TOOKTA's profileK A L I K A P O OBlogListsNetwork Tools Help

Blog


    October 14

    BLOG~ME No.79

         ในวันเสาร์ที่ 11 ตุลาคม 2551 ,, วันนี้เรากับพี่ไปพารากอนกัน เพื่อไปออดิชั่นที่ Channel[V] - KTCC - JYP และอีกมากมายจัดขึ้น   ตอนไปพ่อก็ไปส่งนะ ดีใจๆ แต่ไอดาวมันไม่ไปกับเรา เพราะเค้าโทรไปก้ไม่ติด เฮ้อ! ระหว่างนั่งบนรถพ่อ มีช่วงหนึ่งใกล้จะถึงแล้วแหละ แต่รถติดอยู่ ก็มีรถเมล์มาจอดเทียบข้างกับเรา  ซึ่งวันนั้นเราใส่ชุดแซคสีขาวลายขวางสีชมพูอ่ะ ซึ่งสุดแซคมันก็สิ้นใส่ไหมล่ะ ตอนนั้นเราปวดท้องพอดี เราเลยนอนลง ทำให้คนที่นั่งอยู่บนรถเมล์มองมาที่เรา แล้วกระจกรถเราใสอ่ะ เขาก็จ้องนานเลยทีเดียว เรารู้สึกตัวก็มองเขา เขาก็หันหน้าไปทางอื่น  นี่ล่ะน้า ภัยสังคม  เราเลยเอาผ้าห่มมาปิดช่วงด้านล่าง  แต่เขาก็ไม่หันมาอีกนะ จนรถมันขยับตัวได้เขาก็มามองอีกที คราวนี้สังเกตได้เลย เขาทำตาโตอ่ะ เหมือนแบบ อินี่รู้ตัวแล้วหรอว่ะ ว่ากุแอบดู  อะไรงี้ มันเลยสั่นหัวเล็กน้อยแล้วหันกลับไป ฮ่าฮ่า  แล้วพอถึงที่หมาย พวกเราก็ลงไป แล้วก็ไปที่ ชั้น 4 ที่เขานัดลงทะเบียน  สักพักเขาบอกให้ไปที่ S club ก็ตามไป แล้วมันก็ติดป้ายบอกให้ไป ชั้น9 ไอเราก็ตามไป (มีคนหลงแบบเราเยอะเลย) พอไปชั้น 9 ระหว่างต่อแถวก็เจอคนนึงๆ เขามาทำความรู้จักกับเราและพี่ด้วย ถามไปถามมา เขาก็เล่น SZ เหมือนกัน และนั่งคุยเป็นกลุ่มกับเราเมื่อตอนเที่ยงคืนด้วย เหอๆ  สักพักพี่เขาก็ให้เราไปลงทะเบียนที่ ชั่น1 ของพารากอน ไอพวกเราก็วิ่งๆๆๆ ไป เขาก็บอกให้ไปที่ลานพาร์คพารากอน เหอๆ สรุป มาแข่งวิ่งกันมากกว่านะนี่  แล้วพอลงทะเบียนเสร็จ พวกเราก็ไปต่อแถวร้องเพลง  แบบว่า เราหิวน้ำมากๆ เลยอ่ะ  พอขึ้นไปร้อง เสียงหายหมดเลย T^T  เสียงหลงเลยทีเดียว  และให้ร้องน้อยมากๆๆ  พอไปดูคนอื่นๆ ก็ร้องน้อยเท่าๆ เราอ่ะ ได้ร้อง 8-10 วินาที  กรรมการก็ดูจะเบื่อๆ ด้วย เฮ้อ!! ปวดขาด้วยเนี้ย!  แล้วเราก็ไปซื้อของกินที่เซเว่น น้ำ1ขวด กับขนมปังชิ้นเล็กๆ 1 ชิ้น แบ่งกัน 2 คน สุดๆ อ่ะ  แล้วเราก็ไปดูวงโคพต่อ  ทุกคนเต้นได้ดีมากๆ เลยอ่ะ บางคนก็ไม่ดีนะ แต่เป็นส่วนน้อย  พวกเราทนปวดขามาตลอดเช้ายันตอนนี้ 4โมงโดยประมาณ วง XING ก็เริ่มมา  ทุกคนดูน่ารักดี และเพราะเป็นนักร้องจากเกาหลี ก็เลยมีคนกรี๊ด แต่เป็นส่วนน้อยอ่ะนะ  แล้วก็โคพต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งเราดูอยู่ข้างใน แต่ข้างนอกเราไม่ได้ดู เซ็งอยู่เหมือนกันเพราะข้างนอกมี คิมแรวอน(มั้งนะ) วง XING และ Pink Heart มามีตแอนด์กรี๊ดอยู่ด้านนอก  ด้านในหลังจากโคพเสร็จก็มีวงอะไรไม่รู้จำชื่อไม่ได้ ที่มันมีพวก ไวโอลินอะไรพวกนี้อ่ะ ออแคสต้า หรือไง  จำไม่ได้ ฮ่าฮ่า นั่นแหละ   ฟังแล้วหาวอีก 5 ครั้ง  แล้วก็ออนางแบบนายแบบต่อ  สักพักประกาศผล คนที่ได้รางวัลเต้น ก็สมควรอ่ะ คนที่ได้ร้องก็สมควรดีอ่ คนที่ได้นางแบบก็สมควรดีอ่ะ สรุป กุมายืนทำอะไรอยู่นี่ -  -" มาเพื่อให้มันปวดขา ok จบ  แล้วเราก็กลับบ้าน  พี่เขาปวดขาไม่ต่างจากเรานะ เพราะพี่เขาใส่ส้นสูงมาประกวด  พี่เขาก็บ่นตลอดทางเลย แล้วก็ทำเสียงโอ้ยๆๆๆๆๆ ตลอดทางด้วย รำคาญนะ พูดจากใจจริงเลยอ่ะ ตอนที่เราเจ็บนะ เราโอ้ยครั้งแรก แล้วก็พยายามอดกลั้น ไม่พูดอีก พยายามทนอ่ะนะ  แต่พี่เขาแบบ ทำเหมือน กุเจ็บขนาดนี้ เมื่อไหร่มึงจะมีน้ำใจแสดงให้เห็นว่าเป็นคนส่งรองเท้าให้กุเปลี่ยนสักที  อะไรประมาณเนี้ย แล้วพี่ก็ทั้งดึงทั้งจิกมือเราไปตลอดทางเลย ทำเสียงรำคาญบ้างอ่ะ  อยากจะบอกเหลือเกิน ถ้ารำคาญขนาดนี้ แล้วจะมาแตะฉันทำไม ฉันเดินเร็วก็ว่า เดินช้าพี่ก็ดึงให้เดินเร็ว เดินผิดจักหวะหรือเดินห่างเกินไป พี่ก็ทำเสียงรำคาญ เหมือนเราผิด ทั้งๆที่เราเดินเฉยๆ  อะไรกันอ่ะ  และพอกลับบ้านพี่ก็ให้เราเปลี่ยนรองเท้ากับพี่ โดยทำเสียงเหมือนขอร้องให้สงสาร แต่เรารำคาญ พี่เขาไม่ได้ทำเสียงแบบ น้าาาาาา แต่พี่เขาทำเสียงเหมือนแบบ เร่งอ่ะ  นะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะนะ  ที่เปลี่ยนเพราะรำคาญ ไม่อยากได้ยินแล้ว  วันนั้นปวดขาด้วย หงุดหงิด  แล้วพอนั่งบนรถกระเป๋า ก็มีคนมองขาเรา เพราะเราใส่กระโปรงสั้นแถวมีส้นสูงเพิ่มความสูงของขา มันมองแมร่งตั้งแต่เซ็นทรัลยันหน้าปากซอยบ้านเรา เชี่ยเอ้ย!  เราพอรถมันว่าง พี่ก็ข้ามถนนไป โดยไม่รอเราเลย  ต้องให้รถมันบีบแตรก่อน พี่ถึงหันกลับมาลากตัวเรา บอกว่า ลืม~ -*-พอกลับบ้าน ก็ได้กิน ได้นอนสักที  ........แต่วันนี้มันอะไรกับเรานักหนาไม่รู้  ตั้งแต่ไอเฒ่าบนรถเมล์ที่มองกระโปรงเรา  แล้วก็ระหว่างไปตั้งแถวลงทะเบียนก็มีคนมาสกิดหัวเรา แล้วหันไปพูดกับเพื่อนว่า เฮ้ย คนนี้แมร่งหน้าเหมือนแกเลยอ่ะ -  -*  แล้วก็ตอนเดินหาชั้น 9 เราเดินอยู่ดีดี รองเท้าหลุด เราเลยเดินพับส้นช่วงนั้นแล้วค่อยๆ ใส่รองเท้าระหว่างเดินไปด้วย พี่ๆ นักศึกษาก็เดินมาขำกัน 2 คนบอกว่า ฮี่ฮี่ เดินยังไงให้รองเท้าหลุด รองเท้าน้องเขาหลุดวะ (มันขำมากหรอคะพี่) แล้วก็ไอบ้าลามกที่บนรถกระป๋องนั่นอีก  แล้วก็ตอนลงรถมอไซด์เราดันให้เค้า 7 บาท คือเหรียญ 5 กับ 2 บาท ซึ่งเราไม่รู้ เราก็ต้องไปเปลี่ยนเป็นเหรีญฐ 5 กับ 5 ให้เขาอีก   มันจะอะไรนักหนาเนี้ยวันนี้!!!!   ที่รู้ๆ ฉันอยากไปงานสัปดาห์หนังสือ ><
    October 06

    BLOG~ME No.78

         ความซวยมันเกิดได้กับทุกคนเลยจริงๆ  วันนี้วันที่ 6 ตุลาคม 2551 ฉันไปฟังผลสอบ ณ โรงเรียนมัธยมวัดสิงห์! ไม่อยากจะเชื่อผลเกรดตัวเอง  ได้น้อยกว่าเดิม เท่าตัวเลย!!  ป๊าดด~ ทำไมมันแย่อย่างนี้เนี้ย อยากจะร้องไห้ออกมาเลย  เดี๋ยวลองไล่เกรดให้ดูเลย จะเขียนถึงความแตกต่าง [ม.1 ได้ 3.79][ม.2 ได้ 3.83][ม.3 ได้ 3.64][ม.4 (ตอนนี้) ได้ 2.59] 2.59!!!!!!!!!!!! สำหรับเทอม 1 เชื่อไหมล่ะ ถ้าฉันอยู่โรงเรียนเก่า อาจจะดีขึ้นกว่านี้ ไม่มากก็มากกว่าไอ้ 2.59 นี่แหละ  โคตรเฮงซวยเลยเกรดเนี้ย พรุ่งนี้ฉันก็ต้องเดินทางไปซ่อมด้วย! เครียด~~~  อดได้ดูหนังฟรีเลย ห้องเราได้มากสุดก็ประมาณ 3.2+ อ่ะ ไม่มากกว่านี้แล้วมั้ง  ราสอบได้อันดับ 7 ของห้อง และได้อันดับ 222 ขอสายชั้น  ประเสริฐเลยทีเดียว -^- พรุ่งนี้ วิชาที่จะซ่อมก็คือ วัฒนธรรมนำไทย  มันเป็นวิชาที่ไม่น่าซ่อมเลย เป็นเพราะอาจารย์คนเดียว ทำงาน มายแมพเค้าหาย แล้วให้ไปทำใหม่ ไม่รับผิดชอบ  ไอเราจะจำได้ไหม งานมันส่งตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ๆ เพิ่งมาบอกตอนใกล้สอบ พอถามเพื่อน เพื่อนก็ไม่รู้กัน  ตกเพราะไอนี่อ่ะแหละ  ส่วนวิชาที่คนอื่นๆ ตก เราก็ผ่าน แต่ผ่านแบบว่า เส้นตายพอดี ไม่ขาดไม่เกิน  เซ็งงงงงงงงงงงงงงงง!! (ปล. ฉันตัดผมเมื่อวันอาทิตย์ที่ 29 กันยายน 2551)
    October 05

    BLOG~ME No.77

    Photobucket

         สวัสดีค่ะ  เกิดเรื่องเยอะแยะไปหมดเลยเนอะ หลายวัมานี้  ทั้งเรื่งกระเป๋าตังค์เราก็แค้นอยู่ แต่น้อยลงแล้ว เรื่องสมัครงานที่ไม่ให้เด็กเข้าทำงาน และเรื่องต่างๆ  ตอนนี้ฉันตัดผมแล้วนะ มันล้างซวยและล้างอารมณ์ไปได้นิดนึง ทุกคนก็ลองตัดดูสิ  จากผมยาวเกินกว่าหน้าอกไปเยอะ ตอนนี้ฉันเหลือเท่าบ่า มันเปลี่ยนลุคไปเยอะนะ แต่เค้ายังว่ามันยาวไปอยู่ดี อยากได้สั้นกว่านี้หน่อย  ช่วงนี้ฉันตอบคอมเม้นใน HI5 หลายคนเลยล่ะ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนไม่ค่อยอยากจะพิมพ์เลย  ช่วงนี้คุย M กับพี่กานบ่อยด้วย รู้สึกว่าพี่เขาทำตัวให้เป็นพี่ชายเราเลยล่ะ  พี่เขานิสัยดีขึ้นมาก จากที่อยู่มหาลัย เยี่ยมๆๆๆ  ^^  วันพรุ่งนี้เราก็จะฟังผลสอบแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้คะแนนยังไง ยอมรับเลยว่า ที่เรามาเรียนที่วัดสิงห์ เราไปเที่ยวบ่อย ไม่ตั้งใจเรียนขึ้น ซื้อข้าว ขนม น้ำ ไอติม อะไพวกนี้อ่ะ เยอะกว่าเดิม  มันอาจจะเป็นแบบ โรงเรียนใกล้ถนนมั้ง เหมือนเาเขตชุมชนอะไรพวกนี้ เราถึงดูเสียตังค์เยอะมากกว่าเดิม  พ่อเราก็คุยกันนะ พ่อเราบอกว่า คิดถึงโรงเรียนนวลนรดิศวิทยาคม รัชมังคลาภิเษก เพราะมันดูแบบ เป็นกันเอง มันดูชนบท เหมือนครอบครัวเดียวกัน ไม่แก่งแย่งชิงดีกันเหมือนวัดสิงห์ พ่ออยากประชุมผู้ปกครองที่นั่นอีกอ่ะ  ขนาดพ่อเรายังคิดถึงนวลเลย เฮ้อ~ ฉันอยากเจอเพื่อนๆ ทุกคนจัง แต่มันก็คงทำไม่ได้ที่จะรวม เพื่อนสมัยประถม เพื่อนสมัยมัธยมต้น เพื่อนตอนที่สนิทกันที่การประกวดต่างๆ  ถ้าเจอได้แบบรวมๆกัน ก็คงดีสินะ  คิดถึงทุกคนจัง  คิดถึง Super Junior ด้วย และมากที่สุด คิดถึง ชินดงฮี มากๆๆๆ เลยล่ะ  งานสัปดาห์หนังสือนี้ จากที่กระเป๋าตังค์เราโดนล้วงยังไง แต่เราก็อยากจะไปอ่ะ มันเป็นเหมือนสิ่งที่เราต้องไปทุกครั้งที่มันจัด เราชอบหนังสือล่ะทุกคน ฮ่าฮ่า แปลกใจเลยจิ  เราชอบอยู่ในหนังสือเยอะๆๆ มันมีอะไรให้อ่านเยอะแยะเลย  อ๋าาา~ ทุกคนเคยดูเรื่อง บิวตี้แอนด์เดอะบีทป่ะละ ที่โฉมงามกับเจ้าชายอสูรอ่ะ  แล้วตอนที่นางเอกเข้าไปในห้องสมุด หรืออาจจะเรียกว่า หอ เลยก็ได้ เพราะมันใหญ่ และหรูมาก เราอยากได้อย่างนั้นอ่ะ ถ้าจำได้นะ หนังสือมันเยอะมากๆ  มีชั้นจากพื้นจนถึงเพดาน ประมาณ 5-6 ชั้นได้มั้ง แล้วความสูงของพื้นกับเพดานห่างกันมาก  แล้วหนังสือมันอยู่รอบทิศทางเลย  ถ้าอยากอ่านหนังสือที่อยู่สูงก็ใช้บันไดเอา แล้วบันไดนั่น มันก็เลื่อนไปข้างๆ ได้ด้วย วิเศษไปเลย  ,,ฮ่าฮ่า