เฮ้อ! วันนี้วันที่เท่าไหร่นะ  24 มกราคม 2551 หยุดอีกวันแล้วสินะ เมื่อวานเพื่อนมาบ้าน จากบ้านที่เราจัดตอนเช้าแล้วยังนึกไม่ถึงเลยว่า บ้านเราจะสะอาดขนาดนี้เชียวหรือ พอเพื่อนมาอยู่ กลับต้องเปลี่ยนคำพูดทันที บ้านเรารกได้ขนาดนี้เชียวหรือ แบบว่ารกมาก ซนมากมาย รื้อนู้น ค้นนี่ -*- โอ๊ยยยยย ปวดหัวว่ะ ในวันนั้นซื้อของจากตลาดมาทำกับข้าว ในงบ 130.- ได้ผัดผักบุ้ง ต้มจืด ปีกไก่ทอด น่องไก่ทอด ยำวุ้นเส้น ไข่เจียวสูตรพิเศษ น้ำแข็งยูนิต และเป็ปซี่ 1 ขวดพาสติกใหญ่ 555+ กินกันอิ่มแปล้เลย อ๊อ มากัน 9 คน รวมทั้งบ้านนับเราด้วยก็ 10 คนพอดี มีมีน จอย มล แทน หยก เมย์ทอม เมย์เพียง ดาว พลอย ..ตอนเย้นๆ พี่โอมกับมล หยก มีน ด่าพี่ปรางกันสู้ตายเลย 55+ ..พอมาวันนี้ วันที่ 24 ตอนเช้าตื่นมาตอน 10 โมงเช้า 55+ ถือว่าไม่สายไม่เร็วจนเกินไป อาบน้ำ กินข้าว แล้วเราก็ออกจากบ้าน ออกไปทำไมอ่ะหรอ ก็วันนี้จะเอาเงินในเกะไปฝากธนาคารอ่ะดิ  ไม่ได้ฝากนาน งงเว้ย ฝากไง ..55+ ก็เลยเขียนไปส่วนหนึ่ง แล้วถามคนที่มาเขียนข้างๆ ว่าเขียนอะไรยังไงต่อ และแล้วก็ฝากเสร็จ อ่ะโฮ่ะๆ ได้ดอกเบี้ยด้วย ทั้งปีได้ดอกเบี้ย 35.42 บาท -0- เยอะมหาศาลจริงๆ แล้วเราก็ไปบ้านพี่กานต่อ เตรียมจะเอาเฟรนชิพให้เขียน แต่มีนเอากลับบ้านไปขียนก่อน ก็เลยไม่ได้เอามาด้วย วันนี้ก็เลยกะจะเอาดาวที่พับไว้ 140 กว่าอันมาให้พี่กาน ดาวที่เราพับไว้ตั้งใจจะให้ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ ตอนอยู่บนบ้านก็ไม่มีอะไรมาก เราก็ดูบันทึกการสนทนาที่พี่กานคุยกับมาย ไม่อยากจะบอก โคตรหวานเลย ทุกคำพูดเอาใจกันมากมาย ดูแล เป็นห่วง (กินข้าวยัง อย่านอนดึก ไม่ต้องซ้อมมากนะ รักษาตัวดีดีนะ ฯลฯ) เทคแคร์ดีทุกอย่าง งอนก็ง้อ ตอบรับกันอย่างดี (มาย : พี่กาน ,,พี่กาน : จ๋า ......คิดถึงจัง ,,คิดถึงเหมือนกัน 55555 .....พี่กานรักมายไหม ..ร้ากก ฯลฯ) ชวนไปเที่ยว (วัน xx ว่างไหม จะพาไปดูหนัง 2 คน ฯลฯ) นัดเจอกัน ตอนเช้ามาโรงเรียนกี่โมงหรอ ตอนเที่ยงรอมายกินข้าวได้ไหม ตอนเย็นไม่คุยกันเลย นัดเจอกันดีไหมคะ ตอนเย็นซื้อขนมกัน"ทุกวัน" นะคะ ฯลฯ) ให้เป็นคนที่สำคัญที่สุดอาจจะมากกว่าพ่อแม่เลยด้วยซ้ำมั้งที่คุยใน m กันระหว่าง 2 คนนี้อ่ะ (จ้ะ จ๋า คะ ขา) บอกรัก บอกชอบ บอกเป็นแฟนกัน ขอให้บอกเพื่นว่าเป็นแฟน คิดถึง หึง หวง ถามว่าถ้ามีคนมาชอบมายพี่กานจะทำยังไง นัดเที่ยว ถ้าเปลี่ยนเรื่องก็จะกลับมาให้ตอบให้ได้เหมือนต้องการไปเที่ยวด้วยมาก นัดเจอกันตอนเย็น ตอนซื้อขนม ตอนกินข้าวเที่ยง ตอนเช้า ให้เบอร์โทรทั้งๆ ที่คนอื่นขอไม่ให้ บอกให้ฝันถึงมายด้วยก็บอกว่า จ้า (ทั้งๆ ที่เราก็บอกประโยคเดียวกันกับมายก่อนหน้านั้นนานแล้ว แต่ได้แค่ตอบกลับมาว่า ไม่ เพราะไม่นอน หรือต่างๆ มากมาย) พูดคุยกันเล็กน้อย แย่งกันเล่นคอมโดยการกวนประสาท แล้วสุดท้ายคือเราทำหน้าบึ้งตลอดเวลาแล้วชิ่งเดินหนีลงมา แล้วกลับบ้านเลย ไม่ได้งอนที่เขาเอากระเป๋าตังค์เราไป ไม่ได้โกรธ แต่น้อยใจ และกลัวทำใจไม่ได้ที่เรา  "เลิกกันแล้ว แต่กลับมาเล่นกับเราแล้วทำตัวเหมือนแฟนกันเหมือนแต่ก่อน" พอกลับบ้านมาคุยกันสักพักพี่กานก็บอกจะไม่ใช้เมลนี้แล้ว จะเปลี่ยนไปใช้อีกเมล ซึ่งเราแอ๊ดไม่ติด และเขาบอกจะไม่แอ๊ดเราด้วย เราเลยถามว่าหนีทำไมอะไรประมาณนี้ เขาก็บอกว่าไม่ได้หนี แค่ไม่อยากคุยด้วย และเหตุผลอีกสารพัด เราเลยถามไปว่า "ทำไมต้องหนี ทำไมต้องรังเกียจ ทำไมตองขยะแขยงเวลาอยู่ใกล้ ทำไมถึงไม่อยากคุย ทำไมถึงไม่อยากเดินผ่าน ทำไมถึงไม่แอ๊ดเมล ทำไมถึง ... จำพูดยังไงดี คิดว่าหนูเป็นตัวตัวเชื้อโรคตัวนึงที่ตามเกาะให้แปดเปื้อน ให้สกปรก หนูเป็นตัวน่าโสโครกขนาดนั้นเชียว" พี่กานเขาก็ตอบกลับมาว่า "รู้ตัวเองดีนิ"  ชั่ว เลวทราม ต่ำช้า มากกกกกก  เราไปหลงชอบคนๆ นี้ได้ไง เพื่อนเรายังบอกเลยสันดานผู้ชายมันเป็นอย่างงี้แหละ ถ้าผู้หญิงไม่อ่อยก็ไม่รัก เราไม่ได้เสแสร้ง เราชอบแบบจริงใจ เราไม่ได้ตอแหลทุกอย่างที่ทำล้วนเป็นจริงจากใจ เราไม่ได้แรด เพราะไม่เคยแต่งหน้า เดินก็ค่อม ไม่ได้ประจบผู้ชาย หรืออะไรต่างๆ ด้วย เราไม่ได้หน้าด้านอะไรมาก ด้านแต่ด้านดีดี เช่นทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อนขอร้องต่างๆ ไม่ใช่ไปประจบสอพอ เลียแข้งเลียขาผู้ชาย แล้วเราก็ไม่ได้อ่อย แทบแบบว่าผู้ชายใกล้ตัวเราก็อะเมซิ่งแล้ว เพราะเราไม่ค่อยสุงสิงกับใคร "ตัดใจ" นี่คือคำตอนนี้ เราจาก 100% เต็มที่มีให้พี่กานสุดหัวใจ ตอนนี้เราจะงด ละ เลิก พยายามไม่คิดถึง ไม่โหยหา ไม่มองหา เขามองเราเป็นตัวน่ารังเกียจ เป็นตัวเชื้อโรค แล้วเราจะไปแคร์เขาทำไม รักเขาหมดใจ แต่ใจเขาหมดรัก แล้วให้เราทำไง หน้าด้านต่อไปไม่ไหว เราจะตัดใจแล้ว เฮฮากับเพื่อนเพราะจะจบอยู่แล้ว เป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ เพราะตอนคบหงุดหงิดเรื่องมายบ่อย เลยอารมณ์เสียไปบ้าง ฯลฯ ตุ๊กตา ดาริกา  ฝ่ายสิงห์ คนนี้ จะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ถือว่ามันคือบทเรียนแล้วกัน (เรารักใครหลายคนมามากมายแล้ว แต่เราไม่เคยคบใครทีเดียว 2 คน) ว่าครั้งหนึ่ง คนที่เรารักและรักเราพูดคำว่ารักต่อกันก็คือครั้งนี้ มันเป็นสิ่งที่ประทับใจมาก รักมาหลายคน แต่แต่ละคนแสดงที่การกระทำว่ารักเรา แต่กับคนนี้ บอกรักเรา ผู้ชายคนแรกที่ไม่ใช่ญาติบอกรักเราในฐานะแฟน เราจำไว้ และเป็นคนแรกอีกเช่นกันที่ทิ้งเราเพราะเหตุผลที่ว่า "มีอีตัวไร้สมองไม่มีปัญญาหาแฟน มาแย่งแฟนชาวบ้าน" ไปจากเรา ครั้งแรกที่รักและเจ็บมากที่สุดเท่าที่เคยพบมา ถือว่าเป็นบทเรียน บทเรียนแสนเจ็บ  สิ่งที่ไม่อยากจะบอกคือ ยิ่งเราเศร้าเท่าไหร่ เรายิ่งกอดตุ๊กตาหมีที่พี่กานให้ในวันปีใหม่แน่นมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งคิดถึงยิ่งกอดแน่น แน่นมากจนคิดว่า นุ่นหรือด้ายที่เย็นกันอยู่อาจจะขาดออกจากกันถึงคลายอ้อมกอดออก แต่ก็ยังกอดตลอดคืนยันเช้า ไม่รู้สึก มันเศร้าอ่ะ มันยิ่งกอดก็ยิ่งหดหู่นะ แต่มันรู้สึกดีที่ได้กอด เหมือนเป็นกำลังใจให้เรายังไงไม่รู้ วัจจุราช มัจจุราช อะไรเนี้ยละ พี่ตั้งตามชื่อไม่เคมีก็ชีวะ ฟิสิกส์ -  -"  แต่ยังไงก็ช่าง ปล่อยชีวิตไป แต่เราจะจำคำที่พี่กานเคยพูดไว้ "ถึงไปเชียวใหม่ ยังไงกานก็ไม่ลืมตุ๊กตาหรอก" พูดหลายเดือนแล้ว ไม่รู้เจ้าตัวจะจำมันได้หรือเปล่า.. วันวาเลนไทน์ที่จะถึง เราคิดว่าเราคงมีความสุข แต่ก็ผิดคลาดที่ความสุขหายไปก่อนหน้านั้น 3 สัปดาห์เพียงเท่านั้น มันก็คงเป็นวันธรรมดาที่มีเพื่อนติดสติ๊กเกอร์ให้ ..ล่ะมั้ง  

ลืมเล่าตอนที่ยังอยู่บ้านพี่กาน ตอนนั้นก็เล่นกันตอนยังเปิดคอมอยู่นะ คุยกับไอ้จอยข้างไว้ แล้วอยู่ดีดีพี่เขาก็ปิด m ที่ไอจอยคุยมาอย่างไม่ถามก่อนเลย เราเลยกรี๊ดเบาๆ นิดนึงก่อนที่จะตบหน้าพี่เหมือนแกล้ง พี่เขาก็เลยจับข้อมือเราแล้วตัวเราก็ตกลงบนเตียง แล้วพี่เขาก็บอกว่า "เคยบอกว่าไร" >< ง่ะ  ตบจูบนี่หว่า แต่พี่เค้าไม่กล้าเราหรอก มันจะไม่มีใครคิดนะ ถ้าไอจอยมันไม่เล่นพลัสแล้วส่งเสียงมาว่า "เงียบนะมึง ชักเว่าอยู่หรอสาดด" - -" แล้วมามองร่างกายตอนนี้ แหม่ะ! ท่าสวยจริงๆ อีกคนจับข้อมือเราจนแดง เพราะแน่นมาก เรานอนบนเตียง เขาก้มลงมาเรื่อยๆ พี่เขาถามเลยว่า "ได้ยินไหม" เราส่ายหัวใหญ่เลย ไม่ได้ยินๆๆๆ และก็ปล่อย เพราะเราอ้างมาย  (ก็บอกว่าถ้าอ้างมายเขาไม่เกิดอะไรกับเราหรอก เพราะได้ยินเสียงว่ามายปุ๊บพี่เขาจะหมดอารมณ์ ก็อย่างที่บอก พี่เขาไม่ได้รักมายหรอก แต่เหมือนแบบไม่มีอะไรทำฆ่าเวลาเท่านั้นล่ะ) บางครั้งเวลาที่เราได้นั่งบนเก้าอี้หน้าคอมแล้วพี่เค้าก็จะแกล้งมาจับแขน จับมือ เกาะแขนนอนบนตัก ที่มากที่สุดเห็นจะเป็นตอนที่พี่เขาบอกว่า "อย่าหาว่าไม่กล้านะ" แล้วก็ยื่นหน้ามาทางเรา แบบว่าหน้าผากติดกันเลยอ่ะ ขอบอก ไม่ใช่ห่างกันแค่ 1คืบหรือ 1เซยแล้ว แต่นี่หน้าผากชนกันเลย แต่ให้พูดตรงๆ พี่เขาไม่ทำไรเราหรอก แล้วเราก็เอามือมาปิดจมูกกับปากไว้ตั้งแต่แรกแล้วด้วย พอเราเอามือออกปุ๊บพี่เขาก็เอาหน้าออกไปพอดี เพราะพี่เขาท่าจะไม่อยากทำไรเรา เพราะเราอ้างมายอีกแล้ว หึหึ ตอนนี้พี่เขาไม่รักใครแล้วด้วย ขอบกอนะมาย พี่เขาไม่ได้รักมายด้วย อวดพี่ เยาะเย้ยพี่ไว้เยอะนะ หน้าแตกคราวนี้หมอจะรับเย็บไหม ไม่ใช่ว่าพี่ได้เป็นแฟนพี่กาน พี่กานเขาก็เย็นชากับพี่ แต่ก็ดีกว่าเป็นแฟนมาย มาย! คนที่หวังแค่จะเอาชนะใจเฉยๆ ผู้หยิงอ่ะ เขารู้กันนะ ว่าแกคิดอะไรอยู่ ปกปิดความอยากได้แล้ว มันออกมาหมดแล้ว คนอื่นเขารู้หมดว่าคิดจะทำอะไร

     เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2551 ,, ที่ผ่านมา เนื่องในวันครู โรงเรียนหยุด เอิ๊กๆ พี่ก็นัดกับเพื่อนว่าจะไปว่ายน้ำ ก็เลยชวนเรา ตอนแรกไม่ไปหรอก แต่คิดว่าไปเล่นเลยไป ว่ายน้ำกับตัวดำเลยทีเดียวเชียว โฮ่ะๆ ไม่อยากบอก เราวาดน้ำเก่งที่สุดในนั้นแล้ว (ที่มาๆ กันอ่ะ) รวมค่าต่างๆ ทั้งหมดแล้ว 160.- (พี่บอกอ่ะนะ) แต่แม่ให้พี่ 200 แล้วต้องเหลือ 40.- ใช่ม่ะ พี่อุ๊บเงินเราไปเลย 20.- ขอเท่าไหร่ก็ไม่ให้ เลยจนปัญญา ไม่ขอแล้ว อยากได้เอาไปเงินคนอื่นอ่ะ ไม่คิดถึงคนอื่นเล้ยย! จนเหมือนกัน ยังไม่นึกถึงเลย  ระหว่างว่ายน้ำพี่อุ่ยโทรมาด้วย เฮ้อ! คุยเสร็จก็วางแล้วว่ายน้ำต่อ~~

ปล. ป๊าดติ๊โธ่!! อัพบล็อคมาแล้ว No.40 O_O (จริงๆ เยอะกว่านี้ แต่ลบไปแล้ว เอริ๊กๆ)

     "เลิกกันแล้ว" ไม่รู้ความรู้สึกตอนนี้หรอกนะ มันว่างเปล่าอ่ะ ไม่ด้วยว่ามันจะเป็นเสียใจจนถึงขั้นร้องไห้เหมือนครั้งก่อนๆ สะใจแบบบ้าครั้ง หรือดีใจแบบปิดซอยฉลอง ยังไม่แน่ชัดในตอนนี้ แต่ที่รู้ๆ วันที่เราคบกันวันแรก 2 กันยายนนั้น 2 กันยายน 2551 วันแรกที่เราคบ ต้องมาจบเมื่อผ่านมาได้ 5 เดือนเท่านั้น พวกเราเลิกกันเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2551 ในเวลา 4ทุ่มครึ่ง เป็นการเลิกกันแบบทะเลาะ แต่การทะเลาะไม่ใช่สาเหตุของการเลิก ส่วนหนึ่งซึ่งเป็นเหตุจูงใจมากที่สุด เห็นจะเป็นเรื่อง"มาย" และความธิฐิด้วยกันทั้งคู่ระหว่างเรากับพี่กาน แต่ก็นะ เลิกกันแล้วก็คงจะกลับมาเป็นเด็กเฉิ่มเชยคนเดียวที่มีคนรู้จักมาเพิ่ม แต่ว่า! ตอนนี้มันไม่ใช่ พี่เขาไม่ให้เราเป็นเพื่อน ไม่ให้เป็นพี่ชาย-ร้องสาว ไม่ให้เป็นรุ่นพี่-รุ่นน้อง แต่เรามีค่าเพียบเท่ากับแค่ คนรู้จักอย่างผิวเผิน  . .  มันถึงขนาดนั้นเลยหรอ เราไม่ชอบเลยอยู่ในสังคมที่มีคนเกลียดเรา เราจึงพยายามเป็นมิตรกับคนให้มากที่สุด ยอมเสียฟอร์มมาหลายครั้งแล้วเพื่อที่จะทำให้เราเป็นมิตรกับเพื่อนๆ และกับทุกคน ถึงแม้มันจะดูยิ้มจนฟุ่มเฟือย -  -"  เลิกกันแล้ว ,,ไงหรอ  มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง ตอนนี้เราดูท่าทางแข็งแรงขึ้นมาจี๊ดดดดดดดดดดดดดด* นึง~ แต่ต้องมาเศร้าอีกทีตอนที่คุยกันตอนดึกๆ ,,ก่อนที่เราจะจบ เราอยากให้พี่กานเขียนเฟรนชิพให้ แต่พี่กานไม่เขียนให้ บอกว่าเพื่อนเป็น 10 ยังไม่เขียนให้เลย! เราเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและขอโทษทุกคนที่เราทำให้ไม่สบายใจ :: พี่กาน,,ขอโทดที่ทำตัวงี่เง่า ต่อไปนี้พี่จะไม่ทนความงี่เง่าของหนูแล้ว :: มาย,,ขอโทษที่ว่าเสียๆ หายๆ ต่างๆ แต่มันออกมาจากใจซึ่งฉันไม่มีความรับอยู่แล้ว เปิดเผย แต่ถ้าทำให้ไม่สบายใจ ก็ขอโทษแล้วกัน :: ขอโทษพี่เราเอง,,ที่โกหกเรื่องที่ว่าพี่กานกับพี่แป๊ะคนละคน จริงแล้วเป็นคนเดียวกัน :: ขอโทษมีน,,ที่อารมณ์เสียบ่อยๆ ต่อไปนี้เค้าจะร้ากมากๆ จะจบอยู่แล้ว 1 เดือนเอง T^T :: ขอโทษเพื่อนๆ ในกลุ่ม,,ที่ทำตัวไม่ค่อยสนใจอะไรไปสักนิดหน่อย ต่อไปนี้จะเฮฮาน้าา . . . . .. . . . . .  , ,  . .,,เขารักเรา เรารักเขาเข้ากันได้ เรารักเขาเขาเลิกรักเราสุดห้ามใจ อยู่ต่อไม่ไหว เลยต้องขอจรลี (บ้าไปแล้ว เพ้อจัด) ยังไงก็จะจบกันแล้ว คิดถึงพวกแก 3/1 มากๆ แน่ๆ เลย คิดถึงอาจารย์ คิดถึงโรงเรียน นดร. รุ่น 17 นี้จะไม่ทำให้ทุกคยผิดหวัง!!

     วันที่ 7 มกราคม 2551 ,, วันนี้"ลืม"แล้วว่าจะเขียนว่าอะไร ก็แหม มันนานมากแล้วนิ ถามหน่อยเหอะมีใครจำได้บ้างอ่ะ ย้อนมาตั้ง 5-6 วัน รู้แต่ว่าวันนี้ช่วงเที่ยง โดนหักคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ เหตุผลน่ะหรอ ก็ให้เพื่อนลอกไง โดนเทศน์นานมากเลยอ่ะ แล้วไอเราก็เซ้นซิทีฟอยู่ น้ำตาเกือบไหลเลย แต่ไม่ไหลอ่ะ เพราะมันไม่ได้ฟีลพอตอนที่อาจารย์พูดเกี่ยวกับความยุติธรรม -0- อาจารย์ขา อยากให้มีคนมาเข้าชมรม"เยาวชนพลยุติธรรม" เยอะๆ ชิมิร๊า อาจารย์!! ..,,.. วันที่ 8 มกราคม 2551 ,, ไปโรงเรียนในวันอังคาร วันนี้มีจัดงานไว้อาลัย โดนว่าเรื่องชุดเลย ก็ถ้าห้องเราใส่ชุดนักเรียนแต่ถึงแม้ห้องอื่นใส่ชุดพละมาก็ไม่โดนด่าหรอ แต่อาจ๊ารย์ อาจารย์อัคติอะไรกับ 3/1 มากนักนะ ในช่วงเช้า ก็ให้ทำพิธีใช่ไหมล่ะ พวกที่ใส่ชุดพละ เกือบครึ่งโรงเรียน ก็ต้องระเห็ดระเห่ตัวเองและกระเป๋ามานั่งหลังแถว แล้วก็ถึงช่วงพิธี เขาก็ให้ไหว้ ไอ้ตอนแรกก็บอกว่าไม่ใช่ค้างเหมือนตอนซ้อมนะ ขึ้นเร็วๆ แต่ไหงไปๆ มาๆ ค้างนานกว่าตอนซ้อมอีก เข้าใจค่ะ! ว่าจะเก็บภาพ พอเลิกเข้าแถวเสร็จก็เข้าห้องอาจารย์สุวิทย์ แล้วอาจารย์เรียกกินส้ม ระหว่างกินก็เจอมาย มายก็จ้องเขม็งเลยอ่ะ จ้องทำเพื่อไรคะน้องขา แล้วก็ไปเรียนวิชาเพิ่มเติมโดยเรียน ทำน้ำสมุนไพร (หวังประโยชน์เพื่อได้กิน) เมื่อได้กินมาแล้วหลายน้ำก็นั่งทำใบงานให้เสร็จจากที่ค้างๆ ที่เคยทำน้ำมา และการแกล้งน้องกะต้าหรือน้องหมิวก็เป็นอะไรที่สนุกสนานเฮฮาปาร์ตี้มากมาย แล้วก็เรียนพละโดยนั่งฟังอาจารย์พูด อาจารย์จะมีการจัดการแข่งขันบาสเหมือนตอนที่เราอยู่ ม.1ที่ให้จัดแข่งบอล ซึ่งเราอยู่ในแผนกเก็บตังค์ก็ต้องไปซื้อให้กับคนแข่งของห้องเราทั้งชายและหญิง และพอกลับมาเพื่อนๆ ก็จดกันว่าใครจะกินอะไรบ้าง จะสั่งข้าวกล่องมาให้กิน แล้วเราก็ไปไปซื้อข้าวกับน้ำอีกรอบของการมาสหกรณ์ ระหว่างนั้นเจอมายก็เลยขอเบอร์มายแล้วมายไม่ให้(อ้างชัวร์) เขาบอกวา "โทรศัพท์มายตกน้ำอ่ะค่ะ เอาไว้มายซื้อเบอร์ใหม่แล้วให้นะคะ" แหวะ! ไม่อยากให้อ่ะเด่ะ ระหว่างรอพลอยกับมีนไปซื้อน้ำ เราก็เดินไปคุยกับนุ่น และนุ่นก็จับมือบอกว่า นี่เป็นแฟนอ่ะๆ 555+ -*- แล้วน้องอีกคนก็เลยกอดคอเราเลยแล้วบอกว่า ต้องอย่างงี้ดิถึงจะแฟน เอิ๊กๆ บ้ากันจริงๆ แล้วพอถึงห้องอาจารย์สุวิทย์เราก็กินข้าวกัน แล้วก็ถ่ายรูปเล่น เลยไม่ได้ไปดูห้องเราแข่งบาสเลย ห้อง 1 หญิงชนะ ห้อง 3 ส่วนฝ่ายชายแพ้ แล้วสักพักพี่อุ่ยโทรมา(พี่อุ่ยกับพี่กานไม่มาโรงเรียน) เราก็เลยคุยกับพี่เขา แล้วไอมีนก็มามันก็กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด ใส่มือถือ แล้วสักพักเราก็ได้คุยกับพี่กาน คุยกับพี่แป๊ะดีดีเลยอ่ะ ๐(>///<)๐ คุยกันเพลินจนนมข้มเลอะแขนเสื้อเลย สักพักก็ขึ้นไปเรียนคอม ซึ่งเป็นห้องคอมเก่า -0- ใจร้ายจัง และสุดท้ายเราก็ไม่มีโต๊ะนั่ง เลยไล่เก็บค่า ส.ค.ส.กับค่าห้อง ซึ่งได้มานิดเดียวเช่นเคย ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้หวงกระเป๊า หวงกระเป๋า ก็เพราะเงินอ่ะ อยู่ที่เราเป็นส่วนใหญ่ดิ หายไปเราจะร้องไห้ให้ลั่นโรงเรีนเลย คอยดู ก็ในกระเป๋านะมีทั้งค่าห้อง ค่าส.ค.ส. ค่าโอวัลตินกรอบ ค่าแซนวิซของกลุ่มมล เยอะแยะมากมายเลยทีเดียวเชียว พอเรียนวิทย์เราก็นั่งทำบัญชี อย่าง งง อ่ะ ไม่นึกว่าการทำบัญชีจะงงขนาดนี้  ซึ่งความสบายนั้นตรงข้ามกับไอแมนเลยทีเดียว เพราะเราเครียดหัวปั่น แต่มันนั่งหันหลังให้อาจารย์ (เหมือนเรา) แต่มันกินไอติม อย่างสบายใจเฉิบ มีการหมด 1 แท่งแล้วไปซื้อแท่งใหม่ด้วยนะ (ไม่รู้จะเรียกไง เอาเป็นว่าไอติมตักใส่กรวยอ่ะ) เลิกเรียนก็ซื้อหนม พอไปถึงปุ๊บไอมีนเจอหนูใกล้ตายเลยหาที่วาง โดยตอนแรกคนก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นะ พอไอมีนมันนั่งยองๆ ตรงหน้าหนูก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งสั่งขึ้นมาเลย "ผมว่าพี่อ่ะ เอามันไปโยนตรงน้ำดีกว่านะ มันตายแล้วแหละ" เรายังงงเลย อยู่ตั้งนานทำไมแกไม่ถือไปล่ะ มีนมาแกสั่งเลยนะ ไอมีนมันก็สงสารมั้ง เลยเอามือมันไปถือ หนูก็เลยอยู่ในอุ้มมือของไอมีนทั้ง 2 แล้วไอมีนมันก็เดินทั่วเลยน ไปวางไหนดี ไปวางไหนดี เดินไปข้างๆ ลานขายของ แล้วเดินกลับมาที่หน้าลานขายของ แล้วก็ไปปล่อยตรงใต้พุ่มไม้ ข้างกำแพงที่เป็นรั้วโรงเรียน แล้วก็ไปล้างมือโดยใช้แฟ๊บ สบู่ต่างๆ ล้างมือก่อนมากิน แหม่ะ! สะอาดเลย 555+ แล้วพอซื้อของเสร็จก็เข้าโรงเรียน วันนี้เป็นไรไม่รู้เห็นมายโคตรบ่อยเลย อย่างเบื่ออ่ะ  มายก็จ้องทุกครั้งทีเห็นนะ อยากจะถามว่า หน้าฉันมีอะไรติดหรือยะ หรือประมาณว่า ฉันไปแย่งสามีใครมาไม่ทราบ จ้องซ้ะ ระหว่างเดินผ่านหน้ามุกมายคุยกับพี่ต้อง ไอมีนเลยถามว่า "ทำไมมายต้องคุยกับพี่ต้องด้วยอ่ะ" ฉันก็เลยบอกไปเลยว่า "สงสัยอยากได้สะพานทอดตัวเองไปหาพี่แป๊ะ" แล้วก็เดินไป กินหนมเสร็จรถก็มาพอดี ก็เลยเดินไปขึ้นรถกลับบ้าน แล้วพี่ต้าก็ลาเรา เราก็เลยลากลับ พร้อมพี่เสกด้วย พอรถออกไปถึงที่ขายของ เต้ก็โบกมือให้ใครไม่รู้ เมย์เลยหยอกพลอยว่า ไอเต้มันมีกิ๊กเปล่า ..55+ พอขึ้นบนรถเมล์ก็คุยกับดาว อย่างนานอ่ะ คุยกันเยอะมาก ตั้งแต่บางบอน 5 ไปจนเกือบถึงซอยที่พวกเราทั้ง 2 จะลง แบบ non stop ..OoO"  แล้วก็พาดาวไปส่งจดหมายที่เป็นงานภาษาไทย เพราะครั้งที่แล้วที่ส่ง ไอก๊ะไม่เอามาให้สักที แล้วเราก็ชวนดาวเข้าจัสโก้เพื่อซื้อของ ของที่ว่านันคือ ช็อคโกแลต ว้าว! ซื้อมา 3 อันแล้วเดินเล่นต่ออีกนิดหน่อย ระหว่างเดินกลับดาวก็ให้ช็อคโกแลตที่ดาวซื้อมาให้เรากินชิ้นหนึ่ง สักพักดาวก็หยิบกินเรื่อยๆ จน ตุ๊บ! อ๊ายยยยยย~~ ดาวถึงขั้นร้องเลย เพราะว่าช็อคโกแลตที่ยังไม่ได้เข้าถึงปากตกลงพื้น TOT โฮ ชิ้นตั้ง 5 บาทเสียดายแทน แล้วก็กลับ เดินผ่าน KFC ก็เลยเข้า KFC ดาวก็ซื้อซูชิที่ตอนนี้เค้าโฆษณากันอ่ะ แล้วเราก็เดินกลับบ้าน ถึงบ้านพี่กิ๊ฟท์อยู่ด้วย พี่เขาถามว่าทำไมหน้ามีสิวเยอะจังเป็นผื่นตรงแก้มด้วย เราเลยไม่พูดอะไร เราพี่ก็ถามเราว่ามีขนมไหม เราเลยบอกว่าไม่ให้กินพี่เปิดประตูช้า แล้วก็พูดอีกนิดหน่อยซึ่งเรากับพี่ชินกันแล้ว พี่กิ๊ฟท์ก็บอกว่า ทำไมต่อปากต่อคำอย่างงี้อ่ะ แล้วก็ทำการบ้านต่อ เงียบไป ทำจนเสร็จ แล้วเราก็เลยได้คุยกับพี่แป๊ะ พอมายออนก็เลยขอเมลพี่แป๊ะเพื่อแกล้งมาย ก็เลยนึกได้ว่าตอนนั้นเราอยากด่ามายมาก ซึ่งตอนนี้ไม่อยากแล้วแต่ยังไงเราก็น่าจะลองทำตามความคิดของเราดู เราเลยด่าเข้าให้ พอพี่แป๊ะรู้เรื่องงอน งอนนานเช่นเคย งอนทีไรเราแป้วทุกที แบบว่าแต่ละทีงอนนานมากมาย เราเลยขอโทษๆๆ แล้วก็ไม่หายสักทีเลยอธิบายครั้งสุดท้ายแล้วออฟไลน์แบบติดตั้งอยู่ (คำอธิบายคือ "หนูขอโทษนะ ครั้งนี้หนูรู้ว่าหนูผิดจริงๆ" "สำนึกผิดแล้ว หนูไม่ได้คิดก่อนเอง" "หนูขอโทดนะ") แล้วพอออนปุ๊บพี่เขาถามเลย ว่า"ไปไหนมา" เราก็นึกในใจ อย่างน้อยพี่เขาก็ไม่ได้งอนอะไรขนาดนั้น ก็คงจะยังห่วงเราอยู่ แต่เราก็ต้องเจียมทุกที ก็เราคิดอย่างงี้ทีไร สมองเราก็ชอบทำให้เราคิดถึงตอนที่พี่แป๊ะเขาด่าเราว่า "อย่าสำคัญตัวเองผิดไปนะ" เราก็เลยซึมทุกที เราผิดเกือบทุกครั้งอ่ะ ต่อมาพี่เราเล่นคอมอยู่ ก็เลยไม่ได้คุย พอทักก็บอกว่า ขอไปนอนไม่ไหว เราเลยนั่งทำการบ้านต่อ แล้วค่อยนอน ..,,.. วันที่ 9 มกราคม 2551 ,, ตอนเช้ามีลา ผอ.สง่า ห้องเราก็ให้หัวหน้าห้องกับรองหัวหน้าออกไปให้ของที่ระลึก ซึ่งคือพวงมะลัย (เขียนไงอ่ะ ลืม~) แล้วอยู่ดีดีพวกกลุ่มเราก็บอกขอเปลี่ยนตัวให้รุ้งมาแทน โดยอ้างว่ามลเจ็บขา บ้างก็มลปวดท้อง แต่ก็ไม่สำเร็จ พวกกลุ่มเราเลยบอกให้มลเดินออกไปเหมือนเดิม แต่เดินกระเผลกออกไป แหะๆ สุดยอดเลย เป็นนักแสดงได้นะนี่ แต่เราก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมต้องเปลี่ยนตัว พึ่งมารู้อีกทีว่า รุ้งกับฟลุ๊คเป็นแฟนกัน O_O อย่างอึ่งอ่ะ ไม่เคยนึกว่าทั้ง 2 จะมาชอบพอกันได้ หุหุ วันนี้หยกมาสายก็เลยได้นั่งรวมกับกลุ่มพวกมาสายแล้วทำกิจกรรมหน้าเสาธงใหม่แล้วก็ทำโทษ วันนี้เรียนพระพุทธศาสนาในห้องสมุด พอเรียนเสร็จก็ลงมาที่ห้องอาจารย์สุวิทย์ แล้วพี่แปีะก็เดินผ่านมา แล้วเอามือลูบหน้าเมย์เหมือนแกล้ง แล้วเดินผ่านไป ตอนเดินผ่านพี่อุ่ยบอกว่า "ไม่มองหน้ากันด้วยแหะ" แล้วหัวเราะแล้วเดินผ่านไป ต่อมาเรียนคณิตศาสตร์ชั้น 4 ก็ต้องระหกระเหขึ้นไป รู้สึกว่าไม่ได้ขึ้นชั้น 4 นานมากเลย รู้สึกปวดขาไงไม่รู้ แล้วต่อมาก็เรียนศิลปะ อาจารย์ให้เอางานมาส่ง ซึ่งงานที่บอกก็คือหารูปในหลวงมาที่แบบเป็นชิ้นงานเลย ถ้าเอารูปมาจากสมุด สมุดเล่มนั้นก็ต้องเป็นแต่ของในหลวงเท่านั้น แล้วห้ามตัด ห้ามฉีก ต้องเอามาส่งทั้งเล่ม ถ้าเอามาจากปฏิทิน ก็ต้องเอามาทั้งปฏิทินเลย แล้วอาจารย์ก็บอกว่าเป็นแบงค์ 20ได้ แต่ไม่รับรองว่าจะคืนให้หรือเปล่า เอิ๊กๆ เราเลยเล่นมุกเหรียญ 25สตางค์ อาจารย์ก็บอกไม่ได้ เราเลยนั่งหัวเราะอยู่อย่างงั้น ไอมีนมันก็เบรกเลยว่า "หัวเราะอยู่คนเดียวนะนั่น" -  -*  แล้วอาจารย์ก็นัดคนที่ยังไม่ส่งงาน แต่มีคนมาแค่ 4 คนเท่านั้น อาจารย์เลยบอกว่ามาส่งพรุ่งนี้ได้ แต่ห้ามบอกใครเรื่องที่ส่งได้ เพราะพวกนั้นไม่มารอตามที่นัดไว้กันเอง แล้วก็ลงไปกินข้าว แล้วพี่แป๊ะกับพี่อุ่ยก็นั่งอยู่ที่ขอบสนามบาส (สงสัยจะดูบาส ไม่ก็นั่งดูเพื่อนตัวเองเป็นคนเป่านกหวีด ทั้ง 2 คนทั้งพี่ต้าและพี่ต้อง) เลยเรียกมา แล้วเราก็ไปหา พี่เขาก็บอกว่า รู้ว่าหิว ไปก่อนเหอะ เราเลยไปกินข้าวกับเพื่อน แล้วเราก็ซื้อข้าวกล่องให้มีนกับเมย์ที่ขายโอวัลตินกรอบกันอยู่ที่ทางเชื่อม ซึ่งระหว่างกินข้าวมีนโทรมาบอกว่าให้ซื้อน้ำแข็งกลับมาด้วย แล้วมีนรอไม่ไหวเลยมาซื้อน้ำแข็งเอง เหอๆ พอขายเสร็จก็ไปล้างของ อยากบอกว่าออกยากมาก แล้วก็เจอไส้เดือนตัวเดิมกับเมื่อวานที่เคยเจอ ..55+ ตัวมันขยายได้อีกแว้วว~  ระหว่างรอมีนกับเมยืกินข้าวเราก็นั่งนับตังค์ แล้วไปเรียนเพิ่มเติมวิชาคณิตศาสตร์ แต่อาจารย์ไม่ขึ้นสักทีเลยลงไป แล้วเรียนภาษาไทยต่อ อาจารย์ก็พูดเรื่องโครงงานที่จะให้ทำตั้งนานแล้ว แล้วบอกว่ากลุ่มเราต้องได้ผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ กลุ่มเราเลยคิดว่าจะทำกล้วยยัดไส้ ..55+ ท้องเสียกันระนาวแน่ แต่ยังไม่แน่ชัด เดี๋ยวจะคิดกันอีกที ..อาจารย์ให้ขัตติยะเบิกตังค์ไปจัดทำบอร์ดไว้อาลัยพระพี่นาง อยากจะบอกอาจารย์แม่เหลือเกินว่า "เขาอาลัยจนจะเลิกแล้วค่ะอาจารย์ เบิกไปทำไมให้เสียดายตังค์ ตั้ง 120.- วันนี้เรียนเลิกเร็วกว่ากำหนด เพราะอาจารย์จะประชุมกันในเรื่องต่างๆ หุหุ เลยเลิกตั้งแต่บ่าย 2โมงครึ่ง พอลงไปเจอพี่แป๊ะพี่อุ่ยพี่ต้าอยู่ตรงที่จอดมอไซด์ เห็นยืนกันอยู่นานมากเลย แล้วสักพักมายเดินผ่านหน้าเราไปโดยที่อาจจะไม่เห็นเราเพราะไม่มองเลย แล้วเราเห็นมายมองหาพี่กานแล้วเจอพี่กานยืนอยู่ปุ๊บ ก็รีบดึงแขนเพื่อนไปเลย แล้วเพื่อนเหมือนไม่อยากไปยังไงไม่รู้นะ แต่มายก็ดึงแขนไปจนเพื่อนเซเลยอ่ะ เพื่อนสงสัยว่าจะรีบไปทำไมกันล่ะมั้งเนี้ย แล้วพอมายเดินไปล่อพี่กาน จนพี่กานเห็น พี่แป๊ะก็เลยเดินออกไปนอกโรงเรียนเราเลยงงเอ๊ะ! จะกลับบ้านแล้วหรอ เลยถามพี่ต้าพี่เขาบอกว่าแค่ไปซื้อขนม เดี๋ยวก็เดินกลับมา สักพักพี่แป๊ะกลับมาเล่นกับทุกคน(เพื่อนเรา) แล้วเอาน้ำในแก้วที่เขาซื้อ มาประกบหน้าเรา จี๊ดดด!!~ โคตรเย็นเลย น้ำมะนาวปั่นด้วย เราเลยหนีเข้าห้องอาจารย์ไป พี่แป๊ะกับพี่อุ่ยก็เลยเดินไปห้องน้ำ พอเดินกลับจากห้องน้ำก็พูดว่า แบร่ กับเราที่ยืน"รอ" เน้นนะว่ารอ เพราะเราไม่เข้าไปข้างในแต่ยืนพิงหน้าประตู ซึ่งเราคุยกับเพื่อนอยู่ไม่ทันเห็นพี่เขาเลยทักว่า แบร่!! แล้วมีนก็ชวนไปห้องน้ำแล้วเห็นพี่อุ่ยเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดธรรมดา อ๊าก! แรดอ่ะ ..555+ มีเปลี่ยนชุด เอ๊ะ!! เดี๋ยวนี้ทำไมเราพูดคำว่า แรด บ่อยจัง~ แต่มันไม่ได้เป็นคำหยาบน้าาา TOT แล้วพอกลุ่มพวกเราไปซื้อขนม ตอนเดินกลับมาก็เห็นมายคุยกับพี่แป๊ะอย่างนานอ่ะ มายก็เห็นเรานะ เพราะเห็นว่าพี่กานมองเรา เราก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินไปห้องอาจารย์ แล้วก็นั่งที่ที่มองเห็นได้ แต่เสาบังอยู่ ไม่รู้จะสร้างทำไมให้ตรงเหมือนกันหมด เราเลยเห็นแค่อิริยาบทในการคุยของมายเท่านั้นเวลาเดินโผล่ออกมาทางหลังเสา ต๊ายยย!! มีเขินด้วย อ๊ายยย!! แรด++  -กลุ่มเราคิดจะเดินกลับ แทนนั่งรถ แล้วเพื่อนเราก็ร้องเพลงตลอดทาง ..เราเดินไม่มองหน้าใครตั้งแต่ออกมาเลย อาจมียิ้มบ้างเล็กน้อย เพราะไม่อยากมองหน้าพี่แป๊ะตอนนั้น แล้วก็นึกถึงตอนที่สองคนนั้นคุยกัน พอถึงทางแยกก็นั่งรถกระป๋อง แล้วรถเต็มพอดีเหลือพลอย พลอยเลยต้องเบียดจนไปถึงบางบอน5 พอถึงบางบอน 5 ก็นั่งรถเมล์ แล้วแม่เจ้าโว๊ย!! ลงเลยป้าย เพราะหลับบนรถ ทั้งปีเลย -*- เราเลยนั่งมอไซด์เข้า เพราะขี้เกียจแระ พอถึงบ้านปุ๊บพี่มาพอดี พี่เล่นคอมไม่แบ่งเราเลย แล้วเรากะจะออนตอน 2 ทุ่ม พี่แป๊ะมา 1 ทุ่มกว่าๆ ก็เลยคุยนิดๆ แล้วพี่เขาก็บอกว่าจะนอนตอน 2 ทุ่ม คุยกับเราไปเรื่อยๆ สรุปเขานอน 4 ทุ่มเพราะเราคุยๆๆๆ กับเขา ..555+ อย่างเดียว.. ..,,.. วันที่ 10 มกราคม 2551 ,, วันนี้ตื่นเร็ว ตี 5 ครึ่ง ใส่ถุงเท้าเสร็จแล้วมัดผมเสร็จแล้วในตอนเช้า อะเมซิ่ง!! จริงๆ ในตอนเช้าเรากินผัดผักบวบ ถึงโรงเรียนพลอยก็ชวนไปเอามะยมที่บ้านป้าพร มีว่าเล็กน้อยแต่ก็ให้เพราะพลอยบอกว่าจะเอาแค่ 2 ลูก สรุปเอามา 4 ลูก ตกไปอีก 3 ลูก -0- พอถึงแถวก็ชวนพลอยไปห้องน้ำ(เขาเข้าแถวกันหมดแล้วเหลือเรากับพวกผู้ชายที่เพิ่งเดินออกจากโรงอาหาร 3 คน) แล้วหยกให้ใบซ้อมวิชาภาษาอังกฤษเพิ่มเติมที่ต้องสอบในวันนี้ ตอนเช้าก็มาซ้อมพูดอังกฤษกัน แล้วเรียนคอมที่ห้องเก่า -0- อย่างเครียด วันนี้เรียนที่คอมฯ3 นะ แต่ดันได้เรียนคอมฯ 1 ห้องที่โกโรโกโสที่สุด เซ็งๆๆๆ จ่ายตั้ง 500.- ได้อะไรกลับมามั่งเนี้ย ค่าตัวอาจารย์หรอ แล้ววิชาอื่นทำไมไม่เสียเยอะขนาดนี้ล่ะ ระหว่างเรียนก็เอาเงินที่ขายได้จากโอวัลตินกรอบไปซ่อนกล้งไอเมย์(แค่แบงค์) พอเรียนอังกฤษก็สอบบทสนธนา แล้วพอตอนเที่ยงไอเมย์รู้เรื่องมันก็หาใหญ่เลย จนกระทั่งมันร้องไห้ อ๊ากก!! ขนาดนั้น ตอนกินข้าว พี่แป๊ะนั่งอยู่โต๊ะข้างหลังเรา แต่กินเสร็จแล้วนั่งเล่นเฉยๆ  สักพักก็ไป  แล้วเราก็เรียนไทยซึ่งแค่เช็คชื่อเฉยๆ อาจารย์ฝากให้มลมาบอกเราว่า คืนเงินให้เพื่อนๆ ค่า ส.ค.ส. เราเลยต้องวุ่นวายคืนเงินให้เหมือนเดิม แล้วระหว่างคืนเงินเราก็เอาเงินที่ไปซ่อนมาคืนเหมือนเดิม เรียนงานบ้านก็บอกเมย์แบบขำๆ ว่า"ทำไมเมย์หาไม่เจอล่ะ เนี้ยเค้ายังหาเจอเลย เนี้ยๆ แล้วก็แจกตังค์โดยให้ไอหมิวน้อยสุดเพราะมันไม่ค่อยช่วยอะไร มันไม่ค่อยช่วยอะไรจริงๆ นะ มาถึงโรงเรียนไม่คิดจะช่วยก่อนอ่ะ ซื้อของตัวเองให้ตัวเองอิ่ม แล้วตัดเยอะกว่าคนอื่นอีก มันกะจะให้ร้านกลุ่มมันเอง ขาดทุน มันไม่รับอ่ะ บอกว่าทำไมได้น้อยอย่างงี้ ก็เลยเคว้งตังใส่แล้วไม่รับเลย ระหว่างเรียนสุขศึกษาก็ให้อธิบายสิ่งที่ซ้ำคนอื่น คือตะไคร้ -0- ก็หนูทำมางี้นิอาจารย์!! เรียนเสร็จก็คืนตังค์ให้หมิวเหมือนเดิม แล้วก็กลับเป็นเหมือนเดิม พี่แป๊ะมานั่งอยู่ตรงหน้าห้องอาจารย์สุวิทย์ พี่อุ่ยก็คุยกับเรา พี่ต้าขอเข้าไปกินน้ำเพราะหวังจะคุยกับอิ๋ม เราทักก็ไม่ตอบแล้วก็เดินไปเลย -0- เป็นอะไรกันอ่ะ มายเรียนเสร็จก็ลงมาแล้วรีบเดินไปหน้ามุกเลย เพราะตอนนั้นเห็นพี่เขาบอกว่า "นัดกันว่าจะเจอกันทุกเย็นที่หน้ามุข" (เสียงดัด) แหวะ! พอขึ้นรถกลับบ้าน ก็นั่งรถเลยป้ายอีกเพราะหลับเช่นเคย เลยซื้อมะม่วงกินระหว่างทาง ..,,.. วันที่ 11 มกราคม 2551 ,, คาบแรกเรียนอังกฤษ อาจารย์ไม่เข้าไปนิทรรศการด้วย ที่เกี่ยวกับวันเด็กอะไรมั้ง ไม่แน่ใจ เราเลยอยู่ในห้องอาจารย์แล้วจับฉลาก เราจับได้ของไอหมิว ได้เป็นหมอนรูปคิตตี้ อ๊อ! อยากจะบอกว่าอยากได้ของไอจอยอ่ะ น่ารักดี มันเป็นตุ๊กตาไขลานแล้วระหว่างเพลงมันเล่นหัวมันก็จะผงกขึ้น-ลงไปด้วย แล้วไขลานตรงด้านหลังของตุ๊กตา เวรี่น่ารักเลย อ๊ากกกกกกก!! อย่างที่ 2 ที่อยากได้คือของไอหยก มันเป็นร่มรูปสนู๊ปปี้กับวิทยุรูปสนู๊ปปี้ น่าร้ากมาก เห็นแล้วอยากได้ แล้วตอนนั้นนึกถึงพี่กานคนแรกเลยอ่ะ เพราะพี่กานชอบสนู๊ปปี้ เลยถามหยกว่าซื้อได้จากที่ไหน มันก็บอกว่าที่ไหนไม่รู้ ลืมอ่ะ แหะๆ แต่ร่มราคา 89 มั้งนะ แล้ววิทยุนี่ท่าทางจะประมาณ 40-50 อ่ะ คาบ 2 วิชาสังคม ให้ทำงานแล้วส่ง เฉยๆ แต่อยากจะบอกว่า เราเดินไปหน้ามุกบ่อยมาก เพราะเพื่อนชวนไปส่งงาน 2-3 รอบ เก็บตังค์อีก เดินหาคนอีก เฮ้อ!! เหนื่อย วันนี้เก็บตัง ไม่ค่อยได้เลย เพราะไอหญิงเป็นคนช่วยเก็บ ไม่รู้สิ ห้องเราอัคติกับหญิงมั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรนะ เหมือนเดิมทุกอย่าง พอวิชาภาษาไทยอาจารย์ก็ไปดูงานเหมือนกันก็ว่างไปอีกชั่วโมง สรุปช่วงเช้าไม่ได้เรียนอะไรเลย เล่นอยู่แถวๆ ห้องอาจารย์สุวิทย์ พอ 6/1 ลงกันมาเรื่อยๆ กลุ่มพวกผู้หญิงก็มาอยู่ตรงเต้นท์ แล้วสักพักพี่ตั้มก็เดินมาคุยกับกลุ่มนี้ แล้วก็เดินไป ไม่นานพี่อุ่ยกับพี่กานก็มาคุยกับกลุ่มนี้ (อย่างนาน) พี่เขาเห็นเราแล้วไม่มองอีก มองแว๊บหนึ่งแล้วไม่มองอีกเลย ช่วงพักกลางวันก็มากินข้าว ตอนซื้อน้ำพี่แป๊ะกับพี่อุ่ยเดินออกมาพอดีก็เลยไม่ได้คุยอะไรกัน หรือว่ามายจะออกไปแล้วแล้วพี่กานก็เลยออกมั่งน้า เอ๊อ!! ตอนนั้นมายเดินออกมาตอนที่ถึงร้านขายน้ำนิหน่า ในตอนนั้นมีนยังบอกอยู่เลยว่า "มายเขาน่ารักเนอะ" ถามตั้งหลายรอบ แล้วพอเข้าไปเราก็ซื้อกับข้าว พอซื้อเสร็จก็ไปซื้อน้ำ ในจังหวะนั้นพี่แป๊ะกับพี่อุ่ยก็เดินกลับ โป๊ะเช๊ะ!! กินเสร็จก็กำลังจะเดินกลับ แต่แล้วก็หยุดคุยกันที่โต๊ะที่กุ้งนาง อิ๋ม ดาววี่ บ๋อม กุ้งธิดา แล้วนั่งเม้าท์ไอก๊ะอยู่เลยร่วมวง คุยไปเรื่อยๆ เริ่มหาว่ามันบ้า วิกลจริตอ่ะ เหมือนคุยโทรศัพท์คนเดียวเพื่อหลอกคนอื่น ช่างลงทุนจริงๆ เลย แล้วพวกเราก็เดินไปห้องอาจารย์สุวิทย์แล้วก็เม้าท์ต่อ สักพักพี่แป๊ะพี่อุ่ยพี่เสกนั่งอยู่ที่วังมัจฉา เราก็เลยเดินไปอีกห้องหนึ่งที่กุ้ง บ๋อม เนยนั่งอยู่ แล้วก็คุยกันเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับช่วงปิดเทอม ปีใหม่ตอนไปต่างจังหวัดอะไรต่างๆ แล้วเดินกลับมากลุ่มนี้ก็ยังคุยกันเรื่องเดิม อยากจะบอกว่า กลุ่มใหญ่มาก คุยกันที เยอะอ่ะ ประมาณ 15 คนมั้งนะ รวมกันเป็นวงกลมแล้วคุย เราเดินไปเดินมาเรื่อยๆ เพราะกระวลกระวายมากกกกกกกกก  มายเดินเข้าไปคุยกับกลุ่มพี่กานนานมาก จนไม่มีทีท่าว่าจะด้านเดินออกไปเลย และพี่กานก็ไม่มีทีท่าไล่เลย ปกติคุยกับเราก็ยิ้มบ้างบางครั้ง ไม่ก็เย็นชาใส่ชาดำเข้าไปอีก แบบเหมือนไม่อยากคุยด้วยอ่ะ ยิ่งคุยยิ่งเบื่อ แต่นี่มายยังยืนคุยจ้ออยู่กับชายทั้ง 3 คนหน้าระรื่น (พอถามพี่กานบอกว่ามายมาคุยกับพี่เสก ไม่ได้มาคุยกับกาน) เชอะ!! อย่าหาว่าไม่เชื่อเลยนะ ถ้าพี่กานไม่ได้นั่งอยู่ที่พี่เสกนั่งอยู่นะ มายไม่เอาเท้าผู้ดีลูกคุณหนูของเขามาเดินเหยียบแถวนี้หรอก ปกติเห็นหล่อนนั่งอยู่แต่แถวหน้ามุข พอพี่กานมานั่งวังมัจฉาก็มานั่งมั่ง ปัดโถ่ อย่าหาว่าไม่รู้เลย ต่อมาพลอยก็ชวนทุกคนบอกว่าใครจะกินไอติมมั่ง พลอยจะไปซื้อให้ เราเลยขอไปกับพลอยด้วยเพราะไม่รู้จะทำไรเหมือนกัน ระหว่างทางผ่านมายก็มองพี่กานตาเป็นมันเลยเหมือนจะขย้ำไงไม่รู้ เราก็มองพี่กาน และพี่อุ่ยก็มองหน้าเราเหมือนแบบ "เอาแล้วไง รถไฟชนกันดังปัง!" หึหึ เราก็ไปซื้อไอติมกับพลอย ระหว่างเดินมาไอติมมันละลายหมดเลย หยดใส่มือ ใส่เท้า ใส่ทางเดินเต็มไปหมด พอเดินผ่านกลุ่มพี่กานพลอยถามไรเรามาไม่รู้ ตอนนี้ลืม! แต่จำได้ว่าตอนนั้นเราบอกว่าไม่มีอารมณ์ แล้วก็พูดเสียงดังว่า อารมณ์เสียอยู่ พี่อุ่ยก็มองหน้าเราพี่กานก็มองหน้าเราแล้วพี่อุ่ยก็กวักมือเรียกเรา แต่เราไม่ไปไม่ใช่ว่าหยิ่งแต่เพราะไอติมละลายแล้ว พอกินไอติมเสร็จก็เดินไปล้างมือ แล้วเตรียมจะไปหาพี่แป๊ะ แต่พี่แป๊ะก็เดินไปสหกรณ์กันกับพี่อุ่ยพี่เสก พอเดินมาก็ไปห้องน้ำโดยไม่ผ่านทางเราเลย ระหว่างนั้นไอมีนก็แหน่บแหนมเราในเรื่องต่างๆ ความว่า "มายเขาดูสูงนะ ดูด้าดิ อะไรเนี้ยดูต่ำจังเลย" เราเลยสวนกลับมีนว่า "ถ้าเค้าต่ำแล้วแกจะเรียกว่าอะไร เตี้ยกว่าเค้าอีก" ต่อมา "แล้วดูมายเขานะ ตาโตน่ารัก ดูด้าดิ ตาเป็นวงรีเหมือนเหรียญบาท" เราบอกว่า "เหรียญบาทมันกลมนะเจ๊" 555+ ต่อมา "ดูมายนะ จมูกเขายังพอมีสัน เนี่ยด้าอะไรเนี้ย แบนเหลื้อเกิน" เราเลยมองหน้ามีนแล้วยิ้มมุมปาก "ดูมายเขาหุ่นดีมีหน้าอก ดูด้าดิ แบ๊นแบน" -*- ตายๆๆ "ดูมายเขานะ สวยหน้าตาดูดี น่ารักแล้วดูด้าดิ ไม่อยากจะเอ่ย" "ดูมายดิ เขาผมยาวตรง ดูด้าดิ ผมยาวแค่เนี้ย เท่าไหร่ -*-" "ดูมายดิ ดูลูกคุณหนู เน๊อะๆ (ถามความเห็นจอย) ดูไฮโซ ดูด้าดิ ..นะ" "แล้วตอนนั้นนะ มายเป็นหลีด ดูด้าดิ อะไรอ่ะมาแต่งตัวประกวดวันสุนทรภู่" -*- ทำไมย่ะ ประกวดแต่งตัวเลียนแบบตัวละครในวรรณคดีมันผิดตรงไหน อย่างน้อยก็ได้ที่ 1 แล้วมีอาจารย์ชื่นชอบหลายท่านแล้วกัน ผลสรุปไอมีนมันก็บอกว่า "ถ้ามีนเป็นพี่แป๊ะนะ มันก็เลือก ..... มายอ่ะ" จบเห่!!!  แล้วพอเรานั่งกับไอมีนไอจอย พี่แป๊ะก็ขึ้นไปเดินด้านบนแล้วหาจังหวะช่วงที่เราไม่อยู่เดินไป ทำไมหรอ ไม่อยากเจอหน้าเราขนาดนั้นเลยหรอ แล้วตอนนั้นเราทำไอติมหลุดมือไอมีนเลยต้องไปซื้อให้ใหม่ -0- 5 บาทของช้านน~ ซื้อมาใหม่ปุ๊บ ไอมีนก็รับมอบกับเรา 555+ แล้วก็ไปส่ง เจ จอย กุ้งนาง อิ๋ม ดาววี่ ที่เตรียมจะขึ้นรถ 80ก ระหว่างรอรถกระเป๋าจอยซิบแตก ซึ่งตอนนั้นเราอยากเป็นจุดเด่นยังไงไม่รู้เพื่อให้พี่แป๊ะหันมามองมั่ง เราเลยนั่งที่พื้นสนามเลยกลางสนามด้วยซ้ำอ่ะ พอรถมาปุ๊บเราก็เดินกลับคนเดียวพี่แป๊ะไม่มองเลยเราก็หมั่นไส้มายอยู่ก็เลยไม่ได้คุยกัน เดินผ่านไปเลย แล้วพี่อุ่ยกับพี่ต้าก็เดินมาถามว่าพวกเขาไปไหน เราเลยบอกว่าไปเดอะมอลล์  พี่ทั้งสองเขาก็ถามว่าไปทำไม เราเลยบอกว่า ไปแรด พี่เขาก็งงเราเลยบอกว่า ไปหาผู้ชาย อิอิ แล้วพี่เขาก็บอกว่าจริงดิ เราเลยบอกว่าล้อเล่น มันไปเดินดูของเฉยๆ พี่ต้าเลยฝากเราให้ไปบอกอิ๋มบนรถว่า "ทำตัวแบบนี้แม่ไม่ว่าหรอ 55"  เราก็เลยเดินไปบอกแล้วก็กลับเข้าห้องอาจารย์สุวิทย์ พอรถมาก็มาขึ้นรถ หมิวขอถุงแต่เราไม่ให้ เพราะพี่เราบอกว่าจะเอา ทำให้มันอารมณ์เสียแล้วพูดประชดอยู่หลายรอบ กลับบ้านมาก็นั่งมอไซด์เพราะขี้เกียจเดินแล้ว เซ็ง คุยกับพี่กานก็เคลียร์เรื่องมายที่คุยวันนี้ แล้วก็เป็นไปได้ด้วยดี -  -  เล่นคอมสักพักพี่กลับมาก็เล่น เราก็เลยออน m แบบติด ออฟไลน์ไว้ แล้วเราก็หลับตั้งแต่ 1ทุ่ม ก็แบบว่ามันง่วงง่ะ พี่มาบอกให้ไปช่วยล้างจานหน่อยเราก็ไม่ไป แต่ตอนที่พ่อกับแม่ชวนไปกินข้าวกับอาบน้ำเราไม่ได้ยินจริงๆ นะ!! ตอนนอนตอนนี้อยากจะบอกว่าฝันเยอะมาก ตื่นมาอีกทีตอน 5 ทุ่ม แบบว่าสงสัยมันอิ่มแล้วมั้ง มาออน m แล้วก็บายพี่กานซึ่งพี่ต้าเล่นอยู่แล้วปิดไปเลย ต่อมาอ่าน Goongแบบนิยายเล่ม 2 ต่อ  แล้วหลับตอน 0.40น. ..,,.. วันที่ 12 มกราคม 2551,, วันนี้วันเด็ก ตื่นขึ้นมาออน m ตอน 8.15น. แล้วก็ดูการ์ตูนไปด้วย ตอนนั้นจำคำที่หยกพูดได้ว่าเล่ม m9.0 กับไอ้ไวท์สนุกมาก เราเลยลองโหลด msn 9.0 มาใช้ แต่ไม่ได้เลยลบแล้วโหลด m มาใหม่เป็น 8.0 เหมือนเดิม แบบนี้อ่ะ ดีแล้วเน๊อะ จะไปเปลี่ยนทำไม แล้วต่อมาตอนประมาณ 9โมง ก็ทักพี่กานแล้วไปเล่น The sims พี่กานหนีไปเลย เพราะพี่กานบอกว่า "ไม่อยู่เมื่อไหร่กานหนีเมื่อนั้น" -0- ประจำเลยอ่ะ พอเลิกเล่นก็ตอน บ่ายโมง แล้วมาเล่น เน็ตเหมือนเดิม วันนี้ดูหนังที 2 เรื่องคือ แสบสนิทศิษย์ส่ายหน้ากับไฟนอลสกอลล์ แล้วเราก็กดบันทึกหน้าเว็บไว้อีก 2 เรื่อแล้วเพราะเตรียมดูมะหมากับเขาชนไก่ต่อ วันนี้คุยดีกับพี่กานมาก ตอนเย็นประมาณ 5 โมงเย็นหิวข้าวก็เลยหุงข้าว แล้วทำกับข้าวกินเอง ก็ทำไงได้ล่ะ หิวอ่ะ เราทำได้แก่ไข่เจียวผสมลูกชั้นกับหมูสับ แล้วก็ลูกชิ้นทอด เราหิวจัดกินเบิ้ลที 2 ชามเลย ตอนดึกเลยไม่ได้กินอีกเลย วันนี้ดีใจโคตรพี่กานบอกสิ่งที่เราไม่ได้ยินมาแล้ว 17 วัน ปลื้มเลย!! อ๊ากกกกกกกกกก!! แล้ววันนี้เราก็นอนตอน 5 ทุ่ม ..,,.. วันที่ 13 มกราคม 2551 ,, วันนี้ตื่นตอน 9.45น. ดูการ์ตูนแล้วก็ไปกินข้าว แล้วระหว่างกินข้าวกับตอนกินข้าวเสร็จก็ดูหนังเรื่อง "คน แมลง หัวใจพิทักษ์โลก" สนุกดีอ่ะ สอนให้เราเป็นเพื่อนกับแมลง ต่อมาไปซักถุงเท้า แล้วทำการบ้านต่อ ซึ่ง งง จริงๆ เลยไปล้างห้องน้ำ แล้วมาเปิดคอม วันนี้คุยกับพี่กานแปลกๆ เบลอๆ ไงไม่รู้ มึน (-*-  ) (  -*-) ( -*- ) (-*-  ) (  -*-) ต่อไปส่งรูปพี่แจงให้ยู้ดู ยู้ก็หัวเราะชอบใจใหญ่ อ๊ากก ยู้บ้าไปแล้ว ต่อไปเราก็แสกนมือถือเพราะมีไวรัส ไม่รู้มีได้ไงนะ สงสัยต่อเข้ากับคอมโรงเรียนคราวนั้น เราก็เลยดูเว็บไปเรื่อยๆ มีเว็บเปลี่ยนลุคตัวเองด้วย เลยลองเอาหน้าตัวเองไปใส่ผมแต่งหน้า เสร็จออกมาปุ๊บ แท่น แทน แท้น "อุบาท" น่าเกลียดจริงๆ ชาตินี้จะไม่มีวันทำผมแต่งหน้าอย่างงี้เลย  แล้วเราก็แสกนไวรัสทั้งคอมเลย โคตรนานอ่ะ พอแม่ไปซื้อกับข้าว อ่าวเฮ้ย หิวอ่ะ ผลไม้ก็ไม่มีหายไปไหนหมดฟะ คนยิ่งหิวๆ อยู่ แล้วก็เหลือบไปเห็นหมูที่แม่ตากไว้เมื่อเที่ยง เลยจัดการทอดซะนี่ เสร็จปุ๊บ อี๋!!!~~~~ โคตรเค็มเลยยอ่าาาาาา~~ แต่ยังไงก็ต้องกิน เพื่อระยับความหิว พอแม่กับพ่อกัลบมาก็มีอะไรประทังชีวิตแล้ว มีขนมปังกับขนมโดโซะให้ดิน อ๊ากกก วันเดียวหมดเลย เอิ๊กๆ ไม่เหลือถึงวันอื่น ..แล้วเราก็ไปอาบน้ำ แล้วพี่ก็เล่นคอมสบายใจเฉิบ พอเราอาบน้ำเสร็จพี่ก็ไปอาบน้ำ เราดันโดนล้างจาน ตอนแรกก็ไม่อะไรหรอก แต่พี่บอกว่า "ตุ๊กตา แม่เรียก" แค่นั้นแหละ เหมือนพี่ไม่อยากให้เราเล่นคอมในช่วงที่พี่ไม่อยู่จริงจริ๊ง เราเลยต้องไปล้าง สมแล้วแหละที่เพื่อนๆ เรามีความคิดเห็นเกี่ยวกับพี่ในทางด้านไม่ชอบมากกว่าชอบ ดูเขาทำตัวดิ -*- ..พอล้างจานเสร็จนั่งลงเก้าอี้ปุ๊บ ..แกร๊ก!.. เสียงประตูห้องน้ำเปิดแล้วพี่ก็เดินมามีหน้ามาบอกว่า "อ้าว! ตาไม่ได้ไปช่วยพ่อล้างจานหรอ" ผิดหวังมากล่ะเซ่ บอกให้แจ่มก็ได้ "น้องนั่งปุ๊บพี่ก็เปิดประตูห้องน้ำมาปั้บอ่ะ เหงื่อยังไม่หยุดไหลเลยหาว่าน้องไปช่วยป่ะละ" พี่เลยบอกว่า "หรอ" แล้วเดินไป เราก็คุยกับพี่แป๊ะ และทุกคนอย่างเยอะอ่ะ อ๊อ!! วันนี้อยู่ดีดีเจ๊ปรางก็มาขอเบอร์ไอมีน เราเลยโทรไปถามไอมีนว่าให้ไหม ท่าทางมันเพิ่งตื่น มันเลยบอกว่า อืมๆ ให้ไปเหอะ เราเลยให้ไป แล้วระหว่างที่เรากับพี่นั่งอยู่หน้าคอมพร้อมกันทั้ง 2 คน อยู่ดีดีพี่กานก็เขียนมาว่า "..................." เราเลยตอบไปว่า "จ๋า" ทั้งที่เราจะเขียนยาวว่า "จ๋าาาาาาาาาาา" แต่มันไม่ติดง่ะ พี่กานเลยเขียนกลับมาคำเดียวกับที่เราไม่ได้ยินมา 17 วัน ๐(>///<)๐ อ๊ายยยย!! เขิล ( เป็นด้วยหรือ ? ....555 ) แต่ที่มากกว่านั้น พี่นั่งอยู่หน้าคอม แต่ดีหน่อยที่คราวนี้ไม่ได้ถามไร ไม่รู้จะถามอะไรมาเยอะแยะครั้งที่แล้วอ่ะ.. ต่อมาเราก็นั่งอัพไดหน้านี้อ่ะ แล้วพี่เค้าดูท่าทางจะอิจฉาที่ไม่มีคนคุย m กับเขาทั้งๆ ที่เรามีคนมีคุยตั้ง 4 คนพี่เขาเลยบอกว่า "วันนี้เขียนให้เสร็จพอค่อยอัพพรุ่งนี้" แล้วกดปิดเน็ตเลยอ่ะ น่าเกลียดที่สุดเลย เราเลยต้องมานั่งพิมพ์เฉยๆ m ก็ยังไม่ตอบอีกตั้งหลายคน -*-  เฮ้อ!!! ..,,.. วันที่ 14 มกราคม 2551 ,, วันนี้เป็นวันเริ่มต้นของการนอนของเรา หึหึ อัพนานพอๆ กับอันเก่าเลยเรา!! *** จะเขียนชื่อจริงๆ แล้ว ไม่เอาฉายาแล้ว ทั้งมาย ทั้งพี่กาน ทั้งหลายๆ คน มีอะไรจะเปิดเผย มีอะไรด่ากันมาตรงๆ เลยไม่ปิดบังแล้ว -  - ***  ตอนนี้ ตี1.14 อยู่ดีดีพี่กานก็งอน เป็นไรของเขาอีกอ่ะ -0-