกอย่างๆ บางครั้งก็อั้นไว้แล้วมาปล่อยที่บ้านเอาเอง...  ตอนนี้เราไม่รู้เลยว่าเราจะเรียนต่อไหนดี  โรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ ก็เต็มเหลือแค่สายเดียว  โรงเรียนวัดราชโอรส  ก็วิทย์-คณิตรับแค่ 10 คน  โรงเรียนศึกษานารีวิทยา ก็เต็มแล้ว  เฮ้อ! แต่ถึงยังไงเราก็ไม่กลับไป โรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคม รัชมังคลาภิเษก อีก ด้วยเหตุผลหลายๆ เรื่อง  ฉันจะไปเรียนไหนดี  ฉันไม่อยากเรียน ปวช.นะ  อนาคตฉันดับแน่ถ้าเรียนนั่น  ไม่ใช่ไม่ดี แต่เราอยากเรียนสายสามัญ  มันมีทางเลือกกว่า!  บางครั้งพี่ดูตามเว็บแล้วก็บอกว่า มีทุนเรียนต่อญี่ปุ่นสนใจไหม  แต่จะให้เราเรียนตั้ง 3 ปีเราขอบายอ่ะ ก่อนเรียนเราคงฝึกภาษากันให้วุ่นไปหมด  ... เมื่อวันนั้นที่พี่แป๊ะและทุกคนจะไปรด.เรางงมาก เราไม่ได้ยินข่าวจากไหนเลย ไม่มีใรบอกเราเลย  พอไปปุ๊บเราก็รอร้อรอวันที่พวกเขานั้นจะกลับมา  บอกตามตรงเราคิดถึงพี่แป๊ะยิ้มมาก ไม่รู้ทำไม คิดถึงจริงๆ คิดถึงสุดๆ คิดถึงโคตรๆ เลย กอดตุ๊กตาหมีที่พี่เขาซื้อหใทุกวันเลย จนวันนั้นที่พี่เขามา  เราไม่อยากไปกวนเขามาก เพราะพี่เขาคงเหนื่อย เราเลยแค่ทักไปเล็กๆ น้อยๆ แล้วบอกให้พี่เขาไปพักเถอะ  รู้สึกพี่เขาจะเหนื่อยจริงๆ เพราะดูท่าทางพี่เขาจะไม่รังเกียจที่คุยกับเราเลย  แค่นี้ก็ดีใจแล้ววว..  ... และแล้ววันนี้ก็ไม่ได้นอนจนได้ กะว่าจะทำงานวิทย์เสร็จแล้วนอนซะหน่อย แต่มาระบานอารมณ์ซะเยอะเชียว  ตอบตามตรง  นี่อัพ 4 ชั่วโมงเลยนะจะบอกให้ ...งั้นขอตัวไปรีดผ้าก่อน  ตอนเช้าต้องไปรับเกียรติบัตรแล้วก็ให้พ่อไปประชุมผู้ปกครอง  เด็กหญิงดาริกา  ฝ่ายสิงห์ คนนี้ จะดีขึ้น อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะได้จบชั้น ม.3 แล้ว...  อ้อ แล้วพี่ทวงนิยายใหญ่เลย พี่บอกว่าจะจบแล้วไม่ใช่หรอ ทำไมยังไม่คืนอีกล่ะ  ถ้ากลับมาสภาพแย่นะ พี่โกรธจริงๆ ด้วย!!!!!!!!

     วันที่ 31 มกราคม 2551 จะเรียกๆ กันไปมันก็คล้ายๆ วันคลีนนิ่งเดย์นะ ก็แบบทั้งโรงเรียนทำความสะอาดห้องกันหมดเลย ห้องเราเว่อร์สุด ล้างห้องเอาน้ำลาดถูกันเลย ถุงเท้าถอดรองเท้าถอดลุยกันเต็มที่ กระจกก็เช็ด กระดานดำก็เช็ด โต๊ะก็ขัด แบบว่า กว่าห้องจะแห้งอ่ะ หลายชั่วโมง เลนเอาน้ำลาดซะอย่างงั้น ..,,.. วันตรุษจีนที่ 7 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ..555+ แบบว่าคนหยุดอย่างเยอะอ่ะ และวันนี้ก็เป็นวันครบรอบ 19 ปีโรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคม รัชมังคลาภิเษก กลุ่มของฉันที่ไม่ครบก็เลยมาช่วยงานที่โรงเรียน งานค่อนข้างเรียบง่าย เพราะดูเหมือนจะจัดอะไรไม่มาก เนื่องจากพระพี่นางเสียเขาไม่ให้มีงานฉลองใดใดทั้งนั้น โรงเรียนฉันเลยแค่ทำบุญ เลี้ยงแขก แล้วก็ให้ดูพวกฐานเศรษฐกิจพอเพียงเท่านั้น ในตอนเช้าฉันมารถพ่อแล้วพ่อบอกจะเข้ามาส่งให้เพราะดูท่าทางรถจะไม่มี ระหว่างทางเจอเมย์ (เพียงกมล) เลยให้เมย์นั่งไปด้วยกัน เมื่อถึงโรงเรียนฉัน แทน เมย์ หยก มลก็ไปนั่งฟังเทศน์ที่พระสวดเพื่อทำบุญตามประเพณีอยู่แล้ว นั่งฟังนานมากๆ เลยอ่ะ ระหว่างจะออกจากหอประชุมก็เจอน้องรวน เราก็ยิ้มให้น้องเขาน้องเขาก็ยิ้มให้เค้า ไม่รู้คู่เรากับ้องรวนเจอหน้ากันทีไรทำไมไม่พูดกัน แต่ยิ้มให้กันอย่างเดียว เดินออกมาเรื่อยๆ ก็เจอพลอยกับมีน ซึ่ง 2 คนนี้ไม่ยอมไปทำบุญด้วยกัน แต่ไปเล่นคอมฯที่ห้องคอมพิวเตอร์ เมื่อเข้าห้องอาจารย์สุวิทย์ คนก็มากันเยอะแล้วห้องเรา ประมาณ เกินครึ่งห้องมานิดนึง ดาวก็บ่นอย่างเดียวเลยว่า จะกลับแล้วนะ จะกลับแล้วนะ~ -0- คิดถึงบ้านขนาดนั้นเชียวหรือเจ๊ แล้วก็เกิดอาการเบื่อ เรากับส้มเลยเดินกันรอบโรงเรียนอีก ไม่อยากจะบอก เค้ากับส้มชอบเดินรอบๆ โรงเรียน เดินจนทั่วโดยไม่รู้สึกเหนื่อนเลย ก็แบบไม่รู้จะทำอะไรกันนิ สักพักเรากับดาว (ดาวนภา) ก็นั่งคิดเงินห้องทั้งหมดที่เก็บจากกระดาษ ในกระดาษตอนนั้นได้ 1908.- และหักไปจากค่าเบิกประมาณ 250.- แล้วก็จะเหลือ 1658.- แล้วบวกกับเงินของดาว(เก็จแก้ว) ที่มีประมาณไม่ 800.- ก็ 1000+.- รวมๆ แล้วมันต้องได้ 2000-2500-3000 แล้วนิ แต่อาจารย์อ้างไว้ว่า เงินอยู่ที่อาจารย์ 1130.- เท่านั้น -0- ปิดเทอมมีอันต้องประท้วงแน่ๆ แล้วระหว่างคิดเลขดาวก็บอกกับเราว่า วันนี้พี่แป๊ะมาโรงเรียนหรอ? เราเลยบอกว่า มาหรอ แล้วก็ไม่สนใจนั่งคิดเลขต่อ สักพักเราออกไปข้างนอกไปหามีน พี่อ้าย พี่เม สักพักมีนก็บอกว่า วันนี้พี่แป๊ะมานิ เราเลยบอกว่า หรอ อยู่ไหนอ่ะ แล้วไอมีนก็มองหน้าแล้วก็ไม่บอก สักพักเลยเข้าไปข้างในถามดาวอีกครั้ง ดาววันนี้พี่แปีะมาหรอ ? ดาวก็ตอบว่า แกไม่ต้องไปสนใจคนแบบนั้นเลยด้า - - - - เราอยากจะรู้นัก ทำไมเพื่อนๆ เราถึงจงเกลียดจงชังพี่แป๊ะเขาอย่างนั้นอ่ะ ด้วยเหตุผลที่ว่าพี่เขาทิ้งเค้าเนี้ยหรอ แล้วก็ด่าเค้าต่างๆ นาๆ เราดูก็รู้แล้วว่าพี่เค้าประชดเค้า พี่เขาแค่อยากให้เราตัดใจ ไอคำว่ารังเกียจเราก็ลองถามแล้วพี่เขาก็บอกว่าไม่นิ พี่เขาก็แค่อยากให้เราตัดใจ แต่ทุกคนกลับคิดว่าพี่แป๊ะทิ้งเราเพื่อไปหาตัวมือที่3 เพื่อนฉันคงรักฉันมาก คงจะแคร์ความรู้สึก คงจะไม่อยากให้ใครทำเราเจ็บ เลยเกลียดพี่เขา - - - - เพื่อความแน่ใจเรากับส้มเลยเดินรอบโรงเรียนอีกรอบ แล้วจริงด้วย เจอพี่แป๊ะกับพี่อุ่ยอยู่หน้าโรงเรียนเตรียมจะออกจากโรงเรียนอยู่แล้ว พี่เขาไม่มองกับเค้าเลย มีแต่พี่อุ่ยที่แซวขอเงินเราเล่น เฮ้อ! แล้วส้มก็ไปเขียนเฟรนชิพที่วังมัจฉาเราเลยเดินไปเล่นไป แล้วเจอน้องนุ่น น้องแคนแล้วอีกคนไม่รู้ชื่อไรกันแน่ เบ บี บี้ เดินมา เราเลยเอาขอเฟรนชิพที่ให้ไปเมื่อวานขอคืนก่อน แล้วจะเอามาให้วันหน้า แล้วเราก็เดินไปเรื่อยๆ (คนเดียว ย้ำ คนเดียว) เดินไปถึงโรงอาหาร หอบกันเลย แล้วเอาความหน้าด้านเดินเข้าไปหาโต๊ะที่พี่พีทกินข้าวอยู่ เฮ้อ! แล้วก็เอาเฟรนชิพไปให้เขียนบอกว่า "พี่พีทเขียนเสร็จให้เอาไปให้ยู้นะ แล้วยู้ก็จะเอาไปให้นิเอง" พี่เขาก็ งงๆ แต่ก็รับไว้ แล้วเราก็เดินกลับมาที่ห้องอาจารย์สุวิทย์ แล้วเห็นมีน หยก แทน เมย์ พี่อ้าย คุยกันอยู่ แล้วเราก็ได้มุกมาใหม่ "สวยงามมาก" 555+ แล้วมีนหยก ฯลฯก็ชวนไปคาร์ฟูร์เพชรเกษม แล้วแทนไม่ไป ส้มก็ไม่ไปเราเลยบอกว่าไม่ไปด้วย เหตุผลเพราะคนมันไม่ครบเลยไม่อยากไป แต่ดูมีนเค้าดิ คิดว่าเค้าไม่อยากไปกับเพื่อน ทีกับพี่แป๊ะล่ะอยากไปนักหนาอะไรประมาณนี้ทั้งๆ ที่ไม่ได้ไปเที่ยวกับพี่แป๊ะสักที สุดท้าย มติเป็นเอกฉันท์ ให้ไปบ้านเมย์ (เพียงกมล) เราเลยไปด้วย แล้วก็ไปดูซีดีกีฬาสีตอน ม.1 และเข้าค่ายตอนม.2 555+ ขำดีอ่ะมาดูรูปเก่าๆ แล้วระหว่างกลับไอแทนกับไอมีนก็เล่น "สวยงามมาก" ตลอดทางเลย 555 อย่างฮา ระหว่างทางเจอ The silver and the gold หรือที่เรียกว่าตัวเงินตัวทอง (ตัวเหี้ยนั่นเอง) เจอตัวบักควาย ใหญ่มากๆ รวมทั้งหัวยันหางยาวๆ ของมันนะ 1 วาเต็มๆ 1 ช่วงแขนอ่ะ ส่วนลำตัวมันอ้วนประมาณ 2 คืบหน่อยๆ โอ้วววว~ เหมือนที่ลงในข่าวเลย ตัวใหญ่มั่กมาก - - - - - ******* - - - - - เราได้อั่งเปาจากพี่โอม 9 บาท จากพ่อและแม่ 500 บาท 555+ มีคนบอกว่า ได้ทีขึ้นหิ้งเลยสิ อ่ะ เกือบทำแล้วล่ะคร้าฟฟฟ ^^  เอลล่ากับอู๋จุนน่ารักมากค่ะ ^0^ - - - มีโรงเรียนมาแนะนำที่โรงเรียนเยอะมากเลย แต่ยังไงฉันก็ตั้งมั่นแล้วล่ะ ถึงแม้จะทำให้อ่อนไหวบ้าง ~_~