| TOOKTA's profileK A L I K A P O OBlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
December 24 BLOG~ME No.33 มันเป็นอะไรกันนักหนาอ่ะ ..วันโลกาวินาศหรอ ทำไมชีวิตฉันต้องเป็นแบบนี้อ่ะ ของวันอื่นเราไม่สนใจ เพราะอย่างที่เคยบอกกันหลายครั้งแล้วว่า ลืม วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ 23 เป็นวันเลือกตั้ง วันที่มีคนไปใช้สิทธิ์กัน สำหรับวันนี้ เราเล่นคอมอยู่บ้าน ตื่นมาตอน 7.30 เพื่อดูการ์ตูน แต่ก็มีรายการขั้นตลอดเลย เลยดูไม่หนุกเท่าที่ควร ดูจบก็กินข้าว แล้วก็มาเล่นคอม แล้วเป็นจังหวะดีมากเลย ที่โทรศัพท์พี่ดัง พี่ก็เลยคุยโทรศัพท์ เราเลยคุย m กะพี่แป๊ะเป็นเวลานาน แล้วเราก็คุยกันดีด้วยวันนี้ หัวเราะเหมือนคนบ้าอ่ะ ยิ้มเหมือนคนได้รางวัลเหรียญทอง จนแม่กลับมา เราก็ไปซักถุงเทา แล้วแม่ให้ไปดูรองเท้าที่ซื้อมาให้ อยากบอกว่าตอนนี้สงสารแม่มากเลยอ่ะ ในความคิดของเรานะ เถ้าเราเป็นแม่เราคงเสียใจ เพราะเราซื้อมาให้ลูกใส่ ให้ลูกดีใจเหมือนเด็กยากไร้ได้ขนม 1 ห่อ แต่พี่กลับบอกแม่ไปว่า "หนูไม่เอาอ่ะแม่ หนูไม่ชอบอ่ะ สีมันปี๊ด" สงสารแม่อ่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่คิดแบบเราหรือเปล่า คิดเหมือนเราไหมที่ซื้อมาเพื่ออยากให้ลูกดีใจ แต่เราสงสารแม่อ่ะ พอเราไปซักถุงเท้าต่อ แม่ก็มาเรียกทั้งเราทั้งพี่ให้ไปช่วยแม่ ไอเราก็วักอยู่ก็เลยซักไปและจะซักให้เสร็จคู่นึงก่อน แต่พอแม่มาเรียกเรื่อยๆก็ไม่มีคนไป (พี่นั่งเล่น m อยู่) แม่จึงตะคอกใส่พวกเราเลย และคนปวดขาอย่างเราก็ได้เด็ดผัก 2 ชนิด แล้วก็ไปซื้อกระเทียมข้างล่าง อยากขะบอกเหลือเกินว่าทำไมกันนะ พี่ไม่ปวดขาแม้แต่นี๊ดเดียวกลับไม่ได้ไปอวดโฉมให้สายลมพัดโดนตัวมั่งเลย กลับเป็นเราทู๊กที เราปวดขามากอ่ะ แบบว่านั่งไม่ค่อยได้ ลุกไม่ค่อยได้ โดนขาไม่ค่อยได้ แล้วเราต้องไปลงบันไดรวม 20-30 กว่าขั้น ไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งเดียว แต่เราโดนมาเยอะแล้วอ่ะตั้งแต่ปวดขาเนี้ย (ซึ่งไม่ปวดขาก็ไป) เราไม่เคยจะเห็นพี่ลงไปนิดเดียวเลย ทั้งๆ ที่เราปวดขาอยู่ แล้วพี่ก็ล้างจานช่วยพ่อเสร็จแล้วไปเล่นคอมต่อ แต่ไม่มีใครจะเรียกใช้พี่เลย ซึ่งเราปวดขาใช่ไหม (ย้ำให้รู้) แล้วเราก็ไม่ได้ว่างไปเล่นคอม เราเด็ดผักกระเพราอยู่ พอเด็ดเสร็จแม่ก็บอกให้ไปเปลี่ยนเสื้อแล้วลงไปซื้อกระเทียมให้แม่ (เรากับพี่ไม่ได้อาบน้ำเช้าทั้งคู่) แต่ทำไมมันต้องเป็นเราอ่ะ เรากลายเป็นทาสย่อมๆ ของบ้านนี้แล้วหรอ //ผลสรุปคือ บอกพ่อกับแม่ว่าไม่กลับต่างจังหวัดยังไง พ่อแม่พี่ก็ยัดเราให้ไปให้ได้อยู่ดี หมดปัญญาแล้วอ่ะ //พอมาช่วงเย็น จากที่ตอนเช้าเราคุยดีดีกับพี่กาน ทำไมตอนช่วงเย็นเราถึงตัดเยื้อใยกันงี้อ่ะเราพยายามง้อด้วยวิธีต่างๆ สารพัดแล้วนะ แต่พี่แป๊ะเขาก็บอกว่า หายโกรธแล้ว แต่ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอ่ะไม่ได้ ทำไมอ่ะ เราร้องไห้มาแล้ว 2 รอบแล้วอ่ะ เราอ่อนแอมากเกินไปหรือนี่ เราอยู่ดึกๆ เพื่อที่จะได้คุยกับพี่แป๊ะ เราฝืนที่จะนอน ง่วงยังไงเราก็ฝืนที่จะได้คุยกับพี่แป๊ะ แล้วไหงทำไมพี่เขาถึงเย็นชาขนาดนี้อ่ะ ตอนนี้เราเพลียมากๆ เลย เราจะเป็นลมอยู่แล้วด้วย ปวดหัวสมองมึนหมดแล้ว แต่พี่กานยังไม่หายจากการเป็นอย่างงี้เลย นัดที่นัดไว้ว่าจะไปสำเพ็งพี่เขาก็บอกยกเลิก ฉันไม่ชอบเลยอ่ะ แบบนี้ การอยู่ชีวิตรอดของฉันได้คือมีคนที่รักเรา ทั้งพ่อแม่พี่ ญาติต่างๆ เพื่อนและพี่แป๊ะ แต่ไหงกลับกลายมาถูกเป็นงี้อ่ะ มีคนบอกว่าเราชอบคิดมาก อยากจะบอกเหลือเกินว่าพี่แป๊ะคิดมากกว่าเราอีก ฮ่ะๆ ยิ้มทั้งน้ำตา เหมือนคนบ้าเลยอ่ะ ตอนนี้ ตี4 แล้ว อยากนอนแล้ว แต่พี่กาน ... T^T ใช่! อาจจะเป็นแบบว่าตื่นขึ้นมาอีกวันพี่กานกลับมาเป็นแบบเดิม แต่ถ้าไม่เป็นแบบนั้นล่ะ เราจะทำยังไง คำว่าขอโทษในวันนี้อาจจะฟุ่มเฟือย แต่มันออกมาจากใจเลยนะ แต่ทำไมรับไว้เหมือนแค่หน้าที่อ่ะ เราเป็นแฟนกันจริงหรอ ... //รวนซื้อของขวัญให้พี่แป๊ะแล้ว วันอังคารน้องเขาบอกจะให้พี่แป๊ะ . . .
ความรัก ..ทำไมชอบทำให้เสียน้ำตา ...!?! EDIT . . . .
25 ธันวาคม ..วันคริสต์มาส!! MERRY CHRISTMAS โย่วส์ๆ //แทบกรี๊ดเลย พี่แป๊ะกลับมาพูดกับเราได้อีกครั้งนึง คุยกันไม่พ้นเรื่องอะไรทะลึ่งๆ -0- จะบ้าตายเลยเรา December 21 BLOG~ME No.32 วันที่ 2 ของการเล่นเกม ..นั่นก็คือวันที่ 19ธันวาคม ที่ผ่านมา ไม่อยากบอกว่า เล่นเกมเลิกกะพี่แป๊ะวันนั้น ที่บอกจะ 1 สัปดาห์ แต่ทำให้เราได้คืนดียังไม่ครบกำหนด หรือเรียกว่าเร็วกว่าเดิมมากด้วยซ้ำ เพราะตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้คุย m กะพี่แป๊ะแล้ว แต่พี่เขากลับทักก่อนด้วย .... (จุดๆๆๆ) แล้วเราก็คุยกันไปเรื่อยๆ เลย เฮ้อ! อยากจะถามตัวเองว่าทำไมอ่อนแออย่างงี้นะ ทำไมเราร้องไห้บ่อยขนาดนี้นะ ทำไมเราอ่อนแออย่างงี้ ไอเด็กขี้แยเอ๊ย อ่านหนังสือมาแล้วไม่ใช่หรอ ว่าการร้องไห้บ่อยๆ ทำให้ผู้ชายเบื่อเราเร็วขึ้น ทำไมยังร้องไห้อีกนะ ไร้สาระจริงๆ เลยเรา -*- . . . . ... . ., แต่มันฝืนไม่ได้นิหน่า ,,มันต้องพาลร้องไห้ตลอดเลย ในวันที่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมกันแล้วนั้น พี่เขาก็มองเราบ่อยขึ้นนะ หรือว่าเรามองพี่เขาบ่อยเลยเห็นว่าพี่เขามองเราก็ไม่รู้สิ ตอนช่วงเย็นที่โรงเรียนเราให้ซ้อมแสตนนั้น พี่แป๊ะก็อยู่สีแดง สีที่แสตนอยู่ติดกับสีฟ้า อย่างสีเรา พี่เขาก็มองมาเรื่อยๆ แล้วตอนนั้นพี่เขากินขนมอยู่ ก็เลยยื่นมาให้นิดๆ เป็นเชิงว่า กินไม๊? เราก็ทำท่าเชิด พี่เขาก็อย่างงั้นอ่ะ เรื่อยๆ -*- แล้วก็หายไปโรงอาหารกับพี่อุ่ย ...อยู่นานนนนน!!~ จนกลับมาดูหลีดสีแดงที่ซ้อมอยู่ใกล้ๆ กัน แล้วก็หายไปในโรงอาหารกันอีกครั้ง คราวนี้นานมาก สเต็ปมือเราผิดๆ ถูกๆ บ้างเพราะหาพี่แป๊ะไม่เจอ เวลาผ่านไปจนซ้อมแสตนเสร็จ ไอเราก็นึกว่าพี่อาจจะดูกีฬาอยู่ เพราะพี่เขาชอบไปนั่งดูวอลเล่ย์บอล ไม่ก็บาส ที่ไหนได้ พอไปถึงปุ๊บ ไม่มีเงาพี่แป๊ะอยู่เลย เราก็ปลงแล้ว ไม่อยากหาแล้ว พี่เขาคงไม่อยากเจอเราอ่ะ ถึงหนีไปแบบนั้น พอรถมารอ เรากับเพื่อนๆ ก็เตรียมกระเป๋าเตรียมตัวเดินไปขึ้นรถ ทันใดนั้นเอง พี่แป๊ะก็เดินมากับพี่อุ่ยทางโรงอาหาร ตรงมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ แล้วเลี้ยวไป (พี่เขาคงไม่อยากเห็นหน้าเราจริงๆ อ่ะแหละ) พอขึ้นรถไปปุ๊บก็เห็นพี่เขานั่งกินลูกชิ้น ไส้กรอกดูวอลเล่ย์อย่างสบายอารมณ์ - -" (พี่เขาคงไม่อยากเห็นหน้าเราจริงๆ T^T ) //จบไปอีกวันเพราะไม่รู้จะเล่าอะไรแล้ว อย่างที่บอกคือ "ลืม" หมดทุกอย่างเลย วันนี้เป็นวันที่ 20 ตอนเช้าเกือบลืมหยิบถุงสีเหลือง ถุงโครงงานวิชางานบ้านอ่ะ แต่พอลงจากรถปุ๊บ อยากร้องไห้ ลืมไว้ในรถพ่ออ!! พลอยว่าใหญ่เลยอ่ะ แล้วก็เลยโทรหาพ่อ พ่อเลยบอกว่าเดี๋ยวมาให้ที่โรงเรียน อ๊อ! ลืมเล่าไปอย่างหนึ่ง เมื่อตอนเรียนวิชาภาษาไทย แล้วอาจารย์ยังไม่มา พวกผู้ชายก็เล่นบอลกันอยู่ จนทำให้พวกผู้หยิงคนอื่นๆ ไม่สามารถไปนั่งรอเรียนได้ (จะพูดก็พูดเหอะ มันเป็นข้ออ้างอย่างหนึ่ง) จนอาจารย์มา เป็นประเภทที่แบบว่า "ห้องอื่นจะใจดี ห้องนี้คือห้องตัวเองใจร้ายไว้ก่อน" พอถึงคาบของห้องอื่นล่ะน้า ยิ้มแย้มแจ่มใจ ทีกับ 3/1 ห้องตัวเองแท้ๆ ไม่รักลูกศิษย์เลย พออาจารย์มาเห็นพวกเราไม่รอ อาจารย์ก็บอกให้แทงปลาไหลกันคนละ 100 รอบ แต่ไหงไปๆ มาๆ ได้รวมทั้งหมด 195 รอบล่ะ ป๊าด!! นี่มัน 200 แล้วนะจ้ะเจ๊จ๋า พอถึงคนทำแทงปลาไหลเสร็จ ทุกคนก็ทรุดเลย ไม่ใช่อยากนั่งหรอกนะ แต่มันไม่ไหวอ่ะค่ะ เข้าใจป๊ะ แบบว่า "หนึ่งร้อยยยยยยย" ปุ๊บ ทุกคนทรุดไปนั่งพับเพียบเหมือนกันทุกคนเลย แต่ละคนขาอ่อนไปหมดเลยอ่ะค่ะทุกท่าน จะขึ้นบันไดหรือที่สูง หรือจะลงก็ไม่เว้น ขางี้อ่อน แทบทำอะไรไม่ได้เลย แล้วระหว่างทำแทงปลาไหลพี่แป๊ะเดินผ่านนะ แต่ไม่มองเราเลย สงสัยอนาถหรือไม่ก็ ไม่อยากเจอเรา TOT ตอนไปซื้อข้าว พี่แป๊ะบอกว่า "ตัวเองซื้อน้ำให้หน่อยดิ" เราก็บอกว่า "ไม่มีตังค์ จบ!" แล้วก็เดินไป กินข้าวไป เรื่อยๆ พี่แป๊ะก็เดินมาผ่านๆ ว่า "ไหนน้ำอ่า" เราเลยชี้ไปที่ร้านขายน้ำ พี่เขาเลยเดินผ่านไป แล้วพ่อก็โทรมาบอกว่าอยู่หน้าโรงเรียนแล้ว เราเลยเดินออกไปพร้อมกับที่พี่แป๊ะกะพี่อุ่ยเดินเข้ามาทางโต๊ะกลุ่มเรา แล้วพอเราไปเอาของแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะปุ๊บ พี่แป๊ะกับพี่อุ่ยก็เดินไปจากตรงที่ที่ยืนอยู่ (หรือว่าพี่เขาไม่อยากเจอหน้าเราT^T ) //ช่วงเย็นมั่ง วันนี้กลับบ้านมาพี่แป๊ะยังไม่ออน m เราเลยแอบเล่นเมลพี่แป๊ะ ซึ่งมันเป็นอะไรที่เหมาะเจาะจนไม่น่าให้อภัยได้เลยในเมื่อรวนออนมา แล้วคนแรกที่รวนทักก็คือใครไม่พ้นนอกจากพี่แป๊ะ ซึ่งตอนนี้ฉันกำลังทำหน้าพี่ เฟค การเป็น แป๊ะ2 ^^ โห๊ะๆๆ เริ่มเปิดฉากมาเลยอ่ะ คุยอย่างเยอะอ่ะ หนิดหนมสุดๆ ไอเราก็เล่นซะตีบทแตกเลย มีการงอนเล็กๆ ด้วยเว้ย บอกว่า "ถ้าพี่กานบอกว่าจะทักแล้วไม่ทักก็ไม่ต้องบอกก็ได้นะ" แหวะ!! ขนาดกิ๊กพี่เขายังอยู่ในช่วงคิดเลย ไม่ได้ว่าหน้าตาน้องรวนไม่สวยนะ แต่อย่าrad ให้มากนัก ไม่ได้ด่า แต่มันเป็นความจริงที่เลี่ยงไม่ได้ เอ๊ะ! เราหึงหรอ ??????? เราเลยลองใช้เมลเราคุยกะอีน้องรวน น้องเขาก็ถามคำตอบคำนะเว้ย ยี๋~ ไอพวงหลงผู้ชายยย พอพี่แป๊ะออนมาอีกทีในขณะที่เราปิด m ไปนานแล้ว พี่แป๊ะเขาก็คุยกะเราไปเรื่อยๆ จนอยู่ดีดีพี่เขาก็มาบอกเราว่า "ตุ๊กตา" เราบอก "หืม ?" พี่เขาบอก "กานมีไรจะบอก" เราบอกว่า "..." พี่เขาบอกว่า "กานแลกของขวัญกับมาย" ทันทีที่คอมพิวเตอร์ติดอินเทอร์เน็ตแสนสะดวกรวดเร็วส่งข้อมูลที่อีกฝ่ายส่งมาทันใดนั้นเอง ฉันก็ส่งเสียงกรี๊ดของโปรแกรมอันทันสมัยเช่น Plus เป็นเสียงกรี๊ดไปให้ พี่เขาเลยอธิบายว่า "มายถามว่าชอบอะไร" "เลยบอกว่า ชอบสนูปปี้" "เดี๋ยวมายซื้อให้" แล้วก็เงียบไปเลยอ่ะคิดดู แต่ตอนแรกเราไม่ดูข้อความพวกนี้ไง เราลงไปทำการบ้าน ใจบอกว่าจะทำการบ้านนะ แต่มือมันสั่นไปหมดเลยอ่ะ เรากำมือแน่นจนมือเป็นรอยแดงจ้ำๆ เลยอ่ะ แล้วก็เกิดน้ำตาของความเสียใจ น้อยใจออกมา แต่ปล่อยไปนานไม่ได้ เราเลยรีบเช็ดเพราะพี่อยู่แถวนี้ด้วย ตอนก่อนจะนอนเราก็บอกว่า ไปแล้วนะ พี่เขาเลยบอกว่า ว๊า ไม่ได้คุยเลย มัวแต่งอนกันอยู่ พอเราถามว่างอนอะไร เพราะจากที่คิดดูวันนี้ยังไม่ได้งอนเลยนะ พี่เขาเลยเฉลยให้ฟังว่า เรื่องน้ำที่ไม่ซื้อให้ กำจริงเลย ไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยอ่ะ -*- //ในวันนั้นเราดูมาโฮระบะเพิ่มอีกเยอะเลย สนุกมากๆๆๆๆๆๆ //วันนี้วันที่ 21 ธันวาคม 2550 พี่แป๊ะไม่มาโรงเรียน มันเป็นวันที่ไร้ความหมายกับเราไปเลย ในตอนแรกเราก็นึกว่า แค่ไม่เจอกันหน่า แค่ผลัดหลงกัน ไม่เห็นกัน แต่พอเรียนคอมพิวเตอร์ปุ๊บ จากที่พยายามออนตั้งนาน จนติดก็เห็นพี่แป๊ะออนอยู่ เลยวีนแตก พี่เขาก็เลยบอกว่า เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กี๊ซซซ ทำไมเป็นแบบนี้เนี้ย เราก็เลยจิตตก อยากฆ่าคนทันทีทันใด //ตอนซ้อมแสตนวันนี้เสียงของสีฟ้า ดังมากมาย ดังมากๆ อ่ะ เพราะพี่ตุ๊ดคนนึงที่ซ้อมหลีดให้กับพวกเชียร์หลีดเดอร์มาคุม สุดๆ เลย และแล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันที่เราได้อยู่บนแสตนสีฟ้า คนเดียวใน 3/1 -*- ระหว่างร้องเชียร์อยู่บนแสตนนั้น แต่ละสีก็เอาหลีดออกมาซ้อมด้วย ทำให้เราได้เห็นอีน้องรวนซ้อม อี๋!! ตอนแรกที่เห็นซ้อมผ่านๆ ไอเราก็นึกว่าแข็งบางวัน แต่ดูไปดูมา จะซ้อมกี่ทีอีน้องรวนก็แข็งทื่อดื้อเลย ไม่มีชีวิตชีวาเลย พอให้แอ่นก็ไม่พริ้ว แต่เป็นคล้ายๆ ยกก้อนอะไรไม่รู้ออกจากตัวให้เยอะที่สุด ไรประมาณนี้ //เอ๊อ! ลืมบอกไปว่าวันนี้ให้ตังค์ค่าห้องกับค่าของชำร่วยกับอาจารย์สุวิทย์กับอาจารย์อวยพรแล้ว ของอาจารย์สุวิทย์ 500.- ของอาจารย์อวยพร 800.- โตรเยอะเลย เสียวหายจัด! หึหึ //เอ๊อ!! ดาวนภาอ่ะ กลับนครศรธรรมราช(มั้ง) ไม่ยอมบอกเราเลย ส้มต้องเป็นคนบอกเราเอง โทรมาก็ไม่โทรมานะ กลับไปตั้ง 2-3 วันแล้วอ่ะ พึ่งโทรมาวันนี้วันแรก แล้วเราก็ไม่ได้คุยอะไรกับดาวด้วย ไม่รู้จะคุยอะไร ..วันนี้ในคาบสังคม เรากับมีนคุยกันเรื่องพี่แป๊ะกับพี่อุ่ยกันอย่างเมามันในการนินทา ทั้งสิ่งที่ชื่นชอบและสิ่งที่เกลียดจนไม่น่าให้อภัย เลยไปถึงเรื่องที่เราแอบเล่นเมลพี่แป๊ะแล้วพี่เม แฟนเก่าพี่อุ่ยมาคุยกับเราแล้วนึกว่าเป็นพี่แป๊ะ ตอนกลับบ้านพลอยบังคับเราอีกแล้วอะ ..เดี๋ยวนี้พลอยเป็นอะไรไม่รู้อ่ะ ขอนินทาหน่อยนะ คงไม่ว่ากันอ่ะ เดี๋ยวนี้พลอยดูท่าทางจะคิดว่าตัวเองเป็นเหนืออ่ะ โทรศัพท์งี้พลอยต้องฟังอยู่ทุกวันอ่ะ และถ้าใครฟังก่อนก็จะตัดเวลาแล้วให้ตัวเองให้ฟังเหมือนคนเอาแต่ใจตัวเองอะ ตอนเดินไปรณรงค์เลือกตั้งก็ครั้งนึงแล้ว ไม่อยากไปก็ลากไปอยู่นั่นแหละ ลากแล้วทั้งว่าทั้งด่า ให้ไปให้ได้ คราวนี้คือเราไม่แน่ใจว่าจะไปทำโครงงานบ้านพลอยได้หรือเปล่า ตอนแรกพลอยก็พูดดีดีนะ หลังๆ พลอยบอกว่า "ไม่รู้อ่ะ ด้าต้องไป" อย่างงี้อ่ะ แล้วก็รู้ว่าเรามันเป็นคนไม่ค่อยสู้คน แต่เราคิดว่าเราไม่ไปหรอก เพราะพ่อแม่พี่ถ้าคราวนี้ไปอีกโดนด่ายับเลย //เรา งง อ่ะ รวนบอกว่าจะซื้อให้ แล้วพี่แป๊ะจะไปซื้อให้กลับทำไมอ่ะ ไม่จำเป็นอ่ะ อะไรอ่ะ - - วันนี้ตอนเย็นกลับบ้านมาเลยถามพี่แป๊ะว่า "วันนี้ไม่ไปโรงเรียน ไหนบอกว่าจะเดินมาคุยไง" พี่แป๊ะเลยบอกว่า "ขอโต๊ด" เราเลยบอกว่า "ขอดูบันทึกการสนทนาที่คุยกับมายหน่อยดิ" พี่เขาก็หัวเราะแล้วบอกว่า "ไม่ให้ดู งกอ่ะทำไมอ่ะ" เราเลยเล่นมุขมีนที่บอกว่า "เอ๊ออ คำว่าแฟนมันสั้นนิ มันดูกันที่อย่างงี้อ่ะแหละ ให้ดูแค่นี้ไม่ได้อ่ะ คำว่าแฟนมันมีแค่พยางค์เดียวนิ มันไม่มีความหมายอะไรเลย" พี่เขาเลยบอกว่า "ถึงมันสั้นแต่ก็มีความมาย" เราเลยบอกว่า "ถ้าคนพพูดพูดส่งเดช ความมายที่มันมีให้ก็ไร้เหมือนกันแหละ" พี่เขาเลยถามว่า "คิดว่ากานพูดส่งเดชหรอ" เราเลยบอกว่า "ไม่ได้คิด แต่การกระทำของพี่ . . . . ... .. . .. ..," พี่เขาเลยเงียบไปเลย เราเลยเขียนไปเรื่อยๆ ประมาณ 4-5 ประโยค ประโยคละ 1 นาทีว่า ส่งมาให้ไม่ได้หรอๆๆๆๆๆ ก็ยังเงียบ เราเลยลองเข้าเมลพี่แป๊ะดู ปรากฎว่าไม่มีการ Sign out ทันทีที่ออนเสร็จ ถ้าตัวอยู่ก็ต้องออก แต่นี่เงียบไป เราเลยบล็อคเมลมาย ซึ่งเดี๋ยวพี่กานก็เป็นคนเอาออกเองอ่ะแหละ แล้วปิดไป เราอยากถามหน่อยว่า "จะไม่ถามว่าเคยสนใจเราบ้างไหม ..แต่อยากรู้ว่าตอนนี้ยังสนใจกันอยู่หรือเปล่า" และอยากจะบอกประโยคนี้อีกว่า "เราไม่สำคัญแล้วหรอคะ ..!?!" December 18 BLOG~ME No.31Start GAME. เกมเริ่มขึ้นแล้ว มันเริ่มขึ้นแล้วจริงๆ เริ่มวันนี้ วันที่ 18 ธันวาคม 2550 ,,เมื่อวันที่ 17 ที่ผ่านมา เราได้คุยอะไรกับพี่แป๊ะก็ดีอ่ะ ไม่มีทะเลาะกัน จนในตอนที่เราใกล้จะออฟแล้ว - - พี่แป๊ะกะเค้า เกิดทะเลาะกันขึ้นมา ทำให้ข้อตกลงที่เราเคยคุยกันไว้เล่นๆ กลับมาใช้จริงในตอนนี้ เกมนี้มีชื่อว่า "เลิกกัน!" โดยการเลิกกันจริงๆ ไม่อิงนิยายเป็นอย่างใด เป็นเวลา 1 สัปดาห์ หรือพูดให้ยาวก็คือ 7 วันนั่นเอง ในตอนแรกอ่ะ เราจะแกล้งเขาเฉยๆ เพราะพี่เขาก็ทำให้เราอารมณ์เสียเหมือนกัน แต่เราไม่คิดอะไรมากไง ก็เลยใช้อาการงอนแกล้งกลับแป๊บๆ เดี๋ยวก็หาย พี่เขาเลยถามว่า เป็นไร เราเลยบอกว่า เป็นอะไร (เพราะตอนแรกเรากระแทกเสียงไง คราวนี้เลยจะบอกแล้วว่าแกล้ง) พี่เขาเลยบอกว่า เป็นอะไรเปล่า เราเลยถามกลับว่า พี่อ่ะเป็นอะไรหรือเปล่า พี่เขาก็บอกว่า เปล่า แล้วเราดูในชื่อ m ส่วนตัวพี่เขาเขียนว่า "เบื่อผู้หญิง" ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 20+ แล้วที่พี่เขาเปลี่ยนอย่างงี้ เราเลยถามว่า "เบื่อผู้หญิงอีกแล้วหรอ" พี่เขาเลยบอกว่า "ทีนี้รวมถึงแกด้วย" เราเลยบอกว่า "แค่แกล้งเล่นเฉยๆ อ่ะ" "เบื่อจริงอ่ะ" "งั้นบาย" แล้วพี่เขาก็เงียบไป แล้วเขียนกลับมาว่า "นึกไปนึกมาอยากเล่นอ่ะ" "เลิกกัน 1 อาทิตย์" เราเลยบอกว่า "เล่นอะไร" พี่เค้าเลยบอกว่า "กานเล่นนะ" เราเลยไม่รู้จะตอบอะไร เลยตอบไปว่า "เล่น!" "เล่นก็เล่น" "เล่นนิ" "เล่นไม่เห็นเป็นไรเลย" "เล่นแค่เนี้ย" "เล่น~" พี่เขาเลยบอกว่า "1 อาทิตย์นะ" "กานถือว่าแกตกลงแล้วนะ" "ok นะ" "เงียบ" เราไม่พูดอะไรเพราะพี่ใช้คอมอยู่ พอพี่ใช้คอมเสร็จเราเลยตอบพี่แป๊ะไปว่า "บาย" พี่เขาเลยตอบกลับมาว่า "เชิญ" "เริ่มเล่นพรุ่งนี้เลยนะ" แล้วเราก็ออฟไป ตอนแรกนึกว่าจะเล่นๆ แล้วก็จบๆ ไปพอครบสัปดาห์ แต่พอมาดูจริงๆ แล้วมันเจ็บเหลือเกิน การที่เราเห็นหน้าเขาเลยไม่กล้าแม้จะทัก (ปกติก็ไม่ทักอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีมองหน้าบ้าง) คราวนี้ เจอหน้ากันก็ไม่มองหน้ากัน พอเดินใกล้จะถึงกันก็ต้องเดินห่างออกจากใกล้กัน (พี่แป๊ะเป็นคนทำ) เดินผ่านก็ทำเป็นไม่สนใจ แล้วก็มีการเอาน้ำไปให้ไอมีนกิน ซึ่งก็รู้ๆ อยู่ว่าปกติพี่เขาก็เล่นกับมีนอยู่แล้ว แคราวนี้ตรงกลางหน้าเราเลย ทำไมต้องหามุมด้วยอ่ะ ทำไมอ่ะ รู้สึกพี่จะชอบมากเลยกับการเลิกกับหนูนะเนี้ย . . .. . . กลัว~~ เรากลัว ถ้าพี่เขาบอกว่า "กานมีความสขุกับการได้เป็นอิสระ กับการได้เลิกกับตุ๊กตา กานขอเลิกกับตุ๊กตาจริงๆ เลยนะ" เราจะเป็นยังไง เราจะทำยังไง เราหลงพี่เขาหรอ ไม่ใช่อ่ะ เพียงแต่เราไม่อยากขาดเขาไป พี่แป๊ะเป็นคนทำให้เวลาเราเครียดๆ อารมณ์ดีขึ้นมาได้ เป็นคนแรกที่พูดคำว่า รัก กับเราทั้งๆ ที่เราก็ชอบมาหลายคนแล้ว แต่ไม่เคยได้รับคำนี้จากใครเลย (เว้นญาติ) พี่แป๊ะเป็นคนให้คนแรก จากการที่เราสังเกต พี่เขามองเรา ตามความในใจแล้วเราดีใจนะ อย่างน้อยพี่เขาก็นึกว่ามันเป็นแค่เกมๆ นึงที่จะพิสูจน์ใจเรามั้ง เวลาเดินผ่านแล้วพี่เขาเดินหนีไม่ให้เราสองคนใกล้กัน พี่เขาก็๋ยังติดอมยิ้มอยู่นะ ดีใจ ยังนึกอยู่ว่าพี่เขาก็จะไม่จากเราไปไหนไกล เรามันคนอ่อนแอขี้แยอีกแล้ว แค่พิมพ์แค่นี้ก็ร้องไห้อีกแล้ว ทำไมอ่ะ คนอื่นไม่เคยมีใครที่เค้าต้องเสียน้ำตาให้เท่าพี่แป๊ะเลย ทำไมอ่ะ คนๆ นึงที่เกิดบนโลกเพื่อให้ประชากรสมบูรณ์ กลับทำให้เรา รู้สึกซึมได้ขนาดนี้อ่ะ . . . ช่วงนี้เราหยุดพิมพ์ไปนานมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าจะบอกไปทำไม แต่เราก็อยากจะเขียนเพื่อระบายอารมณ์ จริงๆ ไดอารี่หน้านี้ต้องเขียนเรื่องราวสนุกๆ ที่ได้ไปทำโครงงานบ้านพลอย แต่มันกลับมาเป็นที่รองรับน้ำตา คล้ายทิชชู่ผืนเล็กๆ ผืนนึง ร้องไห้อีกแล้ว น้ำตาอีกแล้ว ไอตุ๊กตาขี้แย ไอ้ตุ๊กตาซื่อบื่อ ไอ้ตุ๊กตาอ่อนแอ ไอ้อ่อนนน!!! ไปโรงเรียนพรุ่งนี้ ถ้ามีคนรู้ว่าเราร้องไห้อีก ต้องมีคนล้อว่าตาบวมอีกแน่เลย . . .. . . . . .. . . ,, รอยยิ้ม รอยยิ้มนั้น ที่พี่แป๊ะยิ้มให้เราในวันที่เราร้องไห้ในเมื่อวานของวันนั้น ในการหยอกล้อเล่นๆ ว่าเราตาบวม ถึงแม้ว่าวันนี้จะได้เห็นรอยยิ้มพี่แป๊ะ แต่มันก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่มอบให้กับเรา คิดถึงจัง อยากคุยด้วย ไม่น่าเชื่อ ผ่านไปแค่วันเดียวเราจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ เรารักเขาแล้ว เฮ้อ! คุณพระจันทร์อยากจะกลั่นแกล้งอะไรหนูหรอคะ ..!?! December 10 BLOG~ME No.30
เสาร์ที่ 8 พฤศจิกายน 2550 ที่ผ่านมานี้เอง เรานั้นได้นัดกับดาวไว้ว่าจะไปเที่ยวกันที่สยาม ตอนแรกรู้อยู่แล้วอ่ะ ว่าวันนี้ที่สยามมีงาน MAX year sale ของคลื่น 94.5 อยู่ที่ลาย ฮาร์ดร็อค แต่เห็นว่ามันดึกมากๆ ก็เลยตัดใจไม่ดูซะ ในตอนเช้าเราตื่นขึ้นมาในเวลา 8.30 ตื่นมาดูการ์ตูนนั่นเองและดู The snow queen ซึ่งตอนนี้จบไปแล้ว จบเมื่อวันอาทิตย์ต่อมานี่เอง แบบว่าเศร้ามากมาย สงสารพ่อนางเอกอ่ะ เมียก็หนี ลูกชายคนโตก็ฆ่าตัวตาย ลูกสาวโตมาก็เป็นมะเร็ง TOT เศร้าหนอ~ ดูจบก็อาบน้ำ แต่งตัว กินข้าว และเตรียมออกจากบ้าน จากที่นัดกับดาวไว้ว่าจะมารอกัน 9.30 ที่ฌซ็นทรัลพระราม 2 แต่ไปไปมามาก็มานัดกันใหม่ตอนเวลา 10.30 ให้ถึงเซ็นทรัล โฮ~ แล้วเราก็เดินอ้อมเซ็นทรัลเพื่อเดินทางไปสยามต่อ ^^ ระหว่างนั่งรถ ดาวก็ฟังเพลง ส่วนเรานั่งอ่านวรรณกรรมเรื่อง HACK ที่ดาวติดมาด้วย ^O^ ดีจริงๆ เลย เมื่อถึงสยามปุ๊บกลายเป็นเด็กนอกเข้ากรุงทันที ไม่ค่อยอยากบอกว่าเป็นการมาสยามครั้งแรก ดาวพาเดินเกือบจะทั่วเลยล่ะ แล้วเราก็เดินเลยไปถึงสยามพารากอน เดินไปไม่ได้คิดอะไร กะไปเดินดุของแล้วไม่ซื้อสักหน่อย ..55+ เดินเข้ามาได้สักพัก มีคนมุงกันเต็มเลย ก็เลยไปชะเง้อมั่ง ดูไรกันอ่ะ เอ๊ะ! พอมองไปปุ๊บก็เจอแต่คนนั่งกินข้าวกัน ไม่เห็นมีอะไรเลย ก็เลยเดินไปอีกเรื่อยๆเพื่อดูของ ย้ำนะเพื่อดูของเพราะไม่ได้คิดอะไรจริงๆ เดินไปเรื่อยๆทางนี้ก็มีคนมามุงอีกแล้ว คราวนี้เลยชะเง้อมั่ง มองไปปุ๊บ แว๊บเดียวเท่านั้นเอง กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ~~ นนท์ๆๆๆๆ นนท์แห่งรักแห่งสยามนี่ กรี๊ดดด เค้ากับดาวก็พากันเดินมาเรื่อยๆ จนได้มุมพอดี โอ้วววว~ หล่อ จอร์จจี้เลย ..55+ เอ๊ะนั่น พิชนี่หน่า พี่พิ๊ชชชชชชชชชชช!!!!! อ๊ากกกกกกก หล่อๆๆๆๆๆ หล่อทั้งน้านนนน แล้วเราก็ได้ภาพจากมุมสูงมาเยอะแยะมากมายก่ายกองเลย เอ้าแล้วนี่พี่พิชไปไหนอ่ะ ไม่เป็นไร หาไปก็หายาก ดูนนท์ต่อดีกว่า ..คิคิ อ่ะๆ นนท์เดินออกจากเวทีแล้ว อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ด คนมุงเพียบเลย ไปบ้างดีกว่า อ่ะๆ ไม่ได้ๆ นนท์กำลังเดินขึ้นบันไดเลื่อนมาทางเรานี่หน่า กรี๊ดดดดดดดด อย่างี้ต้องตาม!! เดินตามมาเรื่อยๆ เกือบจะออกจากห้างแล้ว พวกแฟนคลับก็มุงพี่นนท์พร้อมกับถ่ายรูปมากมาย เรากับดาวก็เข้าไปด้วย ถ่ายกันได้สักพักก็มีคนนึงมาของถ่ายรูปคู่ มองกันตาวาวเลย อ๊ากกกก อยากได้รูปคู่มั่ง ก็เลยเรียก "พี่คะๆ" เสียงอย่างหวาน สุดท้ายพี่นนท์เลยพูดขึ้นมาว่า "ขอโทดนะครับ ต้องไปแล้ว" กรี๊ดดดดดดดด เสียงโคตรหล่อ อ๊ากกก~~ แล้วเราก็เดินไปเรื่อยๆ (ตามพี่นนท์อ่ะแหละ) ชาตินี้เกิดมายังไม่เคยเดินตามดาราเลย ครั้งนี้ครั้งแรก ^^ เมื่อไปถึงลานฮาร์ดร็อคอยากจะบอกว่า นอกจากทีมงาน คนขายของ คนจัดซุ้มแล้ว พวกคนธรรมดาๆ อย่างพวกเรา ฉันกับดาวเข้าเป็นคู่แรกของงาน อ๊ากกกกก!!~ ระหว่างนั้นก็เลยได้เจอเพื่อนใหม่กันเลย ได้แลกเบอร์โทรกันด้วย คนนี้ชื่อแตงโม ซึ่งเราฟังตอนแรกนึกว่า ตังเม -0- น้องเขาอยู่ ม.2 โรงเรียนเศรษฐ.... อะไรบำเพ็ญๆ เนี้ยแหละ แถวๆ มีนบุรี น้องเขาชอบคนชื่ออ๋องวงออกัสมากมาย ต่อมาเรากับดาวก็ไปกินสเวนเซ่นกกันหลังจากที่ฟังพิชร้องสดๆ อยากบอกว่าตอนนั้นยังไม่มีคน วงออกัสซ้อมกันเฉยๆ เราได้อยู่คู่แรกติดขอบเวทีเลย แล้วมีคนส่งของไปให้พี่พิช พี่พิชเลยก้มตัวมารับของ โอ้โห พี่พิชกับดาวและเรานั้น ตัวห่างกันไม่ถึงวาเอง อ๊ากกกกกกก แต่ดาวอึ้งอยู่ก็เลยไม่ได้กดถ่ายรูป ^.^ ระหว่างนั่งกินสเวนเซ่นนั้นก็โทรไปหามีนโดยการชวนมา มันด่าใหญ่เลยบอกว่าทำไมไม่ชวนให้มันเร็วกว่านี้อะไรไม่รู้อีกเยอะ เหอๆ หลังจากกินเสร็จมองไปบนเวที อ่ะอ่าว วงออกัสหาย "...." ก็เลยเดินตามหาซะทั่วเลย ไปเจออยู่ในร้านอาหารสีฟ้า แบบว่ามันหรูอะนะ ก็เลยไม่ได้เข้าไปกินด้วย อิอิ เค้ากับดาวก็เลยเดินไปที่พารากอน เดินเล่นซะทั่วเลยแล้วก็ไปเข้าห้องน้ำ เจอแตงโมอยู่ในนั้นด้วย ^0^ หลังจากนั้นเราก็เข้าไปดูที่หน้าร้านอาหารสีฟ้า อ่าววงออกัสกับทีมงานไปไหนแล้วอ่ะ ระหว่างอึ้งอยู่ก็มีกลุ่มผู้หญิงกับตุ๊ดเดินผ่านมา -0- พูดกันเกี่ยวกับว่า กล้าอ่ะลงทุนเสียค่าอาหารอันแสนแพงแล้วก็ได้ถ่ายรูปคู่กับพี่พิชด้วย กี๊ซซซซซซซซซซซซซซ!! สุดยอดลงทุน fcลงทุนโคตรๆ เลย ดาวเลยเข้าไปถามว่าตอนนี้พี่พิชอยู่ไหนแล้วคะ เขาเลยบอกกันว่าไปหน้าลานแล้ว เราก็เลยไปมั่ง อ่ะ เจอพี่อ๋องเดินอยู่คนเดียว อย่างงี้ต้องขอถ่ายรูป "พี่คะ ขอถ่ายรูปคู่หน่อยค่ะ" แล้วพี่เค้าก็พยักหน้า ดาวเลยจัดแจงถ่ายรุปคู่ให้ กี๊ซซซซซ ได้ถ่ายรูปคู่กับอ๋องด้วย พอแตงโมมา พี่อ๋องก็เดินไปเรื่อยๆ ก็เลยเจออีก ซึ่งแตงชอบพี่อ๋องอยู่แล้วเลยขอถ่ายรูป แบบว่าใกล้ชิดมากมาย ได้ตั้ง 3 ช็อต หลังจากนั้นก็รอ รอแล้วรอจนงานเริ่ม ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ดูงาน ตอนแรกคิดว่าจะได้กลับบ้านตอนงานเลิกพอดีเพราะมันเย็น สุดท้ายเราก็รอจนถึง บ่าย 3 โมงจนได้ วงแรกที่ร้องชื่อวง Spring มั้ง ร้องไป 3 เพลง ต่อด้วยพี่พี่ดีเจมาพูด และตามด้วยกลุ่ม AF4 อ๊ากกกก หล่อกระชากใจมากแต่ละคน วันนี้มา 5 คน มีตี๋ ต้อล อิ๋งอิ๋ง ปุยฝ้าย แล้วใครอีกคนไม่รู้นะ ลืมร้องจบคนออกไปเยอะเหมือนกัน เราก็เลยได้ไปอยู่คู่แรกของเวที แต่ริมสุดเวทีด้านขวาเลย ไอไฟที่ฉายมันก็ช่างร้อนเหลือเกิน ส่องอยู่ได้ ต่อมาเป็นกลุ่มอะไรไม่รู้ ลืมชื่อแล้ว แล้วก็มีน๊อตโตะมาร้อง โห สวยมาก แล้วก็ตามด้วยเม ร้องเพลงเพราะมาก ผอมมากมาย ตามด้วยมัดหมี่ สวยมากมาน น่ารักมากกกกก ตามด้วยอะไรไม่รู้ลืม แล้วก็มีการเดินแฟชั่นโชว์ โอ้ววว มีแต่คนน่ารักๆ วันนี้เจอดาราเพียบเลย หลายคนที่ไม่ได้มาแสดงบนเวทีก็มาด้วย มาเป็นเพื่อนมั้ง ..อิอิ แล้วก็มาถึงวงออกัสเล่น โอ้ว ร้อง 4 เพลง หล่อสุดๆ แต่ละคน และเราก็กลับบ้านกันเพราะฟ้ามืดแล้ว ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมงกะอีกประมาณ 15 นาที หึหึ วันนี้เจอดาราเยอะ ชื้นใจจัง ระหว่างนั่งรถเราก็คุยโทรศัพท์กับพี่แป๊ะได้ประมาณสักพักก็คุยกับพี่ต้า และก็วางไปนั่งคุยกันกับดาวเอง หึหึ เมื่อไปถึงเซ็นทรัลทำให้เราคิดว่า "เด็กอายุไม่ถึง 15 จำนวน 2 คนเดินห่างในเวลายามดึก" OoO" คิดไปได้ ก็แค่เดินกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านปุ๊บ ดีที่พ่อว่านิดเดียว ส่วนแม่ก็รู้เรื่องนิดหน่อยแต่ก็โดนไปเยอะ แต่พี่นี่ดิ ยาวเลย วันนี้ขอจบแบบรวบรัดแล้วกัน อย่างอื่นจำไม่ได้แล้ว //เปลี่ยนเรื่อง// เรื่องน้องรวนมั่ง คงรู้ๆ กันนะว่าน้องรวนเป็นใคร ตอนนี้ใครๆ ก็รู้สึกว่าน้องเขาจะให้ฉันเป็นแม่สื่อให้กับแฟนตัวเองซะงั้นเลย -*- แล้วแถมเมื่อวันนั้นทำให้ฉันแทบจะฆ่าคนได้เลย สุดยอดล่ะ อารมณ์ขึ้นเลยอ่ะ แถมมากระดี๊กระด๊าเวลาเจอหน้าเราอีก -*- TOT จะบ้าตายยย //เปลี่ยนเรื่อง// เรื่องไอคุณสันติภาพบ้าง รู้แล้วมันชื่อ พีซ นี่เอง แหม่ะ วันที่เจอกันประกาศหน้าเสาธงว่า "นักเรียนม.3/1กรุณาออกจากห้องอาจารย์สุวิทย์มาเข้าแถด้วยครับ" -0- จะฆ่ามานนนน //เปลี่ยนเรื่อง// ดาวบอกว่าเอามือถือไปซ่อมแล้วไม่รู้ว่ารูปจะหายหรือเปล่า TOT รูปคู่ช้านกับพี่อ๋องล่ะ TOT กับชับให้ขึ้นใจเลยว่า ให้ไปบอกพี่เขาว่าอย่าล้างออก ให้เก็บไว้ให้ด้วยยยยยยยยยยยย ถ้าหายนี่กรี๊ดเลยอ่ะ T^T //เปลี่ยนเรื่อง// ในบอร์ดของพี่พิชนั้น คึกคักด้วยงาน Max year sale มากๆ แล้วก็มีแบบการให้สั่งซื้อเสื้อ fc กันแล้ว อยากได้อ่ะ ราคา ประมาณ 100-150 บาท ต้องถามดาวก่อนว่าจะเอาไหม แล้วค่อยสั่งทีเดียว เฮ้อ! เรื่องราวของตุ๊กตา ไม่อยากเอ่ยว่า สับสนจริงๆ -3-" กะจะมาอัพตั้งหลายเรื่อง ได้แค่นี้เองอ่ะ อ๊อ! ลืมบอกไปว่า เราไปแค่งาน ของMAX แล้วกลับบ้านเลย แต่จริงๆ แล้วมีงานของ SEED ต่อที่พารากอน แต่มันดึกก็เลยไม่ไป T^T เห็นบอกว่ามาริโอ้กับน้องเพชรก็ไปงานนั้นเหมือนกัน //เปลี่ยนเรื่อง// ไอมีนโทรมาเสนอเรื่องโครงงานวิชางานบ้านว่าทำแบบสบู่ดีไหม ก็ดีนะ ^^ เลยตอบตกลงไป แล้วไอมีนก้จะไปเสนอคนอื่นๆ ต่อเลย // . . . ตอนนี้ชอบ Mahoraba มากมาย น่ารักจริงๆ ที่ชอบที่สุดเห็นจะเป็น ซาโยโกะ น่ารักโคตรๆ วี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!~ December 01 BLOG~ME No.29 เฮ้อ! กะจะมาอัพตั้งหลายวันก่อนแล้ว (หรือวันที่ต่อจากไดอารี่วันสุดท้าย) แต่ไหงต้องมาอัพในวันนี้เนี้ย ฉันลืมเรื่องทุกอย่างมันไปแล้ว ลืมไปแล้วหมดทุกสิ่ง เรื่องมันมากมายจนสับสนตลอดเวลาเลย ตอนนี้ฉันอยู่ในอารมณ์ซึม ฉันซึมตั้งแต่ตอนเที่ยงของวันนี้ ..ไม่รู้สาเหตุเหมือนกันนะ แต่ตั้งแต่เที่ยงมา ฉันก็ไม่ยิ้มอีกเลย ยิ้มก็ฝืนเต็มที่ ..ในการเขียนไดอารี่ของวันนี้ ฉันยังนึกสิ่งที่อยากเขียนมากที่สุดได้อยู่เลย ฮึ! เรื่องคือตอนเที่ยงของวันที่พี่แป๊ะซื้อบัตรเติมเงินให้ วันนั้นคือวันที่เราเขียนไดอารี่ครั้งก่อนแหละ พี่แป๊ะแกล้งไอแทน หรือกิ๊กแทนโดยการขอกินไอติม ..แล้วไอแทนไม่รู้อะไรของมัน ยื่นไอติมมาช้าๆ มาทางเรา พี่แป๊ะก็ยื่นหน้ามาทางไอติมเรื่อยๆ หน้าเกือบถึงเราแล้วอ่ะ ดีนะที่เราไหลลื่นลงตรงช่องที่มีอยู่ ไม่งั้นไม่รู้แล้วจะหลบยังไง -*- ..อยากจะบอกวันนี้เซ็งมาก หมดอาลัยตายอยากในชีวิตมากถึงมากที่สุด เหมือนคนสิ้นหวัง หาที่ยืนไม่ได้ มึนงง สับสนไปหมด โอ๊ยยยยย!!~ อยากกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~ มันไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรมันทำให้เซ็งจี๊ดขึ้นมาได้ เรื่องที่ 1. เรามีหน้าที่เก็บตังค์ห้องอยู่แล้ว หรือเหรัญญิกนั่นเอง แล้วในตอนคาบ 5-6 เราก็เอาเงินไปให้อาจารย์อวยพร ไปให้แล้วมันจะอะไรไม่รุ้นะ ให้นับตังค์ นับเสร็จให้เอาไปแลกที่สหกรณ์ แลกเสร็จก็เอาขึ้นไปให้อาจารย์ พอเสร็จแล้วอาจารย์บอกว่าวานหน่อย ให้เอาวารสารโรงเรียนเรามาให้หน่อย พอเสร็จแล้วอาจารย์ก็ถามว่าบ้านเรามีคอมพ์ไหม ด้วยเหตุที่เรา เซ็ง เบื่อ เหม่อ ทุกอย่างรวมที่ตัวเรา เราเลยบอกปัดไปตามความจริงว่า "มีค่ะ" อาจารย์เลยถามต่อ มีเครื่องปริ้นซ์ใหม เราที่บอกว่า เบื่อ เลยบอกไปว่า "มีค่ะ แต่หมึกไม่มี" อจารย์เลยบอกว่า แล้วจะทำงานไปปริ้นไหนล่ะ เราเลยบอก"ไปที่ร้านค่ะ" อาจารย์เลยถามแผ่นละกี่บาท เราตอบไป "5" อาจารยืเลยบอกว่า ให้พ่อเธอไปซื้อหมึกมาได้ไหม เราที่แบบว่าท่าไม่ดีแล้วเลยบอกไปว่า "เราซื้อไม่เป็น" อาจารย์เยบอกไปเรียบร้อยเลยว่า ก็ไปที่คาร์ฟูร์ไปดูรุ่นแล้วซื้อ -0- นู๋อยากบอกจารย์จังว่านู๋ไม่ทำ!! ..แล้วจารย์เลยถามว่า "แล้วพ่อนู๋ไปซื้อได้ไหมล่ะ" เราเลยบอกว่า "พ่อสงสัยจะไม่ว่างค่ะ" อาจารย์เลยบอกว่า "ยังไงก็ได้ ไปซื้อให้หน่อยนะ" แล้วเจ๊แกก็พล่ามไปเลยว่า อย่างงู้งอย่างงี้ . . . . . .!!~ อย่างโคตรยาว พร้อมกลับมาอธิบายงานที่เราจะต้องทำ โห แมร่งโคตรยากเลย พิมพ์หลายรอบมาก หมึกถ้าซื้อใหม่หมดอีกแน่เลย แล้วพอเราได้งานมาปุ๊บ เราอยากร้องไห้ อยากร้องเพราะความเซ่อของเรา ถ้าบอกไม่มีเครื่องปริ้นซ์จะดีไหม TOT แงๆๆๆๆๆๆๆ อยากตายยยยยยยยย!! พอลงมาปุ๊บ เราแทบจะท้อแท้ในหวัง เราไล่ถามคนไปทั่วเลยนะ ว่ามีใครปริ้นซ์ได้ไหม ตั้งแต่ห้อง 2/8 ที่มาห้องเราบ่อยๆ ยันห้องเราเอง จนเราได้หยก ขอร้องตั้งนานจนหยกยอม T^T รักจัง~ แต่ก็ยังเครียดไม่หาย เพราะเราก็ต้องทำงานอันเยอะอยู่ดี ______..ตอนเราไปแลกตังค์ เจอพี่ตั้วด้วย เราคุยกันสักนิด นิดจริงๆ คุยว่า "พี่ตั้ว! ดาวตามหาอยู่แน่ะ ^^" "ไหน" "ที่เคยบอกไง เอาไว้เดี๋ยวนู๋ชี้ให้ดูม่ะ" "อื้ม - - " แล้วก็เดินผ่านไป~~ ...เรื่องต่อไป เอ๊! เรื่องอะไรน้า มันเยอะจนจำไม่ได้เลย . . . . . . เอ๊อ! เมื่อไม่นานมานี้พี่แป๊ะบอกว่ามีคนมาจีบพี่เขา ชื่อมายอยู่ 1/6 แล้วพอวันต่อมา ไม่น่าเชื่อ เราจะเจอคนเร็วขนาดนี้ด้วยการไล่ถามชาวบ้าน เด็กคนนี้น่ารักดีนะ ผมยาวตรง ดัดฟันด้วย หึหึ วันนั้นเลยไปถามน้องเขาตรงๆ เลย (ตอนที่มีโอกาส น้องเขาอยู่คนเดียว) "น้อง น้องชื่อมายใช่ใหมคะ" น้องเขาก็พยักหน้าแล้วยิ้มพร้อมกับตอบว่า "ค่ะ" แล้วก็จบการสนทนาเพียงเท่านั้น เราก็ไปนั่งเล่นเกมเศรษฐีที่ห้อง greenbox ...อ้อ เราอ่านนิยายจบแล้วนะ เรื่อง badboy&sassy girl มั้ง ถ้าจำไม่ผิด ..สนุกอ่ะ มันเศร้าดี แต่ไม่รู้ทำไมเราไม่ร้องไห้ เพราะเราด้านมั้ง T^T //วันนี้เรื่องเซ็งเรื่องที่ 2 คือ การที่แปีะทำเป็นไม่สนใจเราเล้ยย~ ตอนเช้านึกว่าไม่มาโรงเรียน เราเลยซึมแต่เช้า พอประมาณคาบ 3 ดาวมาบอกว่า "พี่แป๊ะมาโรงเรียน" เรางี้คึกเลย 555+ แต่เมื่อตอนเที่ยงเจอหน้ากัน เราจำได้ว่าพี่เขาบอกให้ทักด้วย เราเลยตะโกนไปลั่นโรงอาหารเลย หึหึ "พี่แป๊ะะะ!!~" พี่เขาหันมาพร้อมที่จะให้เรารับรู้ว่าเราจะคุยอะไร เราไม่รู้เลยเดินเรื่องด้วยมาย "เห็นมายยัง" ตะโกนไป 3 รอบพี่เขาก็ไม่ได้ยิน จนปัญญาย่ะ อยากจะบอกว่า ดีแล้วแหละที่พี่แป๊ะไม่รู้ว่ามายคนไหน เพราะไม่ว่าพี่แป๊ะจะทำกิจกรรมอะไร มายก็ทำกิจกรรมนั้นเหมือนกันเลย เฮ้อ! ดูอย่างกิจกรรมตอบปัญหายาเสพติดมั้ง ในห้องทูบีนัมเบอร์วันอ่ะ พี่แป๊ะก็อยู่กับกลุ่มเพื่อนเขา เราเดินผ่านก็หันไปยิ้มให้ แล้วเลยมานิดนึงก็เห็นว่าอีกซีกห้องมีมายนั่งมองพี่แป๊ะอยู่ ด้วยความที่เราเดินเลยไปแล้วเลยเเดินกลับมาบอกพี่แป๊ะว่ามายอยู่ตรงนี้ - - แต่พี่เขาท่าทางไม่เข้าใจ เลยเกิดอาการงงแล้วมองมาทางหน้าประตู ทำให้มายหันมามองบ้างก็ โป๊ะเชะ! เห็นเรายืนปั้นจิ้มปั้นเจ่ออยู่ -0- เราเลยเดินหนีเพราะไม่อยากให้มายคิดไรไปมากมาย ไม่รู้ดิ พูดไม่ถูก~ //ตอนเย็นของวันนี้ ไม่รู้ว่าเล่าหรือยังนะ ..คือว่าหลังจากที่เอาเงินไปให้อาจารย์อวยพร เราก็ได้รับงานเพิ่ม -0- (ตอกย้ำจังเลย) แล้วหลังจากนั้นเราก็บอกดาววว่าเห็นพี่ตั้ว เพราะดาวบอกเราว่า พี่ตั้วกลับแล้วแน่เลย ดาวดีใจใหญ่เลย สักพักเลยให้เราไปหาเค้าเป็นเพื่อนหน่อย ซึ่งเราก็ไม่แน่ใจว่าขาของคุณพี่ตั้วจะเดินไปเมื่อไหร่ เราเลยเดินๆ ไปกับดาวด้วย ถือโอกาสหาพี่แป๊ะไปในตัวเผื่ออยู่ที่นั่น :: ผลสรุปออกมาแล้ว คือ ดาว - - ผิดหวัง เรา - - ผิดหวัง ไม่เจอพี่ตั้วกะพี่แป๊ะเลย พวกเราเลยพากันเดินอ้อมโรงเรียน คิดดูนะจากห้องอาจารย์สุวิทย์ เราเดินผ่านมาใต้อาคาร 1 ผ่านมาหอประชุม ผ่านมาโรงอาหาร ผ่านมาที่จอดรถ ผ่านหน้ามุข ผ่านที่เล่นตะกร้อ มันก็ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาหน่อย เพราะเห็นพี่ต้องเลยเดินเข้าไปถามหาพี่แป๊ะ พี่ต้องเลยบอกว่า อยู่ข้างบนชั้น 4 เราเลยไม่พูดอะไรอีก แล้วกลับไปนั่งที่ห้องอาจารย์สุวิทย์เหมือนเดิม ตอนนั้นเห็นพี่เดียว เลยถามให้แทนดาวว่า "พี่เดียวคะ ? พี่ตั้วอยู่ไหนอ่ะ" พี่เดียวเลยบอกว่าอยู่ในห้อง ซึ่งห้องของอาจารย์หนามนั่นเอง เราเลยเข้าไปบอกดาว ดาวเลยบอกว่า แล้วพี่จะไม่คิดหรอว่าดาวชอบพี่ตั้วอ่ะ เราเลยบอกว่าไม่มั้ง แล้วตอนเย็นก็มาคุยกันใน m กับพี่เดียว เลยปรับความเข้าใจเสียใหม่ว่ นู๋ไม่ได้ชอบพี่ตั้วน้าา~ พี่เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แสดงว่าเราร้อนตัวหรือนี่..555+ //หลังจากที่ถามพี่เดียวเสร็จเราก็เข้าไปบอกดาวแล้วออกมายืนรอพี่แป๊ะที่จะลงจากชั้น 4 เช่นเดิม พี่เสกลงมาแล้ว .. . พี่ต้าลงมาแล้ว (พร้อมกับคุยกับเรานิดหน่อย) เราก็นั่งรอไปเรื่อยๆ จนรถจะมาแล้ว เราเลยเดินไปหาเพื่อนเพราะเรียก แล้วมันบอกว่าให้เอาหูฟังคืนพลอยเราเลยเดินออกจากที่ที่รอ จังหวะนั้นเองพี่แป๊ะก็เดินลงมาพร้อมกับไม่สบตาใครทั้งสิ้น เพื่อนเค้าเลยทักว่า "แหม! พี่แป๊ะ ไม่ทักกันเลยนะ" แต่พี่แป๊ะก็ยังไม่สนใจอยู่ดี คิดดูดิ เราเดินหาทั่วโรงเรียน รอแล้วรออีกเป็นชั่วโมงๆ แต่กลับคลาดกันซะได้ รถมาแล้ว! เราเลยขึ้นรถ แล้วมองไปทางที่พี่แปีะยืนอยู่ อ๊ายย!! เอาอีกแล้วนะ พี่แป๊ะหอมแก้มพี่ตั้วอีกแล้ว นี่มันกี่ฟอดของชีวิตแล้วเนี้ย -0- เกย์เปล่าเนี้ย -*- ตลอดทางเราก็บ่นว่า เซ็งๆๆๆๆๆ ตลอด จนถึงบางบอน 5 แล้วระหว่างนั่งกับดาวข้างๆ กันบนรถเมล์ ต่างคนต่างเงียบ ติดอยู่ในภวังในความคิดของแต่ละคน ถ้าถามถึงเราก็เรื่องงานที่ได้รับมอบหมายกับเรื่องพี่แป๊ะนี่แหละ ส่วนของดาวไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเรื่องพี่ตั้ว - -" //เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 29 นั้น โรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคม รัชมังคลาภิเษกและโรงเรียนอื่นๆ ทั่วประเทศ จัดกิจกรรมสอบธรรมศึกษา เย้วๆ เราชั้นเอกแล้วด้วยจะบอกให้ ไม่รู้ว่าคนอย่างเรามาถึงชั้นเอกได้ยังไง แต่ขอให้ผ่านด้วยเถิด!! ชั้นเอกจ๋า ขอนู๋ผ่านหน่อยนะ ^^ ระหว่างสอบห้องเราก็แตกต่างจากห้องสอบของทั้งโรงเรียน เพราะห้องเราเป็นที่อยู่ในตึกที่สร้างใหม่ ทั้งตึกมีชั้นเดียว มี 2 ห้องใหญ่ๆ ไว้ทำเกี่ยวกับพวกงานช่างห้องหนึ่ง เบเกอรี่ห้องนึง ห้องเบเกอรี่นั้น พวกนั้นสอบแบบนั่งห่างโคตรๆ อ่ะ ส่วนห้องเรา กระจุกกันเป็นกลุ่มๆ พระอาจารย์ก็ใจดี๊ใจดี ...ให้ฟังเพลงระหว่างสอบได้ด้วย แล้วพระท่านก็ค่อยตักเตือนตอนจะสอบเสร็จ TOT จะให้ฟังหรือไม่ให้ฟังเราก็ไม่ได้ฟังอยู่ดี เพราะโทรศัพท์ถูกเพื่อนยืมฟังหมด ~ ..ของเราเอาโพยมาดูได้นี่ถือว่าแบบนักเรียนส่วนใหญ่อิจฉาแล้ว แต่สำหรับห้องเราโพยมันน้อยไป เพราะพลอยที่นั่งริมสุดนั้น หยิบหนังสือที่ยืมพระอาจารย์มาเข้ามากางดูอย่างไม่กลัวอะไรเลย "ธรรมศึกษาชั้นเอก" ชื่อหนังสือ แหม่ะ! ตรงประเด็นจริงๆ เราสอบกระทู้ธรรมได้ทั้งหมด 5 หน้าพอดีเป๊ะ เขียนกันสู้ตายเลย ต่อมาหลังสอบช่วงบ่ายได้ไม่นาน เรากับจอยก็ไปเข้าห้องน้ำในโรงอาหาร เพราะใกล้มากที่สุด เจอพี่ต้าด้วยทักหน่อยๆ "พี่ต้าร์" พี่ต่าก็เลยหันมายิ้ม เราเลยโบกมือไปมา แล้วเดินไปเข้าห้องสอบตามเดิม จนสอบเสร็จ พอถึงห้องจารย์สุวิทย์ ดาวก็วิ่งปรี่มาหามีนเลยพร้อมกับยื่นกล่องนมให้มีน "อ่ะมีน" "อะไร" "อานนท์ฝากมาให้" "ห๊ะ" นี่คือประโยคที่โต้ตอบ แล้วเรากับมีนก็หัวเราะกันทันที ก็คิดดูดิ อานนท์มาจีบมีนด้วยกล่องนมที่ทางโรงเรียนแจกฟรี ส่วนรุ่นพี่คนนึงมาจีบมีนด้วยลูกมังคุดที่เพื่อนซื้อมา ..55+ ขอน่าเป็นของที่ให้แล้วซาบซึ้งจริงๆ ^O^ //หลังจากสอบธรรมะเสร็จตอนกลับบ้านอยากไปโรงเรียนเก่ามาก เลยนั่งรถไปหา กะจะไปหาคุณครูรจนา แต่พอไปถึง ไม่อยุ่แล้ว กลับบ้านแล้ว เพราะตอนนั้นเวลา 5 โมงกว่าๆ แล้ว T^T ไม่เจอเลย ขอบอกว่า โรงเรียนเปลี่ยนไปเยอะเลย ตรงกำแพงระหว่างทางเข้าโรงเรียนถูกเด็กชมรมศิลปะละเลงกันอย่าง . ... เอิ่ม ก็ดีค่ะ แต่แรเงาไม่เป็น วาดก็แปลกๆ อยู่ ถ้าเทียบกับรุ่นที่กลุ่มพวกฉันทำนปีก่อนนะ แทบจพดูผลได้เลยว่าของใครสวยกว่า ..หึหึ __..พื้นดูสะอาดขึ้นมากเลย ขยะงี้ ใบไม้งี้ ไม่มีอ่ะ ส่วนสวนเกษตรก็ถูกรื้อมั้ง กลายเป็นอาคารเพิ่มอีกอาคารนึง ที่แปลกใจคือ ตอนนั้นชมรมนาฏศิลป์ยังอยู่ไง เลยมองเข้าไป โอ้โห! O_O ผมยาว โรงเรียนศาลเจ้า (ห้าวนุกูลวิทยา) ไว้ผมยาวได้ O_O" อึ้ง ทึ่ง ฉุน เลยทีเดียว ทำไมรุ่นเราไม่ให้ไว้ฟะ -*- ต่อมาดาวก็มาบ้านเราต่อเพราะมาเอารูปพี่พิชชี่ หรือพิช ที่แสดงเป็น มิว ท่าทางดาวจะคลั่งมากมายเลยล่ะ จะบอกให้! วันนั้นดาวเลยกลับบ้านตอน 6 โมงครึ่งกว่าๆ เพราะว่ารอโหลด MV เพลงกันและกันอยู่ หลังจากดาวกลับบ้านพี่เราก็ยึดคอมเลย จัดการเล่นไม่ยอมหยุดจนเราง่วงนอน เลยไปนอนอีกห้องนึง ไม่นานแม่ก็ปลุกเรา ให้ลุกไปอาบน้ำแล้วมานอนต่อก็ได้ ด้วยความที่ไม่สงสัยอะไรเลยไปอาบน้ำแล้วเดินกลับเข้าห้องมา เฮ้ย! ทำไมพี่ปิดคอมแล้วอ่ะ แล้ว..แล้ว ทำไมปิดไฟเร็วจัง ก็เรานอนตอน 6 โมงครึ่งนิหว่า ทำไมถึงปิดเร้วเร็ว เหลือบไปดูนาฬิกา ป๊าดด!! จะ 5 ทุ่มอยู่แล้ว เลยรีบแต่งตัวแล้วนอนอีกรอบ อยากรู้จริงๆ อาบน้ำเพื่อ ..? ไปดูโทสับ พี่แป๊ะโทรมา 1 สาย เราเลยโทรกลับ ไม่น่าเชื่อพี่แป๊ะโทรกลับมา เราเลยกดวางแล้วรอสักพักให้ทุกคนหลับประมาณ 10 นาทีเราก็กดยิงไปเหมือนเย พี่แป๊ะก็โทรกลับมา เราเลยไปคุยกับพี่แป๊ะที่ระเบียง ไม่นานแม่ก็ไปเข้าห้องน้ำ จนมาดูเราเลยด่าซะยับเลยว่าคุยไรป่านนี้ เราเลยกลับมานอนเช่นเคยยย*. ... .. . //เมย์ฝากไรท์เพลงด้วย ยังหาเพลงไม่ครบเลยเรา ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว นึกไม่ออก เอาเป็นว่าตอนนี้เวลา 1.23 หรือ ตี 1 เกือบครึ่งนั่นเอง ราตรีสวัสดิ์ค่ะทุกคน"" |
|
|
